Bridie Jackson & The Arbour — Scarecrow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Scarecrow" van Bridie Jackson & The Arbour.
Songteksten
On my wedding day
They only rang a single bell
No witness came
You had me all to yourself
A willow veil and gown of long leaf pine instead of lace
An embroidered train endowed with twines of every muted shade.
On my wedding day
Fronds of fern were flower girls
Their dresses frayed
And the rice replaced with earth
Love was my only journey until the dark swallowed me whole
Now no one will return me to your door
On my wedding day
Limbs of trees strained to receive
Forget-me-not bouquets
Though many called them wreaths
But of all the seasons Winter always tells the fewest lies
And on snowy days I’d slowly fade in folds of bridal white
Can a love start in a bloodless heart
Can it shelter my life in its shade
Will no one tell me why
I was fated to die
On the night before my wedding day?
On my wedding night
Beneath a waning moon I lay
Still as an ammonite
With thick coverings overlaid
I dreamed we’d been surrounded by
Peacock broods and damsel flies
With lilies pressed upon my breast
And silver in my eyes
On my wedding night
I lingered long but lay alone
No hint of morning light
No dew upon the lawn
There’s a wilderness within these walls
This box of cold unanswered calls
Though desire lives on and survives the form,
It won’t ever feel the dawn.
Now my wedding gown
Is on a scarecrow in a field
Won’t you take it down
And lay it by my grave concealed
Of all the seasons Winter always tells the fewest lies
And on snowy days I slowly fade beneath folds of bridal white
Can a love start in a bloodless heart
Can it shelter my life in its shade
Will no one tell me why
I was fated to die
On the night before my wedding day?
Songtekstvertaling
Op mijn trouwdag
Ze luidden maar één bel.
Er kwam geen getuige.
Je had me helemaal voor jezelf.
Een sluier van wilgen en een jurk van langbladige dennen in plaats van kant
Een geborduurde trein met omtrek van elke schaduw.
Op mijn trouwdag
De schijfjes van de varen waren bloemenmeisjes.
Hun jurken gerafeld
En de rijst vervangen door aarde
Liefde was mijn enige reis tot het donker me verzwolgen.
Nu zal niemand me naar je deur terugbrengen.
Op mijn trouwdag
Ledematen van bomen die onder druk staan om te ontvangen
Vergeet-me-geen boeketten
Hoewel velen hen kransen noemden
Maar van alle seizoenen vertelt de Winter altijd de minste leugens.
En op besneeuwde dagen vervaagde ik langzaam in vouwen van bruidswit
Kan een liefde beginnen in een bloedloos hart
Kan het mijn leven beschutten in de schaduw
Wil niemand me vertellen waarom
Ik was voorbestemd om te sterven.
Op de avond voor mijn trouwdag?
Op mijn huwelijksnacht
Onder een afnemende maan lig ik
Nog steeds als ammoniet
Met over elkaar liggende dikke lagen
Ik droomde dat we omringd waren door
Pauwbroeken en sierbloempitten
Met lelies op mijn borst gedrukt
En zilver in mijn ogen
Op mijn huwelijksnacht
Ik bleef lang, maar lag alleen.
Geen vleugje ochtendlicht
Geen dauw op het gazon
Er is een wildernis binnen deze muren.
Deze doos van onbeantwoorde oproepen
Hoewel verlangen voortleeft en de vorm overleeft,
Het zal nooit de dageraad voelen.
Nu mijn trouwjurk.
Is op een vogelverschrikker in een veld
Wil je het niet weghalen?
En leg het bij mijn graf verborgen.
Van alle seizoenen vertelt de Winter altijd de minste leugens.
En op besneeuwde dagen vervaag ik langzaam onder vouwen van bruidswit
Kan een liefde beginnen in een bloedloos hart
Kan het mijn leven beschutten in de schaduw
Wil niemand me vertellen waarom
Ik was voorbestemd om te sterven.
Op de avond voor mijn trouwdag?