Charles Aznavour — Je Ne Suis Pas Guéri De Mes Années D'enfance songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Je Ne Suis Pas Guéri De Mes Années D'enfance" van Charles Aznavour.
Songteksten
Je ne suis pas guéri de mes années d’enfance
Qui viennent me hanter chaque jour un peu plus
Quand revivent en moi des voix qui se sont tues
Et me serrent la gorge et blessent mes silences
Je ne suis pas guéri de mes années d’enfance
Et je n’ai pas trouvé de remède à ce mal
Dont ma mémoire exsangue est le lit d’hôpital
Sur lequel mon passé cherche sa survivance
Et je perçois au cœur le poignard de l’absence
Revoyant mes parents en me tenant la main
Tous les hommes sont nés pour rester orphelins
Hier à peine est vécu, que déjà c’est demain
Je ne suis pas guéri de mes années d’enfance
Au jardin de mon cœur il est des coins secrets
Dont les roses d’hier ne se fanent jamais
Où l’ai est si doux que j’y prends mes vacances
J’ai le mal du passé, mal du temps qui avance
Les chemins de ma vie sont jalonnés de croix
Et lorsque je regarde ému derrière moi
Les images se figent et s’estompent parfois
Je ne suis pas guéri de mes années d’enfance
D’ailleurs je le pourrais que je ne le veux pas
Tant j’aime, les yeux clos, revenir sur mes pas
Et remonter le cours fou de mon existence
Jusqu’aux années d’enfance
Songtekstvertaling
Ik ben niet genezen van mijn jeugdjaren.
Die me elke dag een beetje meer achtervolgen
Als er stemmen in mij zijn die gedood zijn
En knijp in mijn keel en doe mijn stilte pijn
Ik ben niet genezen van mijn jeugdjaren.
En ik heb geen remedie gevonden voor dit kwaad.
Wiens bloedeloze geheugen het ziekenhuisbed is.
Waarop mijn verleden zijn overleving zoekt
En ik zie in mijn hart de dolk van afwezigheid
Mijn ouders Mijn hand zien vasthouden
Alle mannen zijn geboren om wezen te blijven.
Gisteren is nauwelijks geleefd, dat het al morgen is
Ik ben niet genezen van mijn jeugdjaren.
In de tuin van mijn hart zijn er geheime hoeken
Wiens rozen van gisteren nooit vervagen
Waar de ai zo lief is dat ik op vakantie ga.
Ik heb de pijn van het verleden, de pijn van de tijd die verder gaat
De paden van mijn leven zijn begrenst met kruisen
En als ik achter me kijk
Beelden bevriezen en vervagen soms
Ik ben niet genezen van mijn jeugdjaren.
Trouwens, misschien wil ik dat niet.
Zoveel waar ik van hou, ogen dicht, terug op mijn trappen
En draai de gekke loop van mijn bestaan
Tot de kinderjaren