Café Quijano — Éramos distintos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Éramos distintos" van Café Quijano.
Songteksten
Éramos distintos, siempre lo dijimos,
Éramos distintos.
Hasta que quisimos y pudimos descubrirnos,
Éramos distintos.
Y quién iba a decir que no era más que una ilusión;
Supimos, con el tiempo, que no basta con amor.
Cuantas veces vimos que éramos distintos
No era la verdad, éramos igual que los demás.
Y me duelen los recuerdos que se olvidan de que fuimos
Algo más que un desatino, mucho más que un mal destino.
Y me duele ver que siempre nos creímos convencidos
De que el otro era el motivo de que todo esté perdido.
Era yo tu espejo, tú eres mi reflejo,
Éramos el mismo.
Éramos dos gotas con distinto recorrido,
Éramos distintos.
Y quien iba a creer que siendo iguales no pudimos
Hacer el sueño eterno y reír en el camino.
Cuantas veces vimos que éramos distintos
No era la verdad, éramos igual que los demás.
Y me duelen los recuerdos que se olvidan de que fuimos
Algo más que un desatino, mucho más que un mal destino.
Y me duele ver que siempre nos creímos convencidos
De que el otro era el motivo de que todo esté perdido.
Y me duele convertirme en nostalgia sin olvido,
En abrazos encogidos que no abrazan con cariño.
Y me duele imaginarme quien se cruza en tu camino.
Y me duele, sobre todo, no poder soñar contigo,
No poder morir contigo.
Songtekstvertaling
We waren anders, we zeiden het altijd.,
We waren anders.
Totdat we wilden en we konden ontdekken,
We waren anders.
En wie zou zeggen dat het niets anders was dan een illusie;
We wisten, na verloop van tijd, dat liefde niet genoeg is.
Hoe vaak zagen we dat we anders waren?
Het was niet de waarheid, we waren net als de anderen.
En het doet pijn aan de herinneringen die vergeten dat we gingen
Iets meer dan een kleinigheid, veel meer dan een slecht lot.
En het doet me pijn om te zien dat we altijd dachten dat we overtuigd waren
Dat de andere de reden was dat alles verloren ging.
Ik was jouw spiegel, jij bent mijn spiegelbeeld.,
We waren hetzelfde.
We waren twee druppels met een andere route.,
We waren anders.
En wie zou geloven dat gelijk zijn we niet zouden kunnen
Maak de eeuwige droom en lach onderweg.
Hoe vaak zagen we dat we anders waren?
Het was niet de waarheid, we waren net als de anderen.
En het doet pijn aan de herinneringen die vergeten dat we gingen
Iets meer dan een kleinigheid, veel meer dan een slecht lot.
En het doet me pijn om te zien dat we altijd dachten dat we overtuigd waren
Dat de andere de reden was dat alles verloren ging.
En het doet pijn om nostalgie te worden zonder te vergeten,
In gekrompen knuffels die niet knuffelen met genegenheid.
En het doet me pijn om me voor te stellen wie je in de weg staat.
En het doet me vooral pijn om niet over je te kunnen dromen.,
Niet samen met jou kunnen sterven.