Brian Setzer — Aztec songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Aztec" van Brian Setzer.
Songteksten
We traveled through this land a thousand years ago
We were the first to see the purple skies
I wondered round the desert in a mask of gold
I left a thousand things for you to find
I left my home where your houses stand
I left my gold where your highways ran
I lived my life on what you call your land
I left my soul in the Aztec sand
The days grow long the nights are getting warmer
The rains are few beneath the blazing sun
Traveling fathers finding little water
The time has come when we must play this world
I left my home where your houses stand
I left my gold where your highways ran
I lived my life on what you call your land
I left my soul in the Aztec sand
Round and round
Our lifetime goes
Where does it end
Someone must know
I’ve got a family now but you wouldn’t know them
They’re beaten down so hard they can hardly stand
We used to live so brave so free like an eagle
Now they make us live like a crippled man
I left my home where your houses stand
I left my gold where your highways ran
I lived my life on what you call your land
I left my soul in the Aztec sand
Songtekstvertaling
We reisden duizend jaar geleden door dit land.
We waren de eersten die de purple skies zagen.
Ik vroeg me af door de woestijn in een masker van goud
Ik heb duizend dingen voor je achtergelaten.
Ik verliet mijn huis waar jullie huizen staan.
Ik liet mijn goud achter waar jouw snelwegen liepen.
Ik leefde mijn leven op wat jij jouw land noemt.
Ik liet mijn ziel achter in het Azteekse zand.
De dagen worden lang de nachten worden warmer
De regen is weinig onder de brandende zon
Reizende vaders die weinig water vinden
De tijd is gekomen dat we deze wereld moeten spelen.
Ik verliet mijn huis waar jullie huizen staan.
Ik liet mijn goud achter waar jouw snelwegen liepen.
Ik leefde mijn leven op wat jij jouw land noemt.
Ik liet mijn ziel achter in het Azteekse zand.
Rond en rond
Ons leven gaat voorbij.
Waar eindigt het?
Iemand moet het weten.
Ik heb nu een gezin, maar je kent ze niet.
Ze worden zo hard geslagen dat ze nauwelijks kunnen staan.
We leefden zo dapper zo vrij als een adelaar
Nu laten ze ons leven als een kreupele man.
Ik verliet mijn huis waar jullie huizen staan.
Ik liet mijn goud achter waar jouw snelwegen liepen.
Ik leefde mijn leven op wat jij jouw land noemt.
Ik liet mijn ziel achter in het Azteekse zand.