Bridges Out — Twenty-Something Stasis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Twenty-Something Stasis" van Bridges Out.
Songteksten
So pry open our eyes to find mountains on both sides sit patient like jaws.
We brace for them but never move.
Hot breath in the air and scavengers in the streets with bottles in hand and
nothing to do but consume themselves.
Just pick a direction and we’ll go so far. I’m so sorry but it’s not safe here.
Just pick a direction and we’ll go so far. Just say it and we’ll go,
we’ll go there.
There’s no sleep, just atrophy. We’re not waking up tonight. Our bodies turn
like leaves and it’s not my place to tell you what you need.
So pry open our eyes to find something is not right. You’re fight to move.
The longer you wait the further it falls from you. You stop trying to reach.
And I know it’s cold outside. You’ve got to take it all in stride because
through that door madness scratches.
You wait there. You wait there.
It’s loud and bright with washed out, dead starlight. it takes it pittance
right through the skin, right through the body.
As sirens cut and our bodies reconstruct. Don’t ask me why but somehow we work
and somehow it’s better.
Why did you wait there.
Songtekstvertaling
Dus wrik onze ogen open om Bergen aan beide kanten te vinden en blijf geduldig zitten als kaken.
We bereiden ons voor, maar bewegen nooit.
Hete adem in de lucht en aaseters in de straten met flessen in de hand en
niets anders te doen dan zichzelf te consumeren.
Kies gewoon een richting en we gaan zo ver. Het spijt me, maar het is hier niet veilig.
Kies gewoon een richting en we gaan zo ver. Zeg het en we gaan.,
we gaan erheen.
Er is geen slaap, alleen atrofie. We worden vanavond niet wakker. Onze lichamen draaien
zoals bladeren en het is niet aan mij om je te vertellen wat je nodig hebt.
Dus open onze ogen om iets te vinden wat niet klopt. Je vecht om te bewegen.
Hoe langer je wacht hoe verder het van je af valt. Stop met proberen te bereiken.
En ik weet dat het koud is buiten. Je moet het allemaal op een rijtje zetten want
door die deur krabt madness.
Wacht daar. Wacht daar.
Het is luid en helder met uitgespoelde, dode sterrenlicht. het kost maar een schijntje.
recht door de huid, recht door het lichaam.
Als sirenes snijden en onze lichamen reconstrueren. Vraag me niet waarom maar op een of andere manier werken we
en op een of andere manier is het beter.
Waarom heb je daar gewacht?