Blinded By Faith — Alone songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Alone" van Blinded By Faith.
Songteksten
Your grew old and grey, alone in your corner
Time passed by so fast, life’s now far behind
Every hour is dull, you wither away day by day
With loneliness, time to kill, wounds to heal
Memories are all that remains now pictures on the wall
Sand in your hands, dust in the wind, ghosts of what was
Children, they are all across the universe it seems
But never here, or almost, mere presence in your head
You spend your days between your bed and the toilet
Longing for what you just cannot define
You weep or stand still, alone with your bones
And uncertainty as nightmares unfold
Soon, you won’t even remember your name
The stories will remain locked in your brain
Nailed to your sickbed, understanding nothing
Surrounded by strangers, their cold hands on you
They ll feed and wash you, cold carcass
Simply existing, deprived of the sparkle
They won’t answer your questions, you won’t ask
Who are you? Where am I? Will it end?
And you ll leave the hospital one bleak morning
To be buried in an anonymous graveyard
Under a pale tombstone and different skies
Forever forgotten in the arms of silence
Songtekstvertaling
Je werd oud en grijs, alleen in je hoek
De tijd ging zo snel voorbij, het leven is nu ver achter
Ieder uur is saai, jullie verwelken dag na dag.
Met eenzaamheid, tijd om te doden, wonden om te genezen
Herinneringen zijn alles wat er nog over is. foto ' s op de muur.
Zand in je handen, stof in de wind, geesten van wat was
Kinderen, ze zijn overal in het universum.
Maar nooit hier, of bijna, alleen aanwezigheid in je hoofd.
Je brengt je Dagen Door tussen je bed en het toilet.
Verlangen naar wat je gewoon niet kunt definiëren
Je huilt of staat stil, alleen met je botten.
En onzekerheid als nachtmerries zich ontvouwen
Binnenkort Weet je je naam niet eens meer.
De verhalen blijven opgesloten in je hersenen.
Vastgespijkerd aan je ziekbed, niets begrepen
Omringd door vreemden, hun koude handen op je
Ze zullen je voeden en wassen, koud karkas
Gewoon bestaan, verstoken van de glans
Ze zullen je vragen niet beantwoorden.
Wie ben jij? Waar ben ik? Houdt het op?
En je verlaat het ziekenhuis op een sombere ochtend.
Om begraven te worden op een anoniem kerkhof.
Onder een bleke grafsteen en een andere hemel
Voor altijd vergeten in de armen van de stilte