Breakdown of Sanity — Chapters songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Chapters" van Breakdown of Sanity.
Songteksten
They say the path I took should be my fate, but I wanna take my lazy steps on my own
Day by day, second by second, I set the course anew
Walking through the frames of my life, looking for the moments I’ll remember
with a smile
Tripping over lies and hate, envy and vanity
I wish I could change the order of proceedings, no chance at all
I build a time machine, I will reverse my mistakes, pain fade away!
All these sources of noise are whispering and screaming, tempting and
frightening
in the middle of my head, beyond my heart
They try to change my mind into something bad, fighting against them for years
But in the end I still decide on my own, fearing the mistakes,
fearing the responsibility to myself and to my beloved, to my beloved
These photos…
Can’t overlook the flashlights, they are surrounding me, observing all my movements
But finally it’s me who’s crying for my perfect sincerity, crying for my salvation, crying for the respect against for myself
So where is the golden means of all decisions? Don’t even know if there is a right way I could choose
I go down on my knees, I’m yelling at the ground, in the hope of finding some
new answers
Thousands of questions, only one life for finding answers.
One question for thousands of lives — breathing slowly — what if Despite this I never stopped believing in, waiting for the point I can see it clearly
Songtekstvertaling
Ze zeggen dat het pad dat ik nam mijn lot zou moeten zijn, maar Ik wil mijn luie stappen op mijn eigen nemen
Dag na dag, tweede na seconde, zette ik de koers opnieuw.
Wandelend door de kaders van mijn leven, op zoek naar de momenten die ik me zal herinneren
met een glimlach
Struikelend over leugens en haat, afgunst en ijdelheid
Ik wou dat ik de volgorde van de procedure kon veranderen, geen enkele kans.
Ik bouw een tijdmachine, Ik zal mijn fouten ongedaan maken, pijn vervagen!
Al deze bronnen van lawaai zijn fluisteren en schreeuwen, verleidelijk en
angstaanjagend
in het midden van mijn hoofd, voorbij mijn hart
Ze proberen me van gedachten te veranderen in iets slechts, ze vechten al jaren tegen ze.
Maar uiteindelijk beslis ik toch zelf, uit angst voor de fouten.,
bang voor de verantwoordelijkheid voor mezelf en voor mijn geliefde, voor mijn geliefde
Deze foto ' s…
Ik kan de zaklampen niet over het hoofd zien, ze omsingelen me, observeren al mijn bewegingen
Maar uiteindelijk ben ik het die schreeuwt om mijn volmaakte oprechtheid, huilend om mijn redding, huilend om het respect tegen mezelf
Dus waar is het gouden middel van alle beslissingen? Ik weet niet eens of er een goede manier is om te kiezen.
Ik ga op mijn knieën, ik schreeuw tegen de grond, in de hoop om wat te vinden
nieuwe antwoorden
Duizenden vragen, maar één leven om antwoorden te vinden.
Een vraag voor duizenden levens - langzaam ademend-wat als ik ondanks dit nooit ben gestopt met geloven in, wachtend op het punt dat ik duidelijk kan zien