Charles Aznavour — Une Enfant songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Une Enfant" van Charles Aznavour.
Songteksten
Une enfant, une enfant de seize ans
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Elle vivait dans un de ces quartiers
Oùtout le monde est riche àcrever
Elle avait quittéses parents
Pour suivre un garçon, un bohème
Qui savait si bien dire «je t’aime»
Ça en devenait bouleversant
Et leurs deux coeurs ensoleillés
Partirent sans laisser d’adresse
Emportant juste leur jeunesse
Et la douceur de leur péché
Une enfant, une enfant de seize ans
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Leurs coeurs n’avaient pas de saisons
Et ne voulaient pas de prison
Tous deux vivaient au jour le jour
Ne restant jamais àla même place
Leurs coeurs avaient besoin d’espace
Pour contenir un tel amour
Son présent comme son futur
C'était cet amour magnifique
Qui la berçait comme d’un cantique
Et perdait ses yeux dans l’azur
Une enfant, une enfant de seize ans
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin…
Mais son amour était trop grand
Trop grand pour l'âme d’une enfant
Elle ne vivait que par son coeur
Et son coeur se faisait un monde
Mais Dieu n’accepte pas les mondes
Dont il n’est pas le Créateur
L’amour étant leur seul festin
Il la quitta pour quelques miettes
Alors sa vie battit en retraite
Et puis l’enfant connut la faim
Une enfant, une enfant de seize ans
Une enfant du printemps
Couchée sur le chemin
…morte…
Ahaaa…
Songtekstvertaling
Een kind, een kind van zestien
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Ze woonde in een van deze buurten.
Waar de hele wereld rijk is om te schrijven
Ze had haar ouders verlaten.
Om een jongen te volgen, een bohemien
Wie wist hoe te zeggen " Ik hou van je»
Het werd schokkend.
En hun twee zonnige harten
Vertrokken zonder een adres achter te laten
Gewoon hun jeugd wegnemen
En de zoetheid van hun zonde
Een kind, een kind van zestien
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Hun harten hadden geen seizoenen.
En wilde niet naar de gevangenis
Beiden leefden van dag tot dag
Nooit op dezelfde plek blijven
Hun harten hadden ruimte nodig.
Om zulke liefde te bevatten
Zijn heden als zijn toekomst
Het was deze prachtige liefde
Wie wiegde haar als een lied
En verloor zijn ogen in de azuurblauwe
Een kind, een kind van zestien
Een kind van de lente
Liggend op de weg…
Maar zijn liefde was te groot
Te groot voor de ziel van een kind
Ze leefde alleen naar haar hart
En zijn hart werd een wereld
Maar Allah aanvaardt de werelden niet.
Waarvan hij de schepper niet is.
Liefde is hun enige feest
Hij verliet haar voor een paar kruimels.
Dus zijn leven ging met pensioen.
En toen kreeg het kind honger.
Een kind, een kind van zestien
Een kind van de lente
Liggend op de weg
…sterven…
Ahaaa…