Беломорканал — Скрипач songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Скрипач" van Беломорканал.
Songteksten
В бронзо — лагерной пыли, плесень серых бараков.
Лай собак да интриги и конвойный наряд.
Всё замерло сразу, остановилось мгновенье
И казалось, что время, повернёт всё назад.
За забором конвой, у железной дороги
На этап подгонял, не судимых детей.
Братишек, сестрёнок из тёплых постелей
Этапировал Берия в бездну спецлагерей.
Мальчонка еврей, прижимал к сердцу скрипку
Вместо хлеба в кармане, носил канифоль.
В этих детских глазах, отраженье печали
И вопрос, ну за, что мне страданья и боль.
Как свеча в темноте, разрывая пространство
Заиграла вдруг скрипка незнакомый мотив.
В запылённых очках, черноглазый мальчишка
Хрупкими пальцами, ласкал нежно гриф.
(Музыкальный проигрыш)
На крышах бараков, замерли зэки,
Слезою прошибло суровый конвой.
Песню про маму, пела рядом сестрёнка
Не надо их в лагерь, отпустите домой.
Не выдержав голод, беспредел и страданья
На последнем дыханье, пал лицом он в песок.
К сердцу прижал, как свободы надежу
Детскими ручками, скрипку он и смычок.
Заплакали тучи, обняла сестрёнка
Из кармана в песок, упал канифоль.
Плакал конвой, плакала зона
Ни с чем не сравнить, души детской боль.
Прошло много лет, и не раз я судимый
На звезду скрипача, из ромашек венки.
Приношу как смогу, а как звали не знаю
Остались на память, канифоль и очки.
Когда плачет скрипка, по душе моей бритвой
Отдал бы ему, свой последний паёк.
Был еврейский пацан, настоящий братишка
Он с сестрёнкой делил, свой казённый кусок.
Songtekstvertaling
In het bronzen-kamp stof, de schimmel van de grijze barakken.
Blaffende honden en intriges en escort outfit.
Alles bevroor ineens, stopte even.
En het leek erop dat de tijd alles terug zou draaien.
Achter de omheining van het konvooi, bij de spoorweg
In het stadium van aangepaste, niet veroordeelde kinderen.
Kleine broeders en zusters van warme bedden
Beria stapte in de afgrond van speciale kampen.
Een Joodse jongen, die een viool aan zijn hart vasthoudt
In plaats van brood in zijn zak, droeg hij hars.
In de ogen van deze kinderen, een weerspiegeling van verdriet
En de vraag is, nou, daarvoor lijd ik en pijn.
Als een kaars in het donker, die door de ruimte scheurt
Plotseling begon de viool een onbekend deuntje te spelen.
Stoffige bril, zwartogige jongen
Fragiele vingers, zachtjes gestreelde gier.
(Muziekverlies))
Op de daken van de kazerne, bevroren gevangenen,
Er ging een scheur door het achterkonvooi.
Een lied over mijn moeder, mijn zus zong naast me
Stuur ze niet naar het kamp, laat ze naar huis gaan.
Niet in staat om honger, wetteloosheid en lijden te weerstaan
Bij de laatste adem viel hij met zijn gezicht in het zand.
Ik drukte het naar mijn hart alsof het een rots was.
Met kinderhanden, een viool en een boog.
De wolken begonnen te huilen en mijn zusje omhelsde me.
Uit een zak in het zand, viel vioolhars.
Het konvooi huilde, de zone huilde.
Niets te vergelijken, de ziel van de pijn van een kind.
Vele jaren zijn voorbij gegaan, en meer dan eens ben ik berecht
Op de ster van de violist, van madeliefjes kransen.
Ik breng ze zo goed als ik kan, maar ik weet hun naam niet.
Het vioolhars en de glazen bleven een aandenken.
Als de viool huilt, is m ' n scheermes naar hartelust.
Ik wou dat hij zijn laatste rantsoen had.
Er was een Joods kind, een echte broer.
Hij en zijn zusje deelden hun officiële stuk.