Carach Angren — These Fields Are Lurking songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "These Fields Are Lurking" van Carach Angren.
Songteksten
There he lies; haunted, hunted, beaten, tortured, hanged and eaten.
Encumbered by the past of these seven apparitions.
«Where am I?» «Did I just die?» No one in sight. Scanning his surroundings for
where they might lie.
The Prisoners, one by one, left him traumatized. Now only seven empty stakes
pierce a blood red sky.
He runs but stumbles, tries to crawl, to flee from this macabre scene.
With broken bones, blind and shocked, can’t comprehend what he has seen.
The wet earth trembles and war winds howl like Wehrmacht-wolves on hungry prowl.
«These fields are more than I can see! I cannot take this!»
These fields are lurking as black hail falls like ashen blades. These fields
are closing in to bury him with frozen spades.
On bitter taste of blood he gags. Dragging on with broken legs to break loose
from the horrid stench of burning lives and burning flags.
With elbows through the mud he drags himself forward! Forward! «I shall escape this plot. I must! I will!»
The wind lies down and the earth stands still. Black hail fire stings no more.
Dear lord above, did I escape that hellish place of gore?
He ends up where it all began. Seven pair of demon eyes. Seven fearsome demon
smiles.
Trapped in a paranormal chain. Bound to suffer endless warfare, torture,
fear and pain.
So ends this tale of fates aligned. A prophecy of war entwined into bloody
knots that won’t unwind. This ominous recording is all that’s left behind:
«Sunday, October third, 6 p.m. rain…»
Songtekstvertaling
Daar ligt hij, achtervolgd, geslagen, gemarteld, opgehangen en opgegeten.
Bezwaard door het verleden van deze zeven verschijningen.
"Waar ben ik?""Ben ik net gestorven? Niemand in zicht. Scannen van zijn omgeving voor
waar ze kunnen liggen.
De gevangenen, een voor een, lieten hem getraumatiseerd achter. Nu nog maar zeven lege staken.
doorboor een bloedrode lucht.
Hij loopt maar struikelt, probeert te kruipen, om te vluchten van deze macabere scene.
Met gebroken botten, blind en geschokt, kan hij niet begrijpen wat hij gezien heeft.
De natte aarde beeft en oorlogswinden huilen als Wehrmacht-wolven op hongerige jacht.
"Deze velden zijn meer dan ik kan zien! Ik kan dit niet aan!»
Deze velden liggen op de loer als zwarte hagel valt als ashenbladen. Deze velden
we komen dichterbij om hem te begraven met bevroren schoppen.
Op bittere smaak van bloed smeert hij. Voortslepen met gebroken benen om los te breken
van de vreselijke stank van brandende levens en brandende vlaggen.
Met ellebogen door de modder sleept hij zich naar voren! Voorwaarts! "Ik zal aan dit complot ontsnappen. Ik moet! Dat zal ik doen.»
De wind ligt neer en de aarde staat stil. Black hail brand steekt niet meer.
Lieve Heer, ben ik ontsnapt aan die helse plek van gore?
Hij eindigt waar het allemaal begon. Zeven paar demonenogen. Zeven angstaanjagende demon
glimlach.
Gevangen in een paranormale keten. Gebonden aan eindeloze oorlogsvoering, marteling,
angst en pijn.
Zo eindigt dit verhaal van noodlot op één lijn. Een profetie van oorlog verstrengeld in bloedig
knopen die niet ontspannen. Deze onheilspellende opname is alles wat er achterblijft.:
"Zondag, 3 oktober, 18: 00 regen…»