Charles Trenet — L'école Buissonnière songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'école Buissonnière" van Charles Trenet.
Songteksten
Bleue, bleue, notre enfance
Fût un paradis:
On s’en aperçoit bien trop tard aujourd’hui.
On vivait sans souci, sans la moindre méfiance,
N’ayant qu’un seul désir:
Quitter la classe par plaisir.
Quand on faisait l'école buissonnière,
On découvrait mille chemins
Qu’on parcourait la main dans la main.
On rencontrait Marthon la laitière
Qui s’en allait de bon matin,
Un béret bleu sur ses yeux châtains.
Dans la verte nature,
Mille choses nous amusaient
Et, sans littérature,
Toutes les filles nous plaisaient.
On revenait les yeux pleins de lumière
Et nos parents nous attendaient
Ne sachant s’il fallait nous gronder.
Bleue, bleue, notre vie
Est un triste sort.
Toujours enfermé, on voudrait voir dehors
Ce qu’il y a de charmant sur la route éblouie…
Les refrains d’autrefois,
Chantez-les encore avec moi.
Quand on faisait l'école buissonnière,
On découvrait mille chemins
Qu’on parcourait la main dans la main.
On rencontrait, lisant son bréviaire,
Monsieur le Curéavec son chien
Qui le suivait, ne pensant àrien.
Une odeur de lavande
S’envolant dans l’air du soir,
On mangeait des amandes.
Sur l’herbe, on allait s’asseoir.
Qui n’a pas fait l'école buissonnière,
N’a pas connu le meilleur temps,
Les meilleurs jours du candide printemps.
Songtekstvertaling
Blauw, Blauw, onze jeugd
Was een paradijs:
Dat zien we vandaag veel te laat.
We leefden zonder zorg, zonder enige verdenking.,
Ik heb maar één verlangen.:
Verlaat de klas voor het plezier.
Toen we op Bush School zaten.,
We hebben duizend paden ontdekt.
Dat we hand in hand gingen.
We hebben Marthon Het melkmeisje ontmoet.
Die vroeg in de ochtend vertrok,
Een blauwe baret op haar bruine ogen.
In de groene natuur,
Duizend dingen amuseerden ons.
En, zonder literatuur,
We mochten alle meisjes.
We kwamen terug met ogen vol licht.
En onze ouders wachtten op ons.
We weten niet of we moeten schelden.
Blauw, Blauw, ons leven
Is een triest lot.
Nog steeds opgesloten, willen we graag buiten kijken.
Wat is charmant aan de verblindende weg…
De chorussen van vroeger,
Zing ze nog eens met me.
Toen we op Bush School zaten.,
We hebben duizend paden ontdekt.
Dat we hand in hand gingen.
We ontmoetten elkaar toen we zijn breviary lazen.,
Priester met zijn hond.
Die hem volgde en niet aan hem dacht.
Een geur van lavendel
Vliegen in de avondlucht,
We aten amandelen.
Op het gras zouden we gaan zitten.
Die niet naar Bush School ging,
Had niet de beste tijd,
De beste dagen van de openlijke lente.