Birds In Row — Torches songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Torches" van Birds In Row.
Songteksten
I ain’t got no faith in myself
and I can’t see what I could love in you.
From what I know, I even doubt what I cherish
and I hate the vague words.
(But I don’t wanna be lost) I don’t wanna see all I have when I stare at the
mirror.
Do we only exist to survive?
Do I only exist to survive?
For all the mess I leave, there is a price to pay and no one to blame but me.
I tend to care about nothing but the bottles I’ve thrown to the sea.
I’m falling apart and carrying my faded torches.
From time to time I tend to believe, not only fists have been kissing my cheeks.
'Cause I understand you only wear the fucked faces of my failures.
A thorn in the belly and no hands to hold.
The blood is pouring and my body’s cold.
I’ve been writing poems to my stomach, some words to make him feel alright.
But I ain’t got no pleasure in lying to this old friend of mine.
And maybe he’ll understand what I called «the sun»
is just easy mornings seeing all doubts gone,
and the faith in all that lays in my head.
Well, the sun is still hiding from me.
I guess it’s all a business between my guts and I.
Some kind of personal war.
Some lights are meant to shine, some suns are meant to hide.
Just never forget who you are.
A son, a friend. A heart, a brain.
Songtekstvertaling
Ik heb geen vertrouwen in mezelf.
en ik zie niet wat ik in jou kan liefhebben.
Van wat ik weet, betwijfel ik zelfs wat ik koester.
en ik haat de vage woorden.
Ik wil niet alles zien wat ik heb als ik naar de
spiegel.
Bestaan we alleen om te overleven?
Besta ik alleen om te overleven?
Voor alle rotzooi die ik achterlaat, is er een prijs te betalen en niemand anders dan mij de schuld te geven.
Ik geef alleen om de flessen die ik in zee heb gegooid.
Ik val uit elkaar en draag mijn fakkels.
Van tijd tot tijd heb ik de neiging te geloven, dat niet alleen Vuisten mijn wangen hebben gekust.
Want ik begrijp dat je alleen de gezichten van mijn mislukkingen draagt.
Een doorn in de buik en geen handen om vast te houden.
Het bloed giet en mijn lichaam is koud.
Ik heb gedichten in mijn maag geschreven, wat woorden om hem goed te laten voelen.
Maar ik heb geen plezier in het liegen tegen die oude vriend van me.
En misschien begrijpt hij wat ik de zon noemde.»
is gewoon een makkelijke ochtend als alle twijfels weg zijn,
en het geloof in alles wat in mijn hoofd ligt.
De zon verbergt zich nog steeds voor me.
Ik denk dat het allemaal een zaak is tussen mijn darmen en mij.
Een soort persoonlijke oorlog.
Sommige lichten zijn bedoeld om te schijnen, sommige zonnen zijn bedoeld om te verbergen.
Vergeet nooit wie je bent.
Een zoon, een vriend. Een hart, een brein.