Bob Dylan — Two Soldiers songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Two Soldiers" van Bob Dylan.
Songteksten
He was just a blue-eyed Boston boy,
His voice was low with pain.
«I'll do your bidding, comrade mine,
If I ride back again.
But if you ride back and I am left,
You’ll do as much for me,
Mother, you know, must hear the news,
So write to her tenderly.
«She's waiting at home like a patient saint,
Her fond face pale with woe.
Her heart will be broken when I am gone,
I’ll see her soon, I know.»
Just then the order came to charge,
For an instance hand touched hand.
They said, «Aye,» and away they rode,
That brave and devoted band.
Straight was the track to the top of the hill,
The rebels they shot and shelled,
Plowed furrows of death through the toiling ranks,
And guarded them as they fell.
There soon came a horrible dying yell
From heights that they could not gain,
And those whom doom and death had spared
Rode slowly back again.
But among the dead that were left on the hill
Was the boy with the curly hair.
The tall dark man who rode by his side
Lay dead beside him there.
There’s no one to write to the blue-eyed girl
The words that her lover had said.
Momma, you know, awaits the news,
And she’ll only know he’s dead.
Songtekstvertaling
Hij was gewoon een jongen uit Boston met blauwe ogen.,
Zijn stem was laag van de pijn.
"Ik doe wat u zegt, kameraad van mij,
Als ik weer terug rijd.
Maar als je terug rijdt en ik ben over,
Je zult zoveel voor me doen.,
Moeder, weet je, moet het nieuws horen,
Dus schrijf haar teder.
"Ze wacht thuis als een geduldige Heilige,
Haar lieflijke gezicht bleek van verdriet.
Haar hart zal gebroken worden als ik weg ben.,
Ik zie haar snel, ik weet het.»
Op dat moment kwam het bevel om aan te klagen.,
Een hand raakte de hand aan.
Ze zeiden, "Ja," en weg reden ze,
Die dappere en toegewijde band.
Recht was het pad naar de top van de heuvel,
De rebellen die ze neerschoten en beschieten,
Ploegbroeden van de dood door de werkende gelederen,
En wij bewaakten hen toen zij vielen.
Er kwam al snel een vreselijke stervende schreeuw
Van hoogten die zij niet konden winnen.,
En degenen die de dood en de dood gespaard hebben.
Reed langzaam terug.
Maar tussen de doden die achtergelaten werden op de heuvel
Was de jongen met het krullend haar.
De lange donkere man die aan zijn zijde Reed
Lag daar dood naast hem.
Er is niemand om naar het meisje met de blauwe ogen te schrijven.
De woorden die haar minnaar had gezegd.
Mama wacht op het nieuws.,
En ze zal alleen weten dat hij dood is.