Black Lab — Bound songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Bound" van Black Lab.
Songteksten
There’s a hollow at the end of the road,
A place where we used to meet up,
I’ve forgotten, I’ve forgiven us both,
For thinking it wasn’t enough,
Lighting matches, hiding scratches,
Finding out what was underneath all of this noise,
There’s a ferrous sun,
That shines on the living,
Days crawl, nights fall, it’s all the same,
One week, two weeks down the drain,
I know, you know we are bound together.
Too sad, too slow, nothing changes,
I come, you go, who’s to blame,
And why don’t you see we will always be bound together.
Tell a story, one that’s never been told
Remembering how did it feel,
I’ve got letters, I’ve got songs that I wrote,
And a heart lined with chromium steel,
Artifacts of darker passions,
I took the fragments and buried them under my bed
And still that ferrous sun,
It shines down on the living.
Days crawl, nights fall, it’s all the same
One week, two weeks, down the drain,
I know, you know we are bound together.
Too sad, too slow, nothing changes,
I come, you go, who’s to blame,
And why don’t you see we will always be bound together,
Cause I don’t I believe there is any way we could be severed.
Songtekstvertaling
Er is een leegte aan het eind van de weg.,
Een plek waar we elkaar ontmoetten.,
Ik ben het vergeten, Ik heb ons beiden vergeven.,
Om te denken dat het niet genoeg was.,
Lucifers aansteken, krassen verbergen,
Uitzoeken wat er onder al dat lawaai zat.,
Er is een ferrozon,
Dat schijnt op de levenden.,
Dagen kruipen, nachten vallen, het is allemaal hetzelfde,
Een week, twee weken door de afvoer,
Ik weet het, je weet dat we verbonden zijn.
Te triest, te langzaam, er verandert niets.,
Ik kom, jij gaat, wie heeft de schuld?,
En waarom zie je niet dat we altijd samen zullen zijn.
Vertel een verhaal dat nooit is verteld.
Herinneren hoe het voelde,
Ik heb brieven, liedjes die ik heb geschreven.,
En een hart bekleed met chroom staal,
Artefacten van duistere passies,
Ik nam de fragmenten en begroef ze onder mijn bed.
En nog steeds die ferrozon,
Het schijnt op de levenden.
Dagen kruipen, nachten vallen, het is allemaal hetzelfde
Een week, twee weken, door de afvoer,
Ik weet het, je weet dat we verbonden zijn.
Te triest, te langzaam, er verandert niets.,
Ik kom, jij gaat, wie heeft de schuld?,
En waarom zie je niet dat we altijd samen zullen zijn,
Want ik geloof niet dat er een manier is om afgehakt te worden.