Bethlehem — Dr. Miezo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Dr. Miezo" van Bethlehem.
Songteksten
Ich bin der Hades, Medusa mein Wahn
Verzicht auf ein sechstel meines Grades
wirfts Flüstern aus der Bahn
Es nagt am Profil des Rades
Denn es ist so: Die Hure leckt zart an unbeugsamen Augen
verzehrt stumm das Chaos, welches tief in mir wallt
Verbirgt sich meist in fordernd', feuchtem Saugen
ihr jäher Biss, mein Blut versiegt schon bald
Der edle Anblick von grausig' Getier
erzählt die Mär des einsamen Gasts
Die Tür zerbricht, so scheint es mir
ertrank im Sog meiner teuflischen Last
Mein Fleisch stürzt wäss'rig ins erschlaffend', kalte Loch
gebettet ins Gewürm des gehörnten Verdachts
Gewölk meine Sucht, nur die Glut ruft mich noch
reift das Böse in mir, das meist wuchert des Nachts
Ich schmeichle mir, ich schmecke mein Blut
entsage dir, richt' aus den eig’nen Tod
Mein Feuer blüht, schwimmt fahl mit der Flut
Ein Scheit verglüht, schaffts nicht mehr bis zum Boot
Ist es das reinigende Erbarmen, das mich zu mir ruft?
Oder ist es der Sieg, der seinem Tun zu entfliehen sucht?
Schmeckt so der Trost, der überhaupt nichts nützt?
weil er mich vor dem gepriesenen Untergang nicht schützt?
Songtekstvertaling
Ik ben Hades, Medusa mijn waanidee
Afstand doen van een zesde van mijn graad
whispers from the web
Het knaagt aan het profiel van het wiel
Want het is zo: de hoer likt teder aan ontembare ogen
in stilte verslindt Hij de Chaos die diep in me wentelt.
Verbergt zich meestal in veeleisende, vochtige zuigen
haar plotselinge beet, mijn bloed droogt snel op.
De nobele aanblik van afgrijselijke dieren
vertelt het verhaal van de eenzame gast
De deur breekt, lijkt me.
verdronken in de greep van mijn duivelse Last.
Mijn vlees stort neer. Harve' rig to slacing off, cold hole.
ingebed in de worm van gehoornde verdenking
Vertroebeld mijn verslaving, alleen de vlammen noemen me nog steeds
rijpt het kwaad in mij, dat meestal ' s nachts groeit.
Ik vlei mezelf, Ik proef mijn bloed
verwerp jezelf, oordeel uit je eigen dood.
Mijn vuur bloeit, zweeft bleek door de zondvloed
Een boomstam brandt op, kan de boot niet halen.
Is het de zuiverende genade die me tot mij roept?
Of is het de overwinning die aan zijn acties probeert te ontsnappen?
Is dit de troost die we niet kunnen gebruiken?
omdat hij mij niet beschermt tegen de lofwaardige ondergang?