Bright Eyes — Waste of Paint songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Waste of Paint" van Bright Eyes.
Songteksten
I have a friend, he is made mostly of pain.
He wakes up,
drives to work,
and then straight back home again.
He once cut one of my nightmares out of paper.
I thought it was beautiful, I put it on a record cover.
And I tried to tell him he had a sense
of color and composition so magnificent.
And he said «Thank you, please
but your flattery
is truly not
becoming me.
Your eyes are poor.
You are blind.
You see,
no beauty
could have come from me.
I am a waste
of breath,
of space,
of time.»
I knew a woman, she was dignified and true.
Her love for her man was one of her many virtues.
Until one day, she found out that he had lied
and she decided the rest of her life, from that point on would be a lie.
But she was grateful for everything that had happened.
And she was anxious for all that would come next.
But then she wept.
What did you expect?
In that big, old house
with the cars she kept.
«Oh!"and «such is life,"she often said.
With one day leading
her to the next,
you get a little closer to your death,
which was fine with her.
She never got upset
and with all the days she may have left,
she would never clean
another mess
or fold his shirts
or look her best.
She was free
to waste
away
alone.
Last night, my brother he got drunk and drove.
And this cop pulled him off to the side of the road.
And he said, «Officer! Officer! You got the wrong man.
No, no, I’m a student of medicine, the son of a banker, you don’t understand!»
The cop said, «No one got hurt, you should be thankful.
And you carelessness, it is something awful.
And no, I can’t just let you go.
And though your father’s name is known,
your decisions now are yours alone.
You are nothing but a stepping stone
on a path
to debt,
to loss,
to shame.»
The last few months I have been living with this couple.
Yeah, you know, the kind that buys everything in doubles.
They fit together,
like a puzzle.
I love their love and I am thankful
that someone actually receives the prize that was promised
by all those fairy tales that drugged us.
And they still do me.
I’m sick, lonely,
no laurel tree,
just green envy.
Will my number come up eventually?
Like Love is some kind of lottery,
where you scratch and see
what is underneath.
It’s «Sorry»,
just one cherry,
«Play Again.»
Get lucky.
So I have been hanging out down by the train’s depot.
No, I don’t ride.
I just sit and watch the people there.
They remind me of wind up cars in motion.
The way they spin and turn and jockey for positions.
And I want to scream out that it is all nonsense.
And that their lives are one track,
can’t they see how it is all pointless?
But then, my knees
give under me.
My head feels weak
and suddenly
it is clear to see
it is not them but me,
who has lost my self-identity.
As I hide behind
these books I read,
while scribbling
my poetry,
like art could save a wretch like me,
with some ideal ideology
that no one can hope to achieve.
And I am never real;
it is just a sketch in me.
And everything I made is trite
and cheap
and a waste
of paint,
of tape,
of time.
So now I park my car down by the cathedral,
where the floodlights point up at the steeples.
Choir practice was filling up with people.
I hear the sound escaping as an echo.
Sloping off the ceiling at an angle.
When the voices blend they sound like angels.
I hope there's some room still in the middle.
But when I lift my voice up now to reach them.
The range is too high,
way up in heaven.
So I hold my tongue,
forget the song,
tie my shoe
and start walking off.
And try to just keep moving on,
with my broken heart
and my absent God
and I have no faith
but it is all I want,
to be loved
and believe
in my soul.
in my soul
in my soul
in my soul
Songtekstvertaling
Ik heb een vriend, hij is voornamelijk gemaakt van pijn.
Hij wordt wakker.,
naar het werk rijden,
en dan direct terug naar huis.
Hij heeft ooit een van mijn nachtmerries uit papier gesneden.
Ik vond het prachtig, Ik zette het op een platenhoes.
En ik probeerde hem te vertellen dat hij een gevoel had.
van kleur en compositie zo prachtig.
En Hij zei: "dank je, alsjeblieft.
maar je vleierij
is echt niet
mij worden.
Je ogen zijn arm.
Je bent blind.
Zie je?,
geen schoonheid.
het had van mij kunnen komen.
Ik ben een verspilling.
van adem,
ruimte,
van tijd.»
Ik kende een vrouw, Ze was waardig en waar.
Haar liefde voor haar man was een van haar vele deugden.
Tot ze op een dag ontdekte dat hij had gelogen.
en ze besloot dat de rest van haar leven, vanaf dat moment een leugen zou zijn.
Maar ze was dankbaar voor alles wat er gebeurd was.
En ze was bang voor alles wat er daarna zou komen.
Maar toen huilde ze.
Wat had je dan verwacht?
In dat grote, oude huis.
met de auto ' s die ze bewaarde.
"Oh!"en" zo is het leven, " zei ze vaak.
Met één dag voorop
haar naar de volgende,
je komt een beetje dichter bij je dood.,
dat vond zij prima.
Ze werd nooit boos.
en met alle dagen die ze nog heeft,
ze zou nooit schoonmaken.
weer een puinhoop.
of vouw zijn shirts
of er op haar best uitzien.
Ze was vrij.
verspillen
verderop
alleen.
Gisteravond werd mijn broer dronken en reed hij.
En deze Agent trok hem aan de kant van de weg.
En Hij zei: "Agent! Agent! Je hebt de verkeerde.
Nee, nee, ik ben een student geneeskunde, de zoon van een bankier, je begrijpt het niet!»
De agent zei, " Niemand raakte gewond, je moet dankbaar zijn.
En jij zorgeloosheid, het is iets vreselijks.
En nee, ik kan je niet zomaar laten gaan.
En hoewel de naam van je vader bekend is,
jouw beslissingen zijn nu alleen aan jou.
Je bent slechts een opstapje.
op een pad
tot schuld,
verlies,
schande.»
De laatste maanden woon ik bij dit stel.
Ja, je weet wel, het soort dat alles koopt in dubbelgangers.
Ze passen bij elkaar.,
als een puzzel.
Ik hou van hun liefde en ik ben dankbaar
dat iemand de beloofde prijs ontvangt
door al die sprookjes die ons gedrogeerd hebben.
En ze doen mij nog steeds.
Ik ben ziek, eenzaam.,
geen laurierboom,
alleen groene afgunst.
Zal mijn nummer ooit ter sprake komen?
Alsof liefde een soort loterij is.,
waar je krabt en ziet
wat eronder zit.
Het is " Sorry»,
Eén kers maar.,
Speel Nog Eens.»
Heb geluk.
Dus ik heb wat rondgehangen bij het treindepot.
Nee, Ik rijd niet.
Ik kijk gewoon naar de mensen daar.
Ze doen me denken aan rijdende auto ' s.
De manier waarop ze draaien en draaien en jockey voor posities.
En Ik wil schreeuwen dat het allemaal onzin is.
En dat hun levens één spoor zijn,
zien ze niet dat het allemaal zinloos is?
Maar dan, mijn knieën
geef onder me.
Mijn hoofd voelt zwak.
en plotseling
het is duidelijk om te zien
zij zijn het niet, maar ik.,
die mijn identiteit heeft verloren.
Als ik me achter verschuil
deze boeken die ik lees,
tijdens het krabbelen
mijn poëzie,
alsof kunst een ellendeling als ik kan redden.,
met een ideale ideologie
dat kan niemand bereiken.
En ik ben nooit echt;
het is maar een schets in mij.
En alles wat ik maakte is afgezaagd.
en goedkoop
en een verspilling
van verf,
van band,
van tijd.
Dus nu parkeer ik mijn auto bij de kathedraal.,
waar de schijnwerpers naar de torens wijzen.
De koorrepetitie zat vol met mensen.
Ik hoor het geluid ontsnappen als een echo.
Glooiend van het plafond in een hoek.
Als de stemmen zich vermengen, klinken ze als engelen.
Ik hoop dat er nog ruimte is in het midden.
Maar als ik nu mijn stem optil om ze te bereiken.
Het bereik is te hoog.,
helemaal in de hemel.
Dus ik hou mijn mond.,
vergeet het lied,
bind m ' n veters vast.
en begin te lopen.
En probeer gewoon verder te gaan,
met mijn gebroken hart
en mijn afwezige God
en ik heb geen geloof
maar het is alles wat Ik wil,
om bemind te worden
en geloven
in mijn ziel.
in mijn ziel
in mijn ziel
in mijn ziel