Carlos Chaouen — La Vida Amurallada songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La Vida Amurallada" van Carlos Chaouen.
Songteksten
Todos los caminos son de arena y las carreteras esperan por ti
Detrás del pañuelo se me quema la esperanza de poder verte reír
Quedan perros muertos en la acera, soy una flor seca a punta
De fusil
Hay un cielo que revienta estrellas y en las cárceles duermen sospechas hoy
Y los niños juegan a la guerra, yo soy la raíz de la tierra
En que estoy
Quedan hombres muertos en la acera y el futuro tira piedras
Al convoy
Y la vida amurallada, y la muerte es el despertador
Y la luna tan callada que se pone roja de rubor
Y el hombre sólo palabras, se hace viejo cuando sale el sol
Y la vida que se escapa, en qué bala está tu corazón?
Todas las heridas son la misma sangre
No valen trincheras cuando aprieta el hambre
Nunca tus pupilas pueden ser vencidas
Un mundo en silencio es un mundo homicida
Yo le grito al aire, que te dé la vida
Los enamorados tan distantes como están los tanques del
Sepulcro aquel
Que guarda las bombas de un gigante que nos acribilla
Contra la pared
Cielo ven a verme a la alambrada, traigo agua de lluvia
Pa calmar la sed
Y la vida amurallada, y la muerte es el despertador
Y la luna tan callada que se pone roja de rubor
Y el hombre sólo palabras, se hace viejo cuando sale el sol
Y la vida que se escapa, en qué bala está tu corazón?
Songtekstvertaling
Alle wegen zijn zand en wegen wachten op u.
Achter de zakdoek brand ik hoop je te zien lachen
Er liggen dode honden op de stoep. ik ben een puntige gedroogde bloem.
Van een geweer
Er is een hemel die sterren blaast en in gevangenissen slaap verdenkingen vandaag
En kinderen spelen oorlog, ik ben de wortel van de aarde
Dat ik meedoe
Dode mannen achtergelaten op de stoep en de toekomst gooit stenen
Naar het konvooi
En het ommuurde leven, en de dood is de wekker
En de maan zo stil dat hij rood wordt van blozen
En de mens alleen woorden, wordt oud als de zon opkomt
En het leven dat ontsnapt, in welke kogel zit je hart?
Alle wonden zijn hetzelfde bloed.
Ze zijn geen loopgraven waard als de honger toeslaat.
Je leerlingen kunnen nooit verslagen worden.
Een stille wereld is een moorddadige wereld
Ik schreeuw in de lucht, geef je leven
De geliefden zo ver als de tanks van de
Die Tombe.
Die de bommen bewaart van een reus die ons raakt.
Tegen de muur.
De hemel komt en ziet me bij het hek, ik breng regenwater
Pa pijlinktvis tot dorst
En het ommuurde leven, en de dood is de wekker
En de maan zo stil dat hij rood wordt van blozen
En de mens alleen woorden, wordt oud als de zon opkomt
En het leven dat ontsnapt, in welke kogel zit je hart?