Bob Dylan — North Country Blues songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "North Country Blues" van Bob Dylan.
Songteksten
Come gather 'round friends
And I’ll tell you a tale
Of when the red iron pits ran plenty.
But the cardboard filled windows
And old men on the benches
Tell you now that the whole town is empty.
In the north end of town,
My own children are grown
But I was raised on the other.
In the wee hours of youth,
My mother took sick
And I was brought up by my brother.
The iron ore poured
As the years passed the door,
The drag lines an' the shovels they was a-humming.
'Til one day my brother
Failed to come home
The same as my father before him.
Well a long winter’s wait,
From the window I watched.
My friends they couldn’t have been kinder.
And my schooling was cut
As I quit in the spring
To marry John Thomas, a miner.
Oh the years passed again
And the givin' was good,
With the lunch bucket filled every season.
What with three babies born,
The work was cut down
To a half a day’s shift with no reason.
Then the shaft was soon shut
And more work was cut,
And the fire in the air, it felt frozen.
'Til a man come to speak
And he said in one week
That number eleven was closin'.
They complained in the East,
They are paying too high.
They say that your ore ain’t worth digging.
That it’s much cheaper down
In the South American towns
Where the miners work almost for nothing.
So the mining gates locked
And the red iron rotted
And the room smelled heavy from drinking.
Where the sad, silent song
Made the hour twice as long
As I waited for the sun to go sinking.
I lived by the window
As he talked to himself,
This silence of tongues it was building.
Then one morning’s wake,
The bed it was bare,
And I’s left alone with three children.
The summer is gone,
The ground’s turning cold,
The stores one by one they’re a-foldin'.
My children will go As soon as they grow.
Well, there ain’t nothing here now to hold them.
Songtekstvertaling
Kom bij elkaar, vrienden.
En Ik zal je een verhaal vertellen
Van toen de rode ijzeren kuilen veel liepen.
Maar het karton vulde ramen
En oude mannen op de banken
Vertel je nu dat de hele stad leeg is.
In het noorden van de stad,
Mijn eigen kinderen zijn volwassen.
Maar ik ben opgevoed aan de andere kant.
In de kleine uren van de jeugd,
Mijn moeder werd ziek.
En ik ben opgevoed door mijn broer.
Het gegoten ijzererts
Als de jaren voorbij gingen,
De sleeplijnen en de schoppen die ze neurieden.
Tot op een dag mijn broer
Kon niet naar huis komen
Net als mijn vader voor hem.
Een lange winter wachten,
Vanuit het raam dat ik in de gaten hield.
Mijn vrienden konden niet aardiger zijn.
En mijn opleiding werd stopgezet.
Als ik stop in de lente
Om te trouwen met John Thomas, een mijnwerker.
Oh de jaren gingen weer voorbij
En het geven was goed,
Met de lunch emmer gevuld elk seizoen.
Er zijn drie baby ' s geboren.,
Het werk werd ingekort.
Op een halve dag dienst zonder reden.
Toen was de schacht al snel dicht.
En er werd meer werk gesneden.,
En het vuur in de lucht, het voelde bevroren.
Tot er een man komt om te spreken.
En hij zei over een week
Dat nummer elf was gekloond.
Ze klaagden in het Oosten.,
Ze betalen te hoog.
Ze zeggen dat je erts het graven niet waard is.
Dat het veel goedkoper is.
In de Zuid-Amerikaanse steden
Waar de mijnwerkers bijna voor niets werken.
Dus de mijnpoort is afgesloten.
En het Rode ijzer rotte.
En de kamer rook zwaar door het drinken.
Where the sad, silent song
Maakte het uur twee keer zo lang
Terwijl ik wachtte tot de zon ging zinken.
Ik woonde bij het raam.
Terwijl hij tegen zichzelf sprak.,
Deze stilte van tongen die het aan het opbouwen was.
Dan op een ochtendwake,
Het bed was leeg.,
En ik ben alleen gelaten met drie kinderen.
De zomer is voorbij.,
De grond wordt koud.,
De winkels zijn een voor een aan het wandelen.
Mijn kinderen zullen gaan zodra ze groeien.
Er is hier niets om ze vast te houden.