Beau — Theatre Song songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Theatre Song" van Beau.
Songteksten
I watched the protagonists stumble across
The field of bright diamonds and hills of white moss.
They came to the chapel, uniting as one
On the shadowy mountain they’d lighted upon.
But all their temptations were listed and learned
When you kissed the light and your lips slowly burned;
When you swore the sky had dissolved, and the rain
Had run down your cape to your silver-handled cane.
Who cracked this world on the edge of his cup?
Who split it asunder and opened it up?
Whose silence is simply a stain of conceit
That carries him constantly, high and elite?
All right, so you stand with your head in the smoke,
Supported like destiny, hungry and broke.
It’s what you expect and it’s what you deserve
From all of your servants and those you’re called to serve.
Remember the tallow you burned in the night
That only attracted a moth to the light?
And the strength from your muscles that ebbed by the hour
That sank in the mud of abuse of their power?
Well, something was left by the stump of the tree
You blasted by lightning; a shadow of me.
The script had been changed; the comedy too —
The scenery was altered; the tragedy was you.
Now colour your picture where the numbers dictate;
Keep an eye to the future that settles your fate.
See you fill in the spaces between every shred
Of remaining ideas on which you have been fed.
But don’t plead for bandage to cover the hint
Of the trace of your life that you smeared on the lint,
For you know as you stand centre-stage in the light
That again you will travel this path tomorrow night.
Songtekstvertaling
Ik zag de protagonisten struikelen over
Het veld van heldere diamanten en heuvels van wit mos.
Ze kwamen naar de kapel, verenigd als een
Op de schaduwrijke berg waar ze op stonden.
Maar al hun verleidingen werden genoteerd en geleerd
Toen je het licht kuste en je lippen langzaam verbrandden;
Toen je zwoer dat de hemel en de regen verdwenen waren.
Ik had je cape naar je stok gerend.
Wie brak deze wereld op de rand van zijn Beker?
Wie splitste het en opende het?
Wiens stilte gewoon een smet van verwaandheid is.
Dat draagt hem constant, high en elite?
Oké, dus je staat met je hoofd in de rook,
Gesteund als het lot, hongerig en Blut.
Het is wat je verwacht en het is wat je verdient.
Van al je bedienden en degenen die je moet dienen.
Denk aan de talg die je verbrandde in de nacht.
Dat alleen een mot naar het licht trok?
En de kracht van uw spieren die eb door het uur
Dat zonk in de modder van misbruik van hun macht?
Er is iets achtergelaten door de boomstronk.
Je straalde door de bliksem, een schaduw van mij.
Het script was veranderd; de komedie ook —
Het landschap werd veranderd; de tragedie was jij.
Kleur nu je foto waar de nummers dicteren;
Hou een oogje op de toekomst die je lot bepaalt.
Ik zie dat je de spaties vult tussen elke spleet
Van de resterende ideeën waaraan u bent gevoed.
Maar pleit niet voor verband om de hint te verdoezelen.
Van het spoor van je leven dat je op de pluis smeerde.,
Want je weet als je midden in het licht staat
Dat je morgenavond weer deze weg zult bewandelen.