Benighted — June and the Laconic Solstice songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "June and the Laconic Solstice" van Benighted.
Songteksten
The worlds close, cold and threatening
They left me no way out, no door anywhere
Just these big white walls and their majesty
Dripping with anger and hostility
They rise in the rigidity of the accuser
The steams of your stench hidden behind
Your emanations contaminate my senses
And enjoy what remains of my damaged soul
Suspended over the fascinating space under my feet
Waiting for the time I fall
My throat hurts as I scream with all my guts but no sound goes out
I feel my veins beat on my temples and their rhythm resounds in my head
The spotless white of the walls blinds me And crosses my eyelids
Time has come to see the end
Time has come to tame the whispers beyond the walls
The question’s why the consolation
The question’s why divine redemption
My acts cannot be forgiven,
Forgotten with neuroleptics absolution
These relentless images in my head
Of a magnificent and so familiar red
This silence I like rocks my grief in these last years
No word, no shout, just the silence
I’d like to meet the child I was, tell him «I'm sorry for your loss»
Songtekstvertaling
De werelden sluiten, koud en bedreigend
Ze lieten me geen uitweg, nergens een deur.
Alleen deze grote witte muren en hun majesteit
Druipend van woede en vijandigheid
Ze stijgen in de starheid van de aanklager.
De stoom van je stank verborgen achter
Jouw emanaties besmetten mijn zintuigen.
En geniet van wat er over is van mijn beschadigde ziel.
Opgehangen boven de fascinerende ruimte onder mijn voeten
Wachtend op de tijd dat ik val
Mijn keel doet pijn als ik schreeuw met al mijn ingewanden maar er gaat geen geluid uit
Ik voel mijn aderen slaan op mijn slapen en hun ritme resoneert in mijn hoofd
Het vlekkeloze wit van de muren verblindt Me en kruist mijn oogleden
De tijd is gekomen om het einde te zien
De tijd is gekomen om het gefluister achter de muren te temmen.
De vraag is waarom de troost
De vraag is waarom goddelijke verlossing
Mijn daden kunnen niet vergeven worden.,
Vergeten met neuroleptica absolutie
Deze meedogenloze beelden in mijn hoofd
Van een prachtig en zo vertrouwd rood
Deze stilte Ik hou van stenen mijn verdriet in deze laatste jaren
Geen woord, geen schreeuw, alleen de stilte
Ik wil het kind ontmoeten dat ik was, zeg hem dat het me spijt van je verlies.»