Big Big Train — Blue Silver Red songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Blue Silver Red" van Big Big Train.
Songteksten
They focused on the hill
a tower loomed in near space
other things seemed out of phase.
Sure, Jan and Tom had faith,
how persuasive an ideal.
Everything to everyone.
Waiting for the moment to come.
And every waking hour is the waiting that’s done.
Writing, thinking and building of expectations
meetings weekends, melting of constellations.
And time is out of time and is turning.
Putting people into spaces
taking others out of time.
The savant wants for saving now.
She’s waiting for someone to run
and every waking hour is the waiting that’s done.
Distant and distance, in a pivotal moment broken.
For now it’s done caring and is ready to go on home.
And time is out of time. And is turning.
«So sorry, does it matter anymore?»
Her movement, charged with wonder,
the wonder is she’s there at all. «So sorry.»
The tower looms unreal,
someone somewhere calling
running fast on empty words
to the edge of the known world.
Some may be afraid, maybe take the easy way
turn and face the rage.
So «sorry» counts for nothing in the end.
No, it never really mattered
(but the meaning lies between the words.)
Hidden deep within words.
And time is out of time… and is lost.
Songtekstvertaling
Ze richtten zich op de heuvel
een toren in de buurt van de ruimte
andere dingen leken uit fase.
Natuurlijk, Jan en Tom hadden vertrouwen.,
hoe overtuigend een ideaal.
Alles voor iedereen.
Wachten tot het moment komt.
En elk uur van de dag is het wachten dat gedaan is.
Schrijven, denken en opbouwen van verwachtingen
vergaderingen weekends, het smelten van sterrenbeelden.
En de tijd is voorbij en draait.
Mensen in de ruimte brengen
anderen uit de tijd halen.
De savant wil nu sparen.
Ze wacht op iemand die vlucht.
en elk uur van de dag is het wachten dat gedaan is.
Afstand en afstand, in een cruciaal moment gebroken.
Voor nu is het gedaan zorgzaam en is klaar om naar huis te gaan.
En de tijd is om. En draait.
"Het spijt me, maakt het nog uit?»
Haar beweging, beschuldigd van verwondering,
het wonder is dat ze er helemaal is. "Het spijt me zo.»
De toren is onwerkelijk,
iemand roept
snel rennen met lege woorden
tot aan de rand van de bekende wereld.
Sommigen zijn bang, misschien nemen ze de makkelijke weg.
draai je om en zie de woede onder ogen.
Dus "sorry" telt uiteindelijk voor niets.
Nee, Het heeft er nooit echt toe gedaan.
(maar de Betekenis ligt tussen de woorden.)
Verborgen diep in woorden.
En de tijd is voorbij... en is verloren.