Bright Eyes — Bowl of Oranges songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Bowl of Oranges" van Bright Eyes.
Songteksten
The rain, it started tapping on the window near my bed. There was a loophole in my dreaming,
so I got out of it. And to my surprise my eyes were wide and already open.
Just my nightstand and my dresser where those nightmares had just been.
So I dressed myself and left then, out into the gray streets.
But everything seemed different and completely new to me.
The sky, the trees, houses, buildings, even my own body.
And each person I encountered, I couldn’t wait to meet.
I came upon a doctor who appeared in quite poor health.
I said «there is nothing I can do for you
you can’t do for yourself.»
He said «Oh yes you can. Just hold my hand. I think that would help.»
So I sat with him a while and then I asked him how he felt.
He said, «I think I’m cured. No, in fact, I’m sure.
Thank you Stranger, for your therapeutic smile.»
So that is how I learned the lesson that everyone is alone.
And your eyes must do some raining if you are ever going to grow.
But when crying don’t help and you can’t compose yourself.
It is best to compose a poem, an honest verse of longing or simple song of hope.
That is why I’m singing…
Baby don’t worry cause now I got your back. And every time you feel like crying,
I’m gonna try and make you laugh. And if I can’t, if it just hurts too bad,
then we will wait for it to pass and I will keep you company
through those days so long and black.
And we’ll keep working on the problem we know we’ll never solve
Of Love’s uneven remainders, our lives are fractions of a whole.
But if the world could remain within a frame like a painting on a wall.
Then I think we would see the beauty.
Then we would stand staring in awe at our still lives posed like a bowl of oranges,
like a story told by the fault lines and the soil.
Songtekstvertaling
De regen begon te tikken op het raam bij mijn bed. Er zat een maas in mijn droom.,
dus ben ik eruit gestapt. En tot mijn verbazing waren mijn ogen wijd en al open.
Alleen mijn nachtkastje en mijn dressoir waar die nachtmerries net waren geweest.
Dus ik kleedde me aan en vertrok toen, in de grijze straten.
Maar alles leek anders en compleet nieuw voor mij.
De hemel, de bomen, huizen, gebouwen, zelfs mijn eigen lichaam.
En elke persoon die ik tegenkwam, kon ik niet wachten om hem te ontmoeten.
Ik kwam een dokter tegen die in slechte gezondheid verscheen.
Ik zei: "Er is niets wat ik voor je kan doen
je kunt het niet voor jezelf doen.»
Hij zei: "Oh ja, dat kun je wel. Hou gewoon mijn hand vast. Ik denk dat dat zou helpen.»
Dus ik zat een tijdje bij hem en toen vroeg ik hem hoe hij zich voelde.
Hij zei: "Ik denk dat ik genezen ben. Nee, Ik weet het zeker.
Dank u vreemdeling, voor uw therapeutische glimlach.»
Dus zo leerde ik de les dat iedereen alleen is.
En je ogen moeten wat regenen als je ooit gaat groeien.
Maar huilen helpt niet en je kunt jezelf niet inhouden.
Het is het beste om een gedicht samen te stellen, een eerlijk vers van verlangen of een eenvoudig lied van hoop.
Daarom zing ik.…
Maak je geen zorgen, want nu dek ik je. En elke keer als je zin hebt om te huilen,
Ik ga proberen je aan het lachen te maken. En als ik het niet kan, als het gewoon te veel pijn doet.,
dan wachten we tot het voorbij is en hou ik je gezelschap.
door die dagen zo lang en zwart.
En we zullen blijven werken aan het probleem waarvan we weten dat we het nooit zullen oplossen.
Van de ongelijke resten van de liefde, zijn onze levens breuken van een geheel.
Maar als de wereld kon blijven binnen een frame als een schilderij op een muur.
Dan denk ik dat we de schoonheid zouden zien.
Dan zouden we vol ontzag staan te staren naar ons stilstaande leven, geposeerd als een kom sinaasappels,
zoals een verhaal verteld door de breuklijnen en de grond.