Bruce Springsteen — Downbound Train songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Downbound Train" van Bruce Springsteen.
Songteksten
I had a job, I had a girl
I had something going mister in this world
I got laid off down at the lumber yard
Our love went bad, times got hard
Now I work down at the carwash
Where all it ever does is rain
Don’t you feel like you’re a rider on a downbound train
She just said «Joe I gotta go We had it once we ain’t got it any more»
She packed her bags left me behind
She bought a ticket on the Central Line
Nights as I sleep, I hear that whistle whining
I feel her kiss in the misty rain
And I feel like I’m a rider on a downbound train
Last night I heard your voice
You were crying, crying, you were so alone
You said your love had never died
You were waiting for me at home
Put on my jacket, I ran through the woods
I ran till I thought my chest would explode
There in the clearing, beyond the highway
In the moonlight, our wedding house shone
I rushed through the yard, I burst through the front door
My head pounding hard, up the stairs I climbed
The room was dark, our bed was empty
Then I heard that long whistle whine
And I dropped to my knees, hung my head and cried
Now I swing a sledge hammer on a railroad gang
Knocking down them cross ties, working in the rain
Now don’t it feel like you’re a rider on a downbound train
Songtekstvertaling
Ik had een baan, Ik had een meisje.
Ik had iets, meneer in deze wereld.
Ik ben ontslagen bij de houthandel.
Onze liefde ging slecht, de tijden werden moeilijk.
Nu werk ik bij de carwash.
Waar het altijd regent
Heb je niet het gevoel dat je een rijder bent op een trein naar beneden
Ze zei: "Joe, ik moet gaan. we hebben het gehad. we hebben het niet meer.»
Ze pakte haar koffers en liet me achter.
Ze kocht een ticket op de centrale lijn.
'S nachts als ik slaap, hoor ik dat fluitje jammeren.
Ik voel haar kussen in de mistige regen
En ik voel me alsof ik een rijder ben op een trein naar beneden
Gisteravond hoorde ik je stem.
Je huilde, huilde, je was zo alleen.
Je zei dat je liefde nooit gestorven was.
Je wachtte thuis op me.
Doe mijn jas aan, Ik Rende door het bos.
Ik Rende tot ik dacht dat mijn borst zou ontploffen.
Daar op de open plek, voorbij de snelweg.
In het maanlicht scheen ons huwelijkshuis
Ik Rende door de tuin, ik barstte door de voordeur.
Mijn hoofd bonkte hard, de trap op ik klom
De kamer was donker, ons bed was leeg.
Toen hoorde ik dat lange fluitje kreunen.
En ik viel op mijn knieën, hing mijn hoofd op en huilde
Nu sla ik met een slee hamer op een spoorwegbende.
Ze knock-out, cross days, working in the rain
Voel je je niet als een ruiter op een trein naar beneden?