Cabadzi — Digère et recrache songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Digère et recrache" van Cabadzi.
Songteksten
Vos oreilles ont chaud et vous n’y comprenez plus rien
À ma tête qui se creuse
À ma voix qui se rauque et qui se graille
Je ne reviendrai plus
Ces histoires sombres vous épuisent c’est ça?
Vous êtes mal assis peut-être?
Laissez moi rien qu’une dernière chance…
Vous savez, c’est étrange, on dirait que les hommes s’attachent à tout,
même à la souffrance
Il y a toujours cet élan qui nous pousse à trouver du bon dans le plus immonde
Faut que je vous plante le décor…
Faut que je vous dise les morceaux de caravanes, la forêt à côté.
Les bouts de tôle, près des arbres, loin des autres. Après la forêt c’est un
univers tordu…
La caravane c’est chez moi. Il fait froid là bas mais au moins ils ne sont plus
là
Ceux qui jugent
Ceux qui donnent une ligne à suivre
Ceux qui m’ont enfermé pour mon intimité trop odieuse
Ils oublient que chacun a sa vie intestine, souterraine, une vie que l’on ne se
réserve qu'à soi
Faite de grimaces dans la glace, de pratiques clandestines
Un quotidien de jeux sur sa peau…
Vous êtes humain vous aussi et votre peau comme la mienne a dû manquer d’une
autre peau…
Sans elle la nuit est trop seule et la sueur malsaine.
Étrangement les jours passent et la veille n’a rien apporté et le lendemain ne
servira pas
J’aurai toujours besoin qu’elle promène ses mains dans mes cheveux et qu’elle
me prenne la nuque.
Mais je n’ai plus que moi
Et personne ne discute mes goûts, personne ne me dit: habille-toi comme-ci ou
comme-ça, fais-ci ou fais-ça
J’aimerai encore subir sa parole, l'écouter bêtement, être son pantin,
son jouet et ne plus avoir à réfléchir.
J’aimerais me coucher à ses côtés et dormir, sereinement, tranquillement…
Je m’invente mille histoires, mille espoirs.
Croisant des femmes du genre de celles à cabas, qui sortent des grands magasins,
heureuses de leurs achats
De la lingerie peut être.
Les inviter à boire un verre
Leur offrir une cigarette et qu’elles y posent leurs lèvres
Leur mentir ma vie et qu’elles quittent leur mari pour moi
Mais elle est partout et je n’ose plus rien.
Elle est partout et je n’ai plus que les mots de la politesse, les bonjour,
les merci, les au revoir.
Je ne sais plus ce qu’il faut dire, comment se tenir. J’ai oublié les codes
La solitude a tout vidé
Je n’ai plus que des photos au mur
Les moments avec elle.
Quand je lui jouais du piano,
Quand nous sortions avec des amis…
Nous tenions même des conversations. Et tout allait très vite.
Le dimanche, on pouvait rester au lit toute la journée
De ces temps là je voudrais juste un instant, pour le chérir, l’entretenir à
mes yeux, le faire durer le plus longtemps possible.
Juste un instant, pour peser moins lourd.
J’en suis là, à viser le minuscule, à caresser sans cesse son absence.
Avoir cette femme encore un jour…
Cette petite joie me suffirait et comme un enfant je croirai que l’on vient de
m’offrir du bonheur, je m’en contenterais
De là mon goût de n’avoir d’attention que pour les restes.
Je suis un voleur de cendres, je suis l’homme d’après, d’ensuite,
qui ne donne jamais la vie, qui la redonne seulement.
J’attends que le monde digère et recrache. Je n’agis pas avant. Je déniche
Une vie hors du monde, il n’y a que les poules, mon chien et le silence.
Ce que je préfère c’est m’asseoir avec eux le soir devant la caravane
Tous les trois, on regarde les lumières scintiller au loin.
Un carnaval beau et muet. Tout pour plaire au silence de mon amour mort
On imagine ces autos là bas qui roulent à deux cents à l’heure, avec leurs
occupants, tous dans la course
On les sent qui bavardent sans cesse, on les sent qui s'évertuent à rendre le
monde encore pus creux
Ça piaille au lieu de laisser parler le silence. Ça se donne de la forme
Ces gens ils somme comme mes poules, ils gloussent, ils n’ont rien au fond des
yeux
Ils sont dans les choses jusqu’au cou. On jette du grand, ils accourent
Et pourtant ils me traitent de sauvage
Ils n’ont pas compris que ça ne sert à rien d'être une vague qui avance,
qui avale
Mais qu’il faut écouter ses silences
Rester en suspens. Au dessus. À regarder le monde s’engloutir. Ne pas le coller,
mais trouver le contre-temps
Être le sillage seulement
Ces gens qui s'éreintent pour oublier tentent de fuir leur malaise
Ils se donnent du mal au lieu d'écouter leur silence
Laissons-le parler…
Songtekstvertaling
Je oren zijn warm en je begrijpt er niets van.
Naar mijn hoofd dat graaft
Naar mijn stem die rauces en grits
Ik kom nooit meer terug.
Deze donkere verhalen vermoeien je, toch?
Misschien zit je slecht?
Geef me nog één kans.…
Weet je, het is raar, het lijkt erop dat mannen zich overal aan hechten.,
zelfs aan het lijden
Er is altijd dit momentum dat ons drijft om goed te vinden in de meest smerige
Ik moet je erin luizen.…
Ik moet je de karavaan delen vertellen, het bos hiernaast.
De uiteinden van plaatmetaal, bij de bomen, ver van de anderen. Na het bos is het een
verdraaid universum…
De caravan is bij mij thuis. Het is koud buiten, maar ze zijn tenminste weg.
er
Degenen die oordelen
Degenen die een lijn geven om te volgen
Degenen die me opsloten voor mijn afschuwelijke intimiteit.
Ze vergeten dat iedereen zijn leven in zich heeft, ondergronds, een leven dat men niet heeft
alleen voor jezelf reserveren
Gemaakt van grimaces in het ijs, clandestiene praktijken
Een dagelijks spel op zijn huid…
Jij bent ook een mens en jouw huid zoals de mijne moest een
andere huid…
Zonder is de nacht te eenzaam en ongezond zweten.
Vreemd genoeg gingen de dagen voorbij en de dag ervoor bracht niets mee en de volgende dag niet
zal niet dienen
Ik zal haar altijd nodig hebben om met haar handen in Mijn haar te lopen en zij
neem mijn nek.
Maar ik heb alleen mezelf.
En niemand praat over mijn smaak, niemand zegt tegen mij: kleed je zo of
Doe het of doe het.
Ik wil nog steeds zijn woord lijden, stom naar hem luisteren, zijn pantin zijn,
zijn Speelgoed en hoeven niet meer na te denken.
Ik wil graag naast hem gaan liggen en rustig slapen.…
Ik verzin duizend verhalen, duizend hoop.
Vrouwen kruisen zoals die in de tas, die uit de warenhuizen komen. ,
veel plezier met winkelen.
Lingerie kan dat zijn.
Nodig ze uit voor een drankje.
Geef ze een sigaret en laat ze hun lippen erop doen.
Lieg tegen ze mijn leven en ze verlaten hun man voor mij
Maar ze is overal en ik durf niet.
Ze is overal en ik heb alleen de woorden van beleefdheid, Hallo,
bedankt, tot ziens.
Ik weet niet wat ik moet zeggen, hoe ik moet staan. Ik ben de codes vergeten.
Eenzaamheid heeft alles geleegd.
Ik heb alleen foto ' s op de muur.
De momenten met haar.
Toen ik piano speelde voor hem.,
Toen we uit gingen met vrienden…
We hadden zelfs gesprekken. En alles ging heel snel.
Op zondag kunnen we de hele dag in bed blijven.
Van deze tijden zou ik graag een moment, om het te koesteren, om het te handhaven op
mijn ogen, laat het zo lang mogelijk duren.
Een moment, om minder zwaar te wegen.
Hier ben ik, richtend op het kleine, streelend zijn afwezigheid eindeloos.
Heb deze vrouw nog één dag…
Deze kleine vreugde zou mij volstaan en als kind zal ik geloven dat we van
geef me geluk, ik zou tevreden zijn.
Vandaar mijn smaak om alleen aandacht te hebben voor restjes.
Ik ben een dief van As, ik ben de man na, na,
die nooit leven geeft, die het alleen teruggeeft.
Ik wacht tot de wereld verteerd en spuugt. Ik acteer niet eerder. Ik ben aan het graven.
Een leven buiten de wereld, er zijn alleen kippen, mijn hond en stilte.
Ik zit liever ' s avonds bij hen voor de caravan.
Wij drieën kijken naar de lichten in de verte.
Een mooi en doofstom Carnaval. Allen om de stilte van mijn dode liefde te behagen
We stellen ons die auto ' s voor die rijden voor twee cent per uur, met hun
bewoners, allemaal in de race.
We voelen dat ze eindeloos praten, we voelen dat ze ernaar streven om terug te keren.
wereld nog steeds pus hol
Het is klote in plaats van de stilte te laten spreken. Het begint erop te lijken.
Deze mensen zijn als mijn kippen, ze lachen, ze hebben niets op de bodem van de
oog
Ze zitten tot aan hun nek in dingen. We gooien groot, ze rennen
En toch noemen ze me wild.
Ze begrepen niet dat het geen zin heeft om een golf te zijn die vooruit gaat.,
hier zwaluwen
Maar die moet luisteren naar zijn stiltes.
Blijf in spanning. Bovenaan. Kijken hoe de wereld ten onder gaat. Plak het niet,
maar het vinden van de tegen-tijd
Wees alleen de wake
De mensen die moeite hebben om te vergeten proberen aan hun ongemak te ontsnappen.
Ze maken het zichzelf moeilijk in plaats van naar hun stilte te luisteren.
Laat hem praten.…