Beau — That Silver Door songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "That Silver Door" van Beau.
Songteksten
I tell of winter blizzards and of wars and opium smokers,
Whisper words of condescension as I smile and say «Goodnight».
In the flaring bright of several thousand lumens-worth of candle power,
I smile into the camera’s eye from underneath the light.
But far across the studio floor, behind the camera lies the door
That leads me from this fantasy and takes me who knows where?
For I have never contemplated opening that silver door
And asking, «sotto voce», «Is there anybody there?»
Tonight however, news is hard to come by and the crew is Somehow restless, much more restless than I’ve ever seen before.
The camera’s eye is beckoning across the void of brightness;
As the picture fades, the camera is panning to the door.
But I hold my expression tight, this face created every night,
And try to read between the lines they’ve managed to prepare,
Whilst in the dark that silver door is glowing brighter than before
And more, I hear myself ask, «Is there anybody there?»
Now no one looks at me, for there is no one there to see.
As I look out past the studio lights I know I am alone.
The crew have gone their ways, the cameras swing and idly gaze,
Their out-of-focus eyes upon the dying microphone.
But I have nothing I should fear, I know the public know I’m here
Inside this fortress fantasy; a cage of celluloid.
I run across the studio floor, fling open wide that silver door,
And through a bright and blinding silence fall into the void.
Songtekstvertaling
Ik vertel over winterstormen, oorlogen en opiumrokers.,
Fluister neerbuigende woorden als ik lach en zeg "Welterusten".
In het flikkerende licht van enkele duizenden lumen-waarde van kaarsenergie,
Ik lach in het oog van de camera van onder het licht.
Maar ver over de studio, achter de camera ligt de deur.
Dat leidt me uit deze fantasie en brengt me wie weet waar?
Want Ik heb nooit overwogen die zilveren deur te openen.
En vragen, "sotto voce", " is daar iemand?»
Vanavond is het echter moeilijk om nieuws te krijgen en de bemanning is rusteloos, veel rusteloos dan ik ooit eerder heb gezien.
Het oog van de camera lonkt door de leegte van helderheid.;
Terwijl de foto vervaagt, hangt de camera naar de deur.
Maar ik houd mijn uitdrukking strak, dit gezicht creëerde elke nacht,
En probeer te lezen tussen de regels die ze hebben weten voor te bereiden,
In het donker gloeit die zilveren deur helderder dan voorheen.
En ik hoor mezelf vragen: "is daar iemand?»
Nu kijkt niemand naar me, want er is niemand om te zien.
Als ik voorbij de lichten van de studio kijk, Weet ik dat ik alleen ben.
De bemanning is hun gang gegaan, de camera ' s swingen en starende blik,
Hun onscherpe ogen op de stervende microfoon.
Maar ik heb niets te vrezen, ik weet dat het publiek weet dat ik hier ben.
In deze Fort fantasie, een kooi van celluloid.
Ik ren over de studio vloer, gooi die zilveren deur wijd open,
En door een heldere en verblindende stilte valt in de leegte.