Casey — Haze songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Haze" van Casey.
Songteksten
How much do you remember about those summers we spent together?
Because I don’t seem to be able to recall all those things I thought that I’d
miss
Your perfume and your sun kissed skin
Turns out they meant nothing all along
I was haunted by the emptiness that filled the hole you left
A grave I still can’t bring myself to visit yet
Though I won’t be losing sleep, I still refuse to forget
It took me so long to admit we were dead;
But we were dead
You buried it in the backyard of a house that we built with our bare hands
Where you said we’d grow old together
I felt safe there
I knew every crooked frame and every creaking stair
I could have stayed my whole fucking life
But time, it was never a friend of mine
I got so scared that I disappeared into my head for 8 lonely years
And it killed me, but it hurt you too, and I’m sorry
I’m sorry but you weren’t there when I needed you most
I felt like I was a ghost of someone you used to love
But I was never enough to save us Are you happy?
Are you happy?
So tell me, is it serious between you and him?
I hope to God that he makes you happy
I hope I never hear your name again
Now the home we made is nothing more than a house
Where we fucked and we ate, but never fell in love
You’re sleeping in the bed we made, with somebody else
Are you happy?
Are you fucking happy?
Songtekstvertaling
Hoeveel herinner je je nog van die zomers die we samen doorbrachten?
Want ik kan me niet herinneren wat ik dacht dat ik zou doen.
missen
Je parfum en je zon zoende huid
Het bleek dat ze niets betekenden.
Ik werd achtervolgd door de leegte die het gat vulde dat je achterliet.
Een graf dat ik nog steeds niet kan bezoeken
Hoewel ik niet uit slaap zal vallen, weiger ik nog steeds om te vergeten
Het duurde zo lang om toe te geven dat we dood waren.;
Maar we waren dood.
Je begroef het in de achtertuin van een huis dat we met onze blote handen bouwden.
Waar je zei dat we samen oud zouden worden
Ik voelde me daar veilig.
Ik kende elke scheve frame en elke krakende trap.
Ik had mijn hele leven kunnen blijven.
Maar tijd, het was nooit een vriend van mij.
Ik werd zo bang dat ik 8 eenzame jaren in mijn hoofd verdween.
En het doodde mij, maar het deed jou ook pijn, en het spijt me
Het spijt me, maar je was er niet toen ik je het meest nodig had.
Het voelde alsof ik een geest was van iemand waar je van hield.
Maar ik was nooit genoeg om ons te redden. ben je gelukkig?
Ben je gelukkig?
Vertel eens, is het serieus tussen jou en hem?
Ik hoop dat hij je gelukkig maakt.
Ik hoop dat ik je naam nooit meer hoor.
Het huis dat we gemaakt hebben is niets meer dan een huis.
Waar we neukten en aten, maar nooit verliefd werden.
Je slaapt in het bed dat we gemaakt hebben, met iemand anders.
Ben je gelukkig?
Ben je verdomme gelukkig?