Brymir — Retribution songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Retribution" van Brymir.
Songteksten
Rain, the gift of our forbidden god
Grants no compassion, no humility
Our souls filled with a burning wrath
And the promise of our divinity
But a silent voice now weeps within
It prays; forgiveness for our sins
For our lands left ravaged in our wake…
And so I stand
My heart filled with hate for eternity
And so I stand
My soul still denies my mortality
And so I shall fall
Alone and bound to envy all
I did not understand
And I feel pain, that solace of a tainted conscience
It grants a glimpse of resentful reality:
Our God, long since fallen
A lost path, a lie of divinity
And I see it die
I hear it weep
In waters deep
And last, I stand
As the final beacon of man
Through remorse, through the shame
The guilt of aeons in my name
The grief of aeons
That rends apart the heart
The art of man perfected
And pain fades away
A castaway I am to stay
In that name I became what nature abhors
In vain I now raise my fist against it all
But I see, through the eyes of a storm, afar
A father’s scorn, a mother’s call
And I’m filled with reverence as I fall
The temple trembled as time did stall
Its last keeper becomes one with the stars
A grave; the peace for the restless
At last, I stand
The pitch-blakc rain can’t cleanse
my broken blood-stained hands
And last, I fall
And see it all…
Songtekstvertaling
Regen, het geschenk van onze verboden god
Geeft geen mededogen, geen nederigheid
Onze zielen gevuld met een brandende toorn
En de belofte van onze goddelijkheid.
Maar een stille stem huilt nu van binnen
Het bidt; vergeving voor onze zonden
Want ons land is verwoest in ons kielzog…
En Zo sta ik
Mijn hart gevuld met haat voor de eeuwigheid
En Zo sta ik
Mijn ziel ontkent nog steeds mijn sterfelijkheid.
En zo zal ik Vallen
Alleen en gebonden om iedereen te benijden
Ik begreep het niet.
En ik voel pijn, die troost van een aangetast geweten
Het geeft een glimp van haatdragende realiteit:
Onze God, lang geleden gevallen
Een verloren pad, een leugen van goddelijkheid
En ik zie het sterven
Ik hoor het huilen.
In diepe wateren
En als laatste, sta ik
Als het laatste baken van de mens
Door wroeging, door de schaamte
De schuld van eeuwigheid in mijn naam
Het verdriet van eeuwigheden
Dat verscheurt het hart
De kunst van de mens geperfectioneerd
En pijn vervaagt
Een schipbreukeling blijf ik
In die naam werd ik wat de natuur verafschuwt.
Tevergeefs hef ik nu mijn vuist tegen alles.
Maar ik zie, door de ogen van een storm, ver weg.
De minachting van een vader, een moeders roep
En ik ben vervuld van eerbied als ik val
De tempel beefde toen de tijd remde.
Zijn laatste wachter wordt één met de sterren
Een graf, de vrede voor de verderfzaaiers.
Eindelijk sta ik
De pitch-blakc regen kan niet reinigen
mijn gebroken bloed bevlekte handen
En als laatste val ik
En zie het allemaal…