BILL DOUGLAS — The Cloud songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Cloud" van BILL DOUGLAS.
Songteksten
I am the daughter of Earth and Water
And the nursling of the sky
I pass through the pores of the oceans and shores
I change, but I cannot die
For after the rain, when it never a stain
The pavilion of heaven is bare
And the winds and sunbeams with their convex gleams
Build up the blue dome of air
I silently laugh at my own cenotaph
And out of the caverns of rain.
Like a child from the womb, like a ghost from the tomb
I unrise and unbuilt it again
I bring fresh showers for the thirsting flowers
From the seas and from the streams
I bear light shade for the leaves when laid
In their noonday dreams
From my wings are shaken the dews that waken
The sweet buds every one
When rocked to rest on their mother’s breast
As she dances about the sun.
I wield the flail of the lashing hail
And whiten the green plains under
And then again I dissolve it in rain
And laugh as I pass in thunder
I am the daughter of Earth and Water
And the nursling of the sky
I pass through the pores of the oceans and shores
I change, but I cannot die
For after the rain, when it never a stain
The pavilion of heaven is bare
And the winds and sunbeams with their convex gleams
Build up the blue dome of air
I silently laugh at my own cenotaph
And out of the caverns of rain.
Like a child from the womb, like a ghost from the tomb
I unrise and unbuilt it again
Songtekstvertaling
Ik ben de dochter van aarde en Water.
En het kindermeisje van de hemel
Ik ga door de poriën van de oceanen en kusten
Ik verander, maar ik kan niet sterven.
Want na de regen, als het nooit een vlek
Het paviljoen van de hemel is kaal
En de winden en de zonnestralen met opgeheven hoofd.
Bouw de blauwe luchtkoepel op
Ik lach stilletjes om mijn eigen cenotaph.
En uit de grotten van de regen.
Als een kind uit de baarmoeder, als een geest uit de tombe
Ik maak het weer los.
Ik breng verse Douches voor de dorstige bloemen.
Uit de zee en uit de rivieren
Ik draag lichte schaduw voor de bladeren wanneer gelegd
In hun middagdromen
Van mijn vleugels worden de dagen geschud die ontwaken
The sweet buds every one
Toen rockte om te rusten op de borst van hun moeder
Als ze danst over de zon.
Ik hanteer de flail van de stromende hagel
En de groene vlakten wit maken onder
En dan weer los ik het op in de regen.
En lachen als ik passeer in de donder
Ik ben de dochter van aarde en Water.
En het kindermeisje van de hemel
Ik ga door de poriën van de oceanen en kusten
Ik verander, maar ik kan niet sterven.
Want na de regen, als het nooit een vlek
Het paviljoen van de hemel is kaal
En de winden en de zonnestralen met opgeheven hoofd.
Bouw de blauwe luchtkoepel op
Ik lach stilletjes om mijn eigen cenotaph.
En uit de grotten van de regen.
Als een kind uit de baarmoeder, als een geest uit de tombe
Ik maak het weer los.