Charles Aznavour — They Fell songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "They Fell" van Charles Aznavour.
Songteksten
They fell that year they vanished
From the earth,
Never knowing the cause
Or what laws the offended,
The women few as well
And the babies they tendered.
Left to die left to cry
All condemned by their birth.
They fell like rain
Across the thirsty land,
In their heart they were slain,
In their god still believing
All their pity and pain,
In that season of grieving
All in vain all in vain
Just for one helping hand.
For no one heard their prayers,
In a world bent on pleasure
Form others people care
They simply closed their eyes
They create allot of sound
In jazz and right time measure
The trumpets screamed till dawn
To drown the children’s cries.
They fell like leaves
Its people its prime,
Simple man kindly man,
And no one new his crime
The became in that hour
Like the small desert flower
Simply covered by the silent wind
In sands of time.
They fell that year
Before a cruel foe
They had little to give
But their lives and their passion,
And their longing to live
In their way
In their fashion
So their harvest can
Thrive their children can grow.
They fell like flies
Their eyes still full of sound
Like a dove its flight
In the path of rifle
That fall down were it might,
That holds on with its might
As if death were a trifle
And to bring to an end
A life barely begun.
And I am of that race,
Who die in unknown places
Who perished in their pride,
Whose blood in rivers ran,
In agony and fright
With courage on their faces
They went in to the night,
That waits for every man.
They fell like tears
And never new what for
In that summer of strife
Of massacre and war
Their only crime was life
There only guilt was fear
The children of Armenia
Nothing less nothing more
Songtekstvertaling
Ze vielen dat jaar. ze verdwenen.
Van de aarde,
Nooit de oorzaak weten
Of welke wetten de beledigde,
Ook de vrouwen weinig
En de baby ' s die ze aanbood.
Achtergelaten om te sterven om te huilen
Allen veroordeeld door hun geboorte.
Ze vielen als regen.
Over het dorstige land,
In hun hart werden ze gedood.,
In hun god nog steeds geloven
Al hun medelijden en pijn,
In dat seizoen van rouwen
Allemaal tevergeefs.
Alleen voor één helpende hand.
Want niemand hoorde hun gebeden,
In a world bent on pleasure
Vorm anderen zorg
Ze sloten gewoon hun ogen.
Ze creëren veel geluid.
In jazz en juiste tijdmaat
De trompetten schreeuwden tot zonsopgang.
Om de kreten van de kinderen te verdrinken.
Ze vielen als bladeren.
De bevolking is de eerste,
Eenvoudige man vriendelijk man,
En niemand nieuw zijn misdaad
Het werd in dat uur
Zoals de kleine woestijnbloem
Gewoon bedekt door de stille wind
In sands of time.
Ze vielen dat jaar.
Voor een wrede vijand
Ze hadden weinig te geven.
Maar hun leven en hun passie,
En hun verlangen om te leven
Op hun manier
Op hun manier
Zodat hun oogst kan
Hun kinderen kunnen groeien.
Ze vielen als vliegen.
Hun ogen zijn nog vol geluid.
Als een duif zijn vlucht
Op het pad van het geweer
Die val was het misschien,
Dat volhoudt met zijn macht
Alsof de dood een kleinigheid was.
En om een einde te maken
Een leven dat nog maar net begonnen is.
En ik hoor bij die race.,
Die op onbekende plaatsen sterven
Die in hun hoogmoed zijn omgekomen.,
Wiens bloed in rivieren liep,
In doodsangst en angst
Met moed op hun gezichten
Ze gingen naar de nacht,
Dat wacht op elke man.
Ze vielen als tranen.
En nooit Nieuw waarvoor
In die zomer van strijd
Van slachting en oorlog
Hun enige misdaad was het leven.
Er was alleen maar angst.
De kinderen van Armenië
Niets minder dan niets meer.