Buck 65 — Achilles and the Tortoise songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Achilles and the Tortoise" van Buck 65.
Songteksten
This collection of sketches, rough and scattered, is arranged by instinct.
There’s entropy at work, but mostly it happened by accident
Sure a story goes with this, but for it to make sense you’d have to be me,
And for it to make dollars I would have to be something I despise,
Don’t ask me how I managed, no one gets paid to make change,
Every morning I salute the flag, turn, grab the fingers of my left hand behind
my back and continue my search.
I’m wondering how I got here,
Who besides me is responsible?
I’m not the young man I was when I first wrote the code,
Now I dont have it in me to fuss over much.
I need sleep… more than ever before.
What remains of my violence is so precious that I keep it all of it to myself.
What frightens me most now is my gradual loss of hearing.
So i’m guided more and more by vibes.
I shield my eyes from flickering images and document my dreams with as much
detail as possible.
I figure I’ll write my book when its all I can do, but I don’t know.
Have you any idea how hot these sands are?
Ya, i come in contact with the odd scavenger here and there, but those
encounters rarely amount to much
I just gaze the same few black and white photographs:
Distant loves, long lost souls. diamonds of my most glorious moments,
I remember the gold rush
Ya, she makes me laugh now to think of the risks I took
The monuments will remain, and thats all that matters but the question always
becomes:
'Am I happy?'
When young, we mourn for one woman,
When we grow old, for woman in general,
The tradgey in life is man is never free,
Yet strives for what can never be,
The thing most feared in secret, always happens: my life, my love,
where are they now?
But the more the pain grows, the more this instinct for life somehow asserts
itself,
The necessary beauty in life is giving yourself to it completely.
Only later will it clarify itself as not coherant
I wandered the fields and listen for the sound of drums
The colder the ground becomes the closer I get I home
The planets not fit to roam but with all the chaos
But, when I saw the savages I played the law of averages
And when the river splits in half, I start to lose my wits and laugh
And cry at the same time, there’s nothing I can do about it Even though I wouldn’t doubt it, if the winds began to blow
And carry the sounds of my voice to the lands below
So I put my hands around my mouth and hollered to the sunken city
That, wallows in the filth of its own drunken pity
And wait to see a signal but a signal is never seen
Eventually fatigue builds inside me exponentially and so I sleep
And dream that I’m able to fly
«They will respect a man with wings!»
Later I awake, in agony and learn
That while I was sleeping the city had burned
Shrugging my shoulders, I paused and gathered thoughts
Think twice about staying put, then decide I rather not
So I press on in my agnostic pilgrimage
Knowing that I can swim deeper than the grim reaper
Ready for whatever sea creatures may abound
When the water swallows me and not the other way around
Survival saw me through the mechanical district
Starvation leads to being cannibalistic
I have to rely on cons and silence and non talking quick
Defending myself with nothing but this walking stick
I’ve never had friends and no parental guidance
I’m wild at heart and weird on top, I’m feared nonstop
Even though my rage is worn out
My life’s a book with several pages torn out.
I just climb trees and look for rhythm everywhere.
I used to be the town crier in a city of stone throwers
Until my soul was laid bare and displayed in the pearled square
Ignored, more than a lot, not less, no one understood my thought, process
I was gagged and bound over noise complaints
But, commanding the resolve that destroys constraints
I found my escape in a melding of memories
The next thing I know, I’m rowing this boat
And blowing this note on an old tarnished trumpet
(Pause for trumpet sample)
Ever since then I’ve been wondering lots
Watching the sky and pondering thoughts
Strange angel, music box genie
Behind for some time and now I’m blind in one eye
And how this happened exactly will never be known
My thoughts take the shape of the hang-man's house
Never fails in time-traveling salesman visiting
Songtekstvertaling
Deze verzameling van schetsen, ruw en verspreid, wordt geregeld door instinct.
Er is entropie op het werk, maar het gebeurde meestal per ongeluk.
Natuurlijk hoort hier een verhaal bij, maar om het te begrijpen moet je mij zijn.,
En om dollars te verdienen zou ik iets moeten zijn wat ik veracht.,
Vraag me niet hoe het me gelukt is, niemand wordt betaald om te veranderen.,
Elke ochtend groet ik de vlag, draai, grijp de vingers van mijn linkerhand achter me
mijn rug en mijn zoektocht voortzetten.
Ik vraag me af hoe ik hier ben gekomen.,
Wie is er buiten mij verantwoordelijk?
Ik ben niet de jongeman die ik was toen ik de code schreef.,
Nu heb ik het niet in me om me druk te maken over veel.
Ik heb slaap nodig ... meer dan ooit tevoren.
Wat overblijft van mijn geweld is zo kostbaar dat ik het allemaal voor mezelf houd.
Wat me nu het meest beangstigt is mijn geleidelijk gehoorverlies.
Dus ik word steeds meer geleid door vibes.
Ik bescherm mijn ogen van flikkerende beelden en documenteer mijn dromen met evenveel
zo gedetailleerd mogelijk.
Ik denk dat ik mijn boek zal schrijven als het alles is wat ik kan doen, maar ik weet niet.
Heb je enig idee hoe heet dit zand is?
Ja, ik kom in contact met de vreemde aaseter hier en daar, maar die
ontmoetingen zijn zelden veel
Ik kijk naar dezelfde paar zwart-wit foto ' s.:
Verre liefdes, lang verloren zielen. diamanten van mijn meest glorieuze momenten,
Ik herinner me de goudkoorts.
Ja, ze maakt me aan het lachen nu ik denk aan de risico ' s die ik nam
De monumenten zullen blijven, en dat is alles wat telt, maar de vraag altijd
worden:
Ben ik gelukkig?'
Als we jong zijn, rouwen we om één vrouw.,
Als we oud worden, voor de vrouw in het algemeen,
De tradgey in het leven is de mens is nooit vrij,
Maar streeft naar wat nooit kan zijn,
Het meest gevreesde in het geheim, gebeurt altijd: mijn leven, mijn liefde,
waar zijn ze nu?
Maar hoe meer de pijn groeit, hoe meer dit instinct voor het leven op de een of andere manier bevestigt
zelf,
De noodzakelijke schoonheid in het leven is jezelf er volledig aan geven.
Pas later zal het zichzelf duidelijk maken als niet samenhangend
Ik zwierf door de velden en luisterde naar het geluid van trommels
Hoe kouder de grond wordt hoe dichterbij ik kom ik thuis
De planeten passen niet om te zwerven, maar met alle chaos.
Maar toen ik de wilden zag, speelde ik de wet van de gemiddelden.
En als de rivier in tweeën splitst, begin ik mijn verstand te verliezen en te lachen.
En tegelijkertijd huilen, er is niets wat ik eraan kan doen, ook al zou ik er niet aan twijfelen, als de wind begon te blazen
En draag de geluiden van mijn stem naar de landen beneden
Dus ik deed mijn handen om mijn mond en schreeuwde naar de gezonken stad
Dat, wentelt in het vuil van zijn eigen dronken medelijden
En wachten op een signaal, maar een signaal wordt nooit gezien.
Uiteindelijk bouwt vermoeidheid zich exponentieel in me op en dus slaap ik
En droom dat ik kan vliegen
"Ze zullen een man met vleugels respecteren!»
Later word ik wakker, in pijn en leer
Dat terwijl ik sliep de stad was afgebrand
Mijn schouders ophalen, ik pauzeerde en verzamelde gedachten
Denk er twee keer over na om hier te blijven en dan te beslissen dat ik liever niet
Dus ik ga door in mijn agnostische pelgrimstocht.
Wetende dat ik dieper kan zwemmen dan Magere Hein
Klaar voor alles wat Zeewezens kunnen verzamelen
Als het water Me opslokt en niet andersom.
Survival zag me door het mechanische district.
Honger leidt tot kannibalisme.
Ik moet vertrouwen op gevangenen en stilte en niet snel praten.
Mezelf verdedigen met niets anders dan deze wandelstok
Ik heb nooit vrienden gehad en geen ouderlijke begeleiding.
Ik ben wild van hart en raar bovenop, ik word non-stop gevreesd
Ook al is mijn woede uitgeput
Mijn leven is een boek met verschillende pagina ' s uitgescheurd.
Ik klim in bomen en zoek overal naar ritme.
Ik was vroeger de stadsomroeper in een stad van stenen werpers
Totdat mijn ziel blootgelegd werd en tentoongesteld op het geparelde plein.
Genegeerd, meer dan veel, niet minder, niemand begreep mijn gedachte, proces
Ik werd gekneveld en gebonden door geluidsoverlast klachten
Maar, het bevel voeren dat beperkingen vernietigt
Ik vond mijn ontsnapping in een samensmelting van herinneringen
Het volgende dat ik weet, roei ik met deze boot.
En deze noot te blazen op een oude, bezoedelde trompet
(Pauze voor trompetmonster)
Sindsdien vraag ik me veel af.
Naar de hemel kijken en nadenken
Strange angel, music box geest
Een tijdje achter en nu ben ik blind in één oog
En hoe dit precies gebeurde zal nooit bekend worden.
Mijn gedachten nemen de vorm aan van het huis van de hang-man.
Faalt nooit in tijdreizende verkoper op bezoek