Catnaps — Alphabet Soup songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Alphabet Soup" van Catnaps.
Songteksten
Remember when I told you to feed your dog
Alphabet soup if you wanted him to speak he was
A husky with one blue eye
And the other brown like dirt on the ground
He used to terrorize and chase my orange tabby
Until we fell off the bed onto the carpet laughing
I watched you turn into a whisper
And I wanted to hear you so I thought I’d come closer
You told me that when I grow up I’ll be just like my mother
I think you thought it’d be insulting but why’s it so bad to smother
Everything (everything)
And everyone (everyone)
You love with affection
Remember when you said that you liked poetry
You had a bad habit and it forced you to condense things
You made sure your words never left a trace
You prayed they’d slip through cracks on sidewalks and holes in lace
You were 10 years old when you were in a state spelling bee
You misspelled Antarctica and you said it was embarrassing
You knew your parents would never let you live it down
You walked away from the podium tears staining shaky hands
I didn’t mean to make you the receiver
Of my miseries now you’re thinking how can I leave her
Songtekstvertaling
Weet je nog dat ik zei dat je je hond moest voeren?
Alfabet soep als je wilde dat hij sprak hij was
Een husky met een blauw oog
En de andere bruin als vuil op de grond
Hij terroriseerde en achtervolgde mijn oranje tabby.
Totdat we van het bed vielen op het tapijt lachend
Ik zag je veranderen in een fluistering.
En ik wilde je horen dus ik dacht ik kom dichterbij
Je vertelde me dat als ik groot ben ik net als mijn moeder zal zijn.
Ik denk dat je dacht dat het beledigend zou zijn, maar waarom is het zo slecht om te verstikken
Alles (alles)
En iedereen (iedereen)
Je houdt van liefde met affectie
Weet je nog dat je zei dat je van poëzie hield?
Je had een slechte gewoonte en het dwong je om dingen te vergoelijken.
Je zorgde ervoor dat je woorden geen spoor achterlieten.
Je bad dat ze door scheuren zouden glippen op trottoirs en gaten in kant
Je was tien toen je in een spellingwedstrijd zat.
Je spelde Antarctica verkeerd en je zei dat het gênant was.
Je wist dat je ouders je nooit zouden laten leven.
Je liep weg van het podium tranen bevende handen
Ik wilde je niet de ontvanger maken.
Van mijn ellende nu denk je hoe ik haar kan verlaten