Bent Knee — Styrofoam Heart songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Styrofoam Heart" van Bent Knee.
Songteksten
I gave her a fake smile, she threw me a real frown
Styrofoam heart buried in the ground
I ask her how she felt, she told me she didn’t know
When the water rises high where will she be, who will I hold
Everything is crumbling, decaying, falling apart
We let this happen in the first place (we were fragile from the start)
Aliens in our own skin, stranger in our neighborhood
Hope the last two people on earth will
Love each other like no one could
Love each other like no one could
I wrote her a letter on laminated paper
A dripping mess of marker all around
And when she opened the message, and just could not read it
She stormed outside and threw it on the ground
Everything is crumbling, decaying, falling apart
We let this happen in the first place (we were fragile from the start)
Aliens in our own skin, strangers in our neighborhood
Hope the last two people on earth will
Love each other like no one could
Love each other like no one could
She dug up my cold white heart and dropped it in my hands
She looked away from me and said she couldn’t understand
How could I hide this for so long, I kept it here for years
I let it rot beneath our feet, suppressing all my tears
She put out her cigarette, and reached for another
Styrofoam heart in my hand, melting in the sun
Songtekstvertaling
Ik gaf haar een nep glimlach, ze gaf me een echte frons.
Piepschuim hart begraven in de grond
Ik vroeg haar hoe ze zich voelde, ze zei dat ze het niet wist.
Als het water hoog stijgt, waar zal ze zijn, wie zal ik vasthouden
Alles is aan het afbrokkelen, vergaan, uiteenvallen
We lieten dit in de eerste plaats gebeuren (we waren vanaf het begin kwetsbaar)
Aliens in onze eigen huid, vreemdeling in onze buurt
Ik hoop dat de laatste twee mensen op aarde
Hou van elkaar zoals niemand dat kan.
Hou van elkaar zoals niemand dat kan.
Ik schreef haar een brief op gelamineerd papier.
Een druipende puinhoop van marker overal
En toen ze het bericht opende, en het gewoon niet kon lezen
Ze stormde naar buiten en gooide het op de grond.
Alles is aan het afbrokkelen, vergaan, uiteenvallen
We lieten dit in de eerste plaats gebeuren (we waren vanaf het begin kwetsbaar)
Aliens in onze eigen huid, vreemden in onze buurt
Ik hoop dat de laatste twee mensen op aarde
Hou van elkaar zoals niemand dat kan.
Hou van elkaar zoals niemand dat kan.
Ze groef mijn koude witte hart op en liet het in mijn handen vallen.
Ze keek weg en zei dat ze het niet kon begrijpen.
Hoe kon ik dit zo lang verbergen, dat ik het hier jaren heb bewaard?
Ik liet het rotten onder onze voeten, onderdrukkende al mijn tranen
Ze stak haar sigaret uit en greep naar een andere.
Piepschuim hart in mijn hand, smelt in de zon