Charlotte Gaccio — La barbouilleuse de nuages songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La barbouilleuse de nuages" van Charlotte Gaccio.
Songteksten
Petite fille, je voulais être
une barbouilleuse de nuages
pour pouvoir y faire apparaître
toute une foule de personnages,
qui se dévoilent aux têtes en l'air,
mais se camouflent aux fâcheux,
aux poseurs de pieds sur la terre,
aux vieux moralistes grincheux.
Petite fille, je voulais être
une chuchoteuse de coquillages,
aux oreilles curieuses transmettre
les murmures volés au grand large
et ne confier cette chanson
qu'aux écouteurs de petits doigts1,
pas aux salueurs au clairon
ni aux appeleurs de chat un chat2.
Elle est encore bien vivante,
cette gamine qui souvent chante
de souffler très fort sur le gris
qui nous empoussière nos vies.
Petite fille, je voulais être
une souffleuse de buée,
recouvrir d'un voile les fenêtres
pour que puissent y dessiner
les écoliers en bonnet d'âne3,
pas les marcheurs sur droit chemin,
les tireurs de plomb dans le crâne4,
les tonseurs de poils dans la main.5
Elle est encore bien vivante,
cette gamine qui souvent chante
de souffler très fort sur le gris
qui nous empoussière nos vies.
Je voulais être en grandissant
décrocheuse d'étoiles à clochettes,
dormeuse sur Lune en croissant,
сharmeuse de serpents à sonnette,
marchande de sable, compteuse de moutons,
chercheuse de bonheur dans Ie pré6,
tisseuse d'araignée au plafond,
arroseuse de jardins secrets7.
Je la garde bien vivante,
cette gamine qui souvent chante
de souffler très fort sur le gris
qui nous empoussière nos vies...
Songtekstvertaling
Kleine meid, Ik wilde een vlekje van wolken zijn om een hele menigte karakters te laten verschijnen, die zich aan de hoofden in de lucht openbaren, maar zich camoufleren aan de boze, aan de Setters van voeten op de grond, aan de chagrijnige oude moralisten.
Kleine meid, Ik wilde een fluisteraar van schelpen zijn, met nieuwsgierige oren om het gefluister dat gestolen is door te geven aan het brede publiek en dit lied alleen toe te vertrouwen aan de koptelefoon van kleine vingers1, niet aan de groeten aan de bug of aan de bellers van een cat2.
Ze leeft nog steeds, een meisje dat vaak zingt dat ze heel hard blaast op het grijs dat ons leven vernietigt.
Kleine meid, Ik wilde een mistige fan zijn, om de ramen te bedekken met een sluier, zodat ze er de schoolkinderen in Donkey caps3 op konden tekenen, niet de wandelaars op het juiste pad, de hoofdschutters in de skane4, de haartoners in de hand.5 ze leeft nog steeds, dat meisje dat vaak zingt dat ze heel hard blaast op het grijs dat ons leven aanspreekt.
Ik wilde opgroeien als een Bell-star hengst, een crescent-moon slaper, een bell-snake charmeur, een zandhandelaar, een schapenteller, een zoeker van geluk in de weide, een spinnenwever op het plafond, een sprinkler in geheime tuinen. 7 Ik hou haar in leven, dit meisje dat vaak zingt over het hard blazen op de grijze die ons leven vernietigt...