Bob Dylan — Talkin' New York songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Talkin' New York" van Bob Dylan.
Songteksten
Ramblin' outa the wild West,
Leavin' the towns I love the best.
Thought I’d seen some ups and down,
«Til I come into New York town.
People goin' down to the ground,
Buildings goin' up to the sky.
Wintertime in New York town,
The wind blowin' snow around.
Walk around with nowhere to go,
Somebody could freeze right to the bone.
I froze right to the bone.
New York Times said it was the coldest winter in seventeen years;
I didn’t feel so cold then.
I swung on to my old guitar,
Grabbed hold of a subway car,
And after a rocking, reeling, rolling ride,
I landed up on the downtown side;
Greenwich Village.
I walked down there and ended up In one of them coffee-houses on the block.
Got on the stage to sing and play,
Man there said, «Come back some other day,
You sound like a hillbilly;
We want folk singer here.»
Well, I got a harmonica job, begun to play,
Blowin' my lungs out for a dollar a day.
I blowed inside out and upside down.
The man there said he loved m' sound,
He was ravin' about how he loved m' sound;
Dollar a day’s worth.
And after weeks and weeks of hangin' around,
I finally got a job in New York town,
In a bigger place, bigger money too,
Even joined the union and paid m' dues.
Now, a very great man once said
That some people rob you with a fountain pen.
It didn’t take too long to find out
Just what he was talkin' about.
A lot of people don’t have much food on their table,
But they got a lot of forks n' knives,
And they gotta cut somethin'.
So one mornin' when the sun was warm,
I rambled out of New York town.
Pulled my cap down over my eyes
And headed out for the western skies.
So long, New York.
Howdy, East Orange.
Songtekstvertaling
Ramblin ' outa het Wilde Westen,
Ik verlaat de steden waar ik het meest van hou.
Ik dacht dat ik wat ups en downs had gezien.,
Tot ik in New York ben.
Mensen gaan naar de grond,
Gebouwen die naar de hemel gaan.
Wintertijd in New York,
De wind blaast sneeuw rond.
Loop rond met nergens om heen te gaan,
Iemand kan tot op het bot bevriezen.
Ik bevroor tot op het bot.
New York Times zei dat het de koudste winter in zeventien jaar was.;
Ik had het toen niet zo koud.
Ik zwom naar mijn oude gitaar.,
Greep een metrowagon,
En na een schommelende, wankelende, rijdende rit,
Ik landde aan de kant van het centrum.;
Greenwich Village.
Ik liep naar beneden en eindigde in een van die koffiehuizen in de buurt.
Op het podium om te zingen en te spelen,
De Man daar zei, " Kom een andere keer terug,
Je klinkt als een boerenkinkel.;
We willen folkzanger hier.»
Nou, ik kreeg een harmonica baan, begon te spelen,
Ik blaas mijn longen uit voor een dollar per dag.
Ik blies binnenstebuiten en ondersteboven.
De man daar zei dat hij van M' sound hield.,
Hij was dol op m' n geluid.;
Een Dollar per dag.
En na weken en weken van rondhangen,
Ik heb eindelijk een baan in New York.,
Op een grotere plek, ook groter geld.,
Zelfs lid geworden van de Unie en betaalde m' n contributie.
Een groot man zei ooit:
Dat sommige mensen je beroven met een vulpen.
Het duurde niet lang om erachter te komen.
Precies waar hij het over had.
Veel mensen hebben niet veel eten op tafel.,
Maar ze hebben veel vorken en messen.,
En ze moeten iets snijden.
Dus op een ochtend als de zon warm was,
Ik heb New York verlaten.
Trok mijn pet over mijn ogen
En op weg naar de westelijke hemel.
Tot ziens, New York.
Hallo, East Orange.