Cathal Coughlan — White's Academy songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "White's Academy" van Cathal Coughlan.
Songteksten
My father was tailor
his workshop by the dock
He’d turn out farmers' Sunday suits
and vanities he’d mock.
He saved up for his firstborn
a start most scholarly
and off they packed my heedless head
to White’s Academy.
Surgeons' sons and scriveners' sons
with their turn of phrase most glib
told me I could go to hell
and, well, it seems I did.
The father proud and saintly
the son a workshy drunk,
a serving-girl from Charleville
gave me her final months,
her body with its hungry sighs,
her trusting, hopeful soul;
until the breath gave out on her,
all that I wished I stole.
Her family came to bury her,
I looked on wordlessly,
those high-boned faces, set from rain,
and not a glance at me.
The night is bright and cloudless,
the stars are bearing down,
and no-one will spare a bite to eat
in this mean and vanquished town.
Shelter’s for the virtuous, not for the likes of me,
four hours from dawn, I climb up onto White’s Acadamy.
I see the rotten alleys,
the marsh they partly fill,
the wide and snaking river,
and those mansions on the hill.
You must strike all who come near you,
for your nature so requires,
now rot you easy, goodnight and good day,
there’ll have to be
a fire…
Songtekstvertaling
Mijn vader was kleermaker.
zijn werkplaats bij de haven
Hij zou de zondagse pakken van boeren uitzoeken.
en ijdelheden die hij bespot.
Hij heeft gespaard voor zijn eerstgeborene.
een begin dat zeer wetenschappelijk is.
en zij wierpen mijn hoofd leeg.
naar White ' S Academie.
Zonen van chirurgen en zonen van scriveners
met hun woordspeling.
hij zei dat ik naar de hel kon lopen.
en, nou, het lijkt erop dat ik dat deed.
De vader trots en heilig
de zoon is een zatlap.,
een dienstmeisje uit Charleville.
gaf me haar laatste maanden.,
haar lichaam met zijn hongerige Zuchten,
haar vertrouwende, hoopvolle ziel;
totdat de adem op haar uitblies.,
alles wat ik wou dat ik gestolen had.
Haar familie kwam haar begraven.,
Ik keek op woordloos,
die hoge hakken, van regen,
en geen blik op mij.
De nacht is helder en wolkeloos,
de sterren dalen neer.,
en niemand zal een hap missen om te eten.
in deze gemeen en overwonnen stad.
Onderdak is voor de deugdzamen, niet voor mensen zoals ik.,
vier uur voor zonsopgang klim ik op White ' s Academie.
Ik zie de Rotte steegjes.,
het moeras dat ze gedeeltelijk vullen,
de brede en snakende rivier,
en die herenhuizen op de heuvel.
Je moet iedereen slaan die in je buurt komt.,
voor uw natuur zo vereist,
rot nu maar op, welterusten en Goedendag.,
dat moet wel.
brand…