Charles Aznavour — Notre amour nous ressemble songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Notre amour nous ressemble" van Charles Aznavour.
Songteksten
Notre amour nous ressemble
On le croirait tout simple
Mais sous son apparence
Il se tourmente
Notre amour nous ressemble
Il nous prend pour exemples
Et coule, insaisissable
Comme le sable
Entre nos mains
Il a ton inconstance
Et mes humeurs changeantes
Accablé de problèmes
Quelquefois même
Il s’en invente
Il est notre enfant triste
Mais au moins, il existe
Il est cette habitude
De double solitude
Qu’on appelle l’amour
Comme un bateau qui sombre
Comme un rideau qui tombe
Sur un théâtre d’ombres
Le jour touche à sa fin
Une journée s’ajoute
À notre longue route
Où s’en vont en déroute
Nos rêves incertains
Blottis l’un contre l’autre
Nous revoyons nos fautes
Et rejetons sur d’autres
Les erreurs du passé
N’attends pas de miracle
La vie est un spectacle
Voici le dernier acte
Tout peut recommencer
Notre amour nous ressemble
On le croirait tout simple
Mais sous son apparence
Il se tourmente
Notre amour nous ressemble
Il nous prend pour exemples
Et coule, insaisissable
Comme le sable
Entre nos mains
Il a ton inconstance
Et mes humeurs changeantes
Accablé de problèmes
Quelquefois même
Il s’en invente
Il est notre enfant triste
Mais au moins, il existe
Il est cette habitude
De double solitude
Qu’on appelle l’amour
Songtekstvertaling
Onze liefde is zoals wij.
Het lijkt simpel.
Maar onder zijn vermomming
Hij kwelt zichzelf.
Onze liefde is zoals wij.
Hij neemt ons als voorbeeld
En stromen, ongrijpbaar
Als zand
In onze handen
Hij heeft jouw onoplettendheid.
En mijn veranderende stemmingen
Overweldigd door problemen
Soms zelfs
Hij verzint het.
Hij is ons trieste kind.
Maar er is tenminste
Het is deze gewoonte
Dubbele eenzaamheid
Wat men liefde noemt
Als een donker schip
Als een vallend gordijn
Op een theater van schaduwen
De dag komt tot een einde
Een dag wordt toegevoegd
Op onze lange weg
Waar gaan we heen?
Onze onzekere dromen
Knuffelen tegen elkaar
We herbekijken onze fouten
En die anderen verwerpen.
De fouten uit het verleden
Wacht niet op een wonder.
Het leven is een show
Hier is de laatste akte.
Alles kan opnieuw beginnen.
Onze liefde is zoals wij.
Het lijkt simpel.
Maar onder zijn vermomming
Hij kwelt zichzelf.
Onze liefde is zoals wij.
Hij neemt ons als voorbeeld
En stromen, ongrijpbaar
Als zand
In onze handen
Hij heeft jouw onoplettendheid.
En mijn veranderende stemmingen
Overweldigd door problemen
Soms zelfs
Hij verzint het.
Hij is ons trieste kind.
Maar er is tenminste
Het is deze gewoonte
Dubbele eenzaamheid
Wat men liefde noemt