Булат Окуджава — Былое нельзя воротить songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Былое нельзя воротить" van Булат Окуджава.
Songteksten
Былое нельзя воротить -- и печалиться не о чем:
у каждой эпохи свои подрастают леса.
А все-таки жаль, что нельзя с Александром Сергеичем
поужинать в «Яр» заскочить хоть на четверть часа.
Теперь нам не надо по улицам мыкаться ощупью:
машины нас ждут и ракеты уносят нас вдаль.
А все-таки жаль, что в Москве больше нету извозчиков,
хотя б одного, и не будет отныне, -- а жаль.
Я кланяюсь низко познания морю безбрежному,
разумный свой век, многоопытный век свой любя.
А все-таки жаль, что кумиры нам снятся по-прежнему,
и мы до сих пор все холопами числим себя.
Победы свои мы ковали не зря и вынашивали,
мы все обрели -- и надежную пристань, и свет…
А все-таки жаль: иногда над победами нашими
встают пьедесталы, которые выше побед.
Москва, ты не веришь слезам -- это время проверило,
железное мужество, твердость и сила во всем.
Но если бы ты в наши слезы однажды поверила,
ни нам, ни тебе не пришлось бы грустить о былом.
Былое нельзя воротить… Выхожу я на улицу
и вдруг замечаю: у самых Арбатских ворот
извозчик стоит, Александр Сергеич прогуливается…
Ах, завтра, наверное, что-нибудь произойдет!
Songtekstvertaling
Het verleden kan niet worden hersteld-en er is niets om over te treuren:
elk tijdperk heeft zijn eigen bossen die opgroeien.
Maar toch, het is jammer dat je niet kunt gaan met Alexander Sergejch
om te eten in de Yar, kom minstens een kwartier langs.
Nu hoeven we ons niet door de straten te voelen.:
auto ' s wachten op ons en raketten nemen ons mee.
Maar toch is het jammer dat er geen taxi ' s meer zijn in Moskou.,
hoewel het er een komt, en niet van nu af aan, en het is jammer.
Ik buig laag voor de kennis van de grenzeloze zee,
de intelligente leeftijd, de ervaren leeftijd, de liefdevolle leeftijd.
Maar toch, het is jammer dat we nog steeds dromen van idolen,
en we beschouwen onszelf nog steeds als lijfeigenen.
En wij maakten onze overwinningen niet ijdel, en wij voedden ze op.,
we hebben allemaal een veilige haven en licht gevonden.…
Maar toch, het is jammer: soms over onze overwinningen
er zijn voetstukken die hoger zijn dan overwinningen.
Moskou, je gelooft niet in tranen.,
ijzeren moed, vastberadenheid en kracht in alles.
Maar als je ooit in onze tranen geloofde,
noch wij, noch jij zouden verdrietig moeten zijn over het verleden.
Het verleden kan niet hersteld worden... ik ga de straat op
en plotseling zie ik: bij de Arbat poort
de bestuurder staat, Alexander Sergeich wandelt…
Oh, er zal waarschijnlijk morgen iets gebeuren!