Charles Aznavour — Ils Sont Tombés songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ils Sont Tombés" van Charles Aznavour.
Songteksten
Ils sont tombés sans trop savoir pourquoi
Hommes, femmes et enfants qui ne voulaient que vivre
Avec des gestes lourds comme des hommes livres
Mutilés, massacrés les yeux ouverts de effroi
Ils sont tombés en invoquant leur Dieu
Au seuil de leur église ou le pas de leur porte
En troupeaux de désert titubant en cohorte
Terrassés par la soif, la faim, le fer, le feu
Nul ne éleva la voix dans un monde euphorique
Tandis que croupissait un peuple dans son sang
Le Europe découvrait le jazz et sa musique
Les plaintes de trompettes couvraient les cris d’enfants
Ils sont tombés pudiquement sans bruit
Par milliers, par millions, sans que le monde bouge
Devenant un instant minuscules fleurs rouges
Recouverts par un vent de sable et puis d’oubli
Ils sont tombés les yeux plein de soleil
Comme un oiseau qu’en vol une balle fracasse
Pour mourir ne importe oùet sans laisser de traces
Ignorés, oubliés dans leur dernier sommeil
Ils sont tombés en croyant ingénus
Que leurs enfants pourraient continuer leur enfance
Que un jour ils fouleraient des terres de espérance
Dans des pays ouverts de hommes aux mains tendues
Moi je suis de ce peuple qui dort sans sépulture
Que a choisi de mourir sans abdiquer sa foi
Qui ne a jamais baisséla tête sous le injure
Qui survit malgrétout et qui ne se plaint pas
Ils sont tombés pour entrer dans la nuit
Éternelle des temps au bout de leur courage
La mort les a frappés sans demander leur âge
Puisque ils étaient fautifs de être enfants de Arménie
Songtekstvertaling
Ze vielen zonder te weten waarom.
Mannen, vrouwen en kinderen die alleen wilden leven
Met zware gebaren als boeken voor mannen
Verminkte, afgeslachte ogen open van angst
En zij vielen met een beroep op hun God.
Aan de drempel van hun kerk of de trap van hun deur
In woestijn kuddes die aarzelen in cohort
Verpletterd door dorst, honger, ijzer, vuur
Niemand verhief zijn stem in een euforische wereld
Terwijl een volk in hun bloed lag
Europa ontdekte jazz en zijn muziek
De trompetklachten hadden betrekking op de kreten van kinderen.
Ze vielen bescheiden zonder lawaai.
Met duizenden, met miljoenen, zonder dat de wereld beweegt
Het wordt een instant kleine rode bloemen
Bedekt door een wind van zand en dan vergetelheid
Ze vielen ogen vol zon
Als een vogel die in vlucht een kogel slaat
Om overal en zonder spoor te sterven
Genegeerd, vergeten in hun laatste slaap
Ze geloofden ingenieus.
Dat hun kinderen hun kindertijd konden voortzetten
Dat ze op een dag het land van de hoop zouden betreden
In open landen van mannen met uitgestrekte handen
Ik ben van deze mensen die slapen zonder begrafenis.
Die koos om te sterven zonder afstand te doen van zijn geloof.
Die nooit zijn hoofd boog onder de belediging.
Die ondanks alles overleeft en niet klaagt
Ze vielen in de nacht
Eeuwige tijden aan het einde van hun moed
De dood trof hen zonder te vragen naar hun leeftijd.
Omdat ze schuldig waren aan het zijn van kinderen van Armenië