Charles Aznavour — Le palais de nos chimères songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Le palais de nos chimères" van Charles Aznavour.
Songteksten
Nos nous sommes mariés,
Par un jour de printemps,
Sans prêtre sans mairie,
Sans amis ni parents,
Nous n’avions tout au plus,
Elle et moi que vingt ans,
Mais un désir d’adulte,
Brûlait nos coeurs d’enfants.
L’amour en une nuit,
Emancipa nos coeurs,
Nous étions enlacés,
Tout honte de bonheur,
Dans nos yeux aggrandis,
Ne passait nulle peur,
Car la jeunesse rit,
Quand l’enfance se meurt,
Le palais de nos chimères,
Nous l’avions bâtis sur l’horizon,
Et nous saturions la terre,
Elle et moi,
Comme des vagabonds,
Pour s’abreuver àla source,
De l’amour,
Cet éternel printemps,
Nous pnous partagieons la mousse,
Du château de la rose des vents,
A présent je suis seul,
Et je marche toujours,
Mais quand je sentirai,
Venir mon dernier jour,
Sur la tombe oùdéjà,
Repose mon amour,
Heureux, j’irais m'étendre,
Et mourir àmon tour,
Et sous la croix nos deux corps dormiront,
Nos yeux seront cernés par le même horizon,
Et de la même terre nous bouches s’empliront,
Quand pour l'éternité,
Nos âmes s’uniront.
Le palis de nos chimères,
A croulé,
Avec mes illusion,
Et sous le poids de ces pierres,
Se lézarde, un coeur de vagabond,
Mon passéqui me domine,
Me pousse, àerrer,
Par tous les temps,
Et dormir parmi les ruines,
Du château, de la rose des vents.
Songtekstvertaling
We zijn getrouwd.,
Door een lente dag,
Zonder een priester zonder stadhuis,
Zonder vrienden of familie,
We hadden hooguit,
Zij en ik nog maar twintig jaar.,
Maar een volwassen verlangen,
Verbrandde de harten van onze kinderen.
Liefde in één nacht,
Geëmancipeerd onze harten,
We waren verstrikt.,
Elke schande van geluk,
In onze vergrote ogen,
Er was geen angst.,
Voor de jeugd lacht,
Als de jeugd sterft,
Het paleis van onze chimeras,
Wij hebben het aan de horizon gebouwd.,
En wij verzadigen de aarde.,
Zij en ik,
Als zwervers,
Te drinken bij de bron,
Liefde,
Deze eeuwige lente,
We delen het schuim niet.,
Van de wind rose kasteel,
Nu ben ik alleen.,
En ik loop nog steeds,
Maar als ik voel,
Kom mijn laatste dag,
Op het graf al,
Rust mijn liefde,
Happy, ik zou gaan liggen,
En sterven op mijn beurt,
En onder het kruis zullen onze twee lichamen slapen,
Onze ogen zullen omringd zijn door dezelfde horizon.,
En van dezelfde aarde zullen onze monden vullen.,
Wanneer voor de eeuwigheid,
Onze zielen zullen zich verenigen.
De palis van onze chimeras,
Samengevouwen,
Met mijn illusies,
En onder het gewicht van deze stenen,
Lizarde, een hart van Vagebond,
Mijn passequi domineert mij,
Duwt me, gromt,
In alle weer,
En slapen tussen de ruïnes,
Het kasteel, de wind steeg.