Chantal Archambault — Panache songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Panache" van Chantal Archambault.
Songteksten
Je t’ai perdu, je t’ai perdu
Ton camouflage est trop fort
Ainsi je reprendrai le nord
Avant que la nuit vole à ton ombre et mon chemin aussi
Mais lors de mon retour, mon amour
Mes hauts talons, j’ai cassé
Ainsi je ne pourrai déposer mes yeux dans tes yeux si hautement perchés
Dès lors jamais plus je ne marcherai autant seulement
Que pour te respirer
Alors reviens-moi, mon lit géant souffre sans toi
Ta fourrure à mon cou, ton souffle sur ma joue
T’es reparti et à tes bois
Je suis restée accrochée
Et j’ai de nouveau déchiré
Ma seule robe si pénible à rapiécer
Mais comme à chacun de tes départs, J’ai laissé allumée
La lanterne pour éclairer le chemin que te ramèneras à ma véranda et mes baisers
Dès lors jamais plus je ne t’attendrai autant seulement
Que pour te respirer
Alors reviens moi, mes murs sont vides sans toi
Ton panache à mon cou,
Ton souffle sur ma joue
Un beau matin sur le tapis trempée, je t’ai retrouvé
Les bois et le cœur gelé
Moi qui étais enfin sur le point de t’oublier
Mais depuis ton charmant retour, mon amour
Mes ongles, j’ai cassé
À tenter de te raccrocher solidement et joliment au-dessus du foyer
Pour qu'à jamais je puisse te garder
Telle une proie que j’aurai capturée
Mais comme à chaque fois, ton cœur a besoin de prendre le bois
Tant pis pour toi cette fois
Je ferme à clé la porte de ma véranda
Songtekstvertaling
Ik ben je kwijt.
Je camouflage is te sterk.
Dus ik neem het noorden terug.
Voordat de nacht vliegt naar jouw schaduw en mijn weg ook
Maar bij mijn terugkeer, mijn liefste
Mijn hoge hakken, ik brak
Dus ik kan mijn ogen niet zo hoog in je ogen leggen
Vanaf dan zal ik nooit meer zo veel lopen.
Dan om te ademen
Dus kom bij me terug, mijn gigantische bed lijdt zonder jou
Je vacht in mijn nek, je adem op mijn wang
Je bent weg en naar je bos
Ik bleef verslaafd.
En ik scheurde weer
Mijn enige jurk die zo pijnlijk is om op te lappen
Maar zoals bij elk vertrek, liet ik het aan
De lantaarn om het pad te verlichten dat je terug zal brengen naar mijn veranda en mijn kussen
Dan zal ik nooit meer op je wachten.
Dan om te ademen
Dus kom bij me terug, mijn muren zijn leeg zonder jou
Jouw pluim in mijn nek,
Je adem op mijn wang
Op een mooie ochtend op het tapijt doorweekt, vond ik je
Het bos en het Bevroren hart
Ik die je eindelijk zou vergeten
Maar sinds je mooie terugkeer, mijn lief
Mijn nagels zijn gebroken.
Om je veilig en mooi boven de haard te hangen.
Zodat ik je voor altijd kan houden.
Als een prooi die ik gevangen heb.
Maar zoals elke keer, moet je hart het hout nemen.
Jammer voor je deze keer.
Ik doe de deur van mijn veranda op slot.