Berthe Sylva — L'enfant de la Misère songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'enfant de la Misère" van Berthe Sylva.
Songteksten
La gosse n’a pas six ans
Et jamais un sourire
N’adoucit en passant
Son visage de cire.
Ses yeux profonds et bleus,
N’ont pas l’air de comprendre
Qu’on soit si malheureux
A un âge aussi tendre
C’est l’enfant de la misère,
Qui est passée près de vous,
Qui ne reçoit de sa mère,
Que des injures et des coups.
Le long des rues de la ville,
Elle tend sa petite main,
Disant de sa voix fragile:
«Donnez-moi un peu de pain».
Et quand le soir,
A demi-morte,
Elle n’apporte qu’un peu d’argent,
Elle n’ose pas franchir la porte,
Car elle sait ce qui l’attend.
C’est l’enfant de la misère,
Qui est passée près de vous,
Qui ne reçoit de sa mère,
Que des injures et des coups.
Un beau soir de printemps,
La mère un peu plus ivre
La prend brutalement
L’attache au lit de cuivre
Et se met à frapper,
A larges coups sonores
Sur le corps décharné
De l’enfant qui l’implore.
C’est l’enfant de la misère,
Que l’on vient de ramasser,
Dans le sang et la poussière,
Comme un pauvre oiseau blessé.
On la prend et la console,
On la met dans un lit blanc,
Mais déjà la vie s’envole
De son petit corps tremblant.
C’est alors qu’un homme se penche
Et vient lui demander tout bas,
Avec l’espoir d’une revanche:
«C'est bien ta mère qui t’a fait ça ?»
Mais l’enfant de la misère
Murmure très doucement
Avant de quitter la Terre:
«Non, ce n’est pas ma Maman.»
Songtekstvertaling
Het kind is geen zes jaar oud.
En nooit een glimlach
Wordt trouwens week.
Zijn was gezicht.
Haar diepe blauwe ogen,
Ik begrijp het niet.
Laten we zo ongelukkig zijn.
Op zo ' n gevoelige leeftijd
Het is het kind van de ellende.,
Die je voorbij kwam.,
Die niet van zijn moeder ontvangt,
Alleen beledigingen en klappen.
Langs de straten van de stad,
Ze steekt haar hand uit.,
Spreken van zijn fragiele stem:
"Geef me wat brood."
En wanneer de avond,
De demi-morte,
Ze brengt alleen wat geld mee.,
Ze durft niet door de deur te lopen.,
Omdat ze weet wat haar te wachten staat.
Het is het kind van de ellende.,
Die je voorbij kwam.,
Die niet van zijn moeder ontvangt,
Alleen beledigingen en klappen.
Een prachtige lenteavond,
De moeder een beetje meer dronken
Vat het wreed op.
De koperen das
En begint te bonken.,
A wide sound strokes
Op het verwarmde lichaam
Het kind dat hem smeekt.
Het is het kind van de ellende.,
Dat we net hebben opgepikt,
In het bloed en stof,
Als een arme gewonde vogel.
We nemen het en troosten het.,
We stoppen haar in een wit bed.,
Maar het leven vliegt al weg.
Haar trillende lichaam.
Dat is wanneer een man buigt over
En kom en vraag het hem allemaal laag,
Met de hoop op wraak:
Heeft je moeder je dit aangedaan?»
Maar het kind van de ellende
Fluister heel zachtjes.
Voor het verlaten van de aarde:
"Nee, ze is mijn moeder niet.»