Billy Bragg — The Red Flag songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Red Flag" van Billy Bragg.
Songteksten
The people’s flag is deepest red
It shrouded oft our martyred dead
And ere their limbs grew stiff and cold
Their hearts' blood dyed to every fold
Then raise the scarlet standard high
Beneath its folds we’ll live and die
Though cowards flinch and traitors sneer
We’ll keep the red flag flying here
It waved above our infant might
When all ahead seemed dark as night
It witnessed many a deed and vow
We must not change its colour now
It well recalls the triumphs past
It gives the hope of peace at last
The banner bright, the symbol plain
Of human right and human gain
It suits today the meek and base
Whose minds are fixed on pelf and place
To cringe beneath the rich man’s frown
And haul that sacred emblem down
With heads uncovered swear we all
To bear it onward till we fall
Come dungeons dark or gallows grim
This song shall be our parting hymn
Words: Jim Connell Music: «The White Cockade»
Songtekstvertaling
De volksvlag is het diepst rood
Het omhulde onze martelaarsdood.
En voordat hun ledematen stijf en koud werden
Het bloed van hun harten is naar elke plooi geverfd.
Verhoog dan de rode standaard hoog
Onder zijn vouwen zullen we leven en sterven
Hoewel lafaards terugdeinzen en verraders grijnzen
We houden de rode vlag hier.
Het zwaaide boven ons kind.
Toen alles donker leek als de nacht
Het was getuige van vele daden en geloften.
We mogen nu niet van kleur veranderen.
Het herinnert aan de triomfen uit het verleden
Het geeft eindelijk de hoop op vrede.
Het spandoek helder, het symbool duidelijk
Mensenrechten en menselijk gewin
Het past vandaag bij de zachtmoedigen en de basis
Wiens geest is gericht op pelf en plaats.
Om te krimpen onder de frons van de rijke man.
En trek dat heilige embleem naar beneden
Met onbedekt hoofd zweren we allemaal
Om het voort te dragen tot we vallen.
Kom naar kerkers donker of galgen grimmig
Dit lied zal onze afscheidszang zijn.
Woorden: Jim Connell Muziek: "The White Cockade»