Bal-Sagoth — The chronicle of shadows songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The chronicle of shadows" van Bal-Sagoth.
Songteksten
For it is the iniquity of man which compels him to these tenebrous gates,
seeking opiate dreams and the alluring embrace of oblivion…
Know that I have cavorted beneath the horned moon with repellent fiends, and
liberated virgins from the burden of their maidenhood.
(Supping deep of that sweet ichor and revelling in the sanguineous megrims my ophidian tongue has wrought.)
Tyrannic I am where the Serpent dwells, the lissome embrace of the succubi,
Like a wolf in the fold, red of tooth and claw, enthroned beneath black
nether-skies.
Shadows stalk the viscid gloom, (beware the) blades of the assassins,
The call of Ul-Yeh in the air, the crystal skull is shattered,
A veil of cloud about the moon, (fevered) dreams of (trenchant) steel and fire,
Hearken to the slithering, the envenomed kiss of night.
Such adoration bestowed upon me beneath the cryptic moon!
Caressed by ululant lotus-stained tongues…
(Behold the true purity of that which lurks concealed beneath the mantle of shadow, and let the deluded, debauched sybarites flee in terror from that
darkness which they profess to embrace!)
Beyond the spheres of light and darkness, beneath distant pallid stars, I bring
the iridescent glimmer of forbidden truth, seared in the crucible of blasphemy!
For amorphous they come, steeped in the fetor of ten thousand years,
Abhorrent colossi spawned from the sinistrous cosmic spheres.
And upon their tongues, vile secrets so terrible sweet madness is a redolent
balm!
I shall glut the maw of that ineffable nameless evil which lurks forever in the soul of man, for so it is written in the Chronicle of Shadows…
They came in the night, and butchered five of my party, the terrified survivors
fleeing with the first wan light of dawn. The fiends seemed inexplicably to be an extension of the night, as if their misshapen bodies were actually
somehow composed of the darkness itself. Even as I gazed directly at them,
I found I could not truly focus on their stygian forms… their bodies
appearing to shimmer and shift like the ripples of a heat-haze upon an arid
plain. My ammunition, discharged in vain, is all but spent… and now, as night
unfurls its malign wings once more to enshroud this desolate and forsaken
place, I wait alone for the sunrise I fear I shall never see. At dusk I discovered a hidden alcove in the time-raught surface of the great monolith
which stands as a mute sentinel before the entrance to the colossal temple;
a moss encrusted crevice concealed from the eyes of man for I know not how
long. As the darkness massed about me, a strange miasma seemed to grip my mind
in tenebrous tendrils, and I beheld that horrifying and immemorial edifice
which I now feel certain once cast its diabolical shadow upon the Gate of the
Sun. It is all true, everything I feared, everything which I dared imagine
only in the blackest embrace of the most narcotic malignity. There are Six
Keys To The Onyx Pyramid, which conceal a terrifying truth never intended to be grasped by the woefully fragile mind of Man. I now pray that no unfortunate
soul ever again stumbles as close as I to those cryptic axioms which lie ever
in wait between the incorporeal veils of light and shadow. I would offer up a prayer to the divinity which once I worshipped, but I know it would echo
emptily through the abyssal reaches of the unheeding cosmos. As I scrawl this
final entry in my journal, the sun sinks with a chilling finality below this
now alien horizon. I know the shadowy figures shall soon return to claim me.
I must fortify myself for the onset of the night…
Songtekstvertaling
Want het is de ongerechtigheid van de mens, die hem tot deze ontzaglijke poorten dwingt.,
op zoek naar opiaten dromen en de verleidelijke omhelzing van vergetelheid…
Weet dat ik onder de gehoornde maan heb gezwommen met weerzinwekkende duivels, en
bevrijdde maagden van de last van hun maagdelijkheid.
Diep van die zoete ichor en genieten van de bloedende megrims die mijn oogtong heeft gemaakt.)
Tiranniek ik ben waar de slang woont, de Listige omhelzing van de succubi,
Als een wolf in de vouw, rood van tand en klauw, geboeid onder zwart
onder-lucht.
Schaduwen achtervolgen de viscid somberheid, (pas op voor de) messen van de moordenaars,
De roep van Ul-Yeh in de lucht, de kristallen schedel is verbrijzeld,
Een sluier van wolken over de maan, (koortsig) dromen van staal en vuur,
Luister naar de sluimerende, de verrukkelijke nachtkus.
Zo ' n aanbidding gegeven aan mij onder de cryptische maan!
Gestreeld door ululante lotus-gevlekte tongen…
(Aanschouw de ware zuiverheid van dat wat verborgen ligt onder de mantel van de schaduw, en laat de misleide, losbandige sybarieten vluchten in angst voor dat
duisternis, die zij omarmen.)
Voorbij de sferen van licht en duisternis, onder verre pallid sterren, breng ik
de iriserende glinstering van verboden waarheid, verschroeid in de smeltkroes van godslastering!
Want zij komen, doordrenkt in de geest van tienduizend jaar.,
Afschuwelijke kolossiën ontstaan uit de sinistere kosmische sferen.
En op hun tongen, verachtelijke geheimen zo verschrikkelijk zoete gekte is een redolent
balm!
Ik zal de maw van dat onuitsprekelijke naamloze kwaad, dat Voor altijd op de loer ligt in de ziel van de mens, want zo is het geschreven in de kroniek van de schaduwen…
Ze kwamen in de nacht, en slachtten vijf van mijn feest, De bange overlevenden
vluchten met het eerste licht van de dageraad. De duivels leken onverklaarbaar een verlengstuk van de nacht, alsof hun misvormde lichamen eigenlijk waren
op een of andere manier samengesteld uit de duisternis zelf. Zelfs toen ik naar ze keek.,
Ik kon me niet echt concentreren op hun stygische vormen... hun lichamen.
verschijnen om te glinsteren en te verschuiven als de rimpelingen van een hitte-nevel op een droge
vlakte. Mijn munitie, tevergeefs afgevuurd, is alles behalve besteed... en nu, als nacht
ontvouwt zijn kwaadaardige vleugels weer om deze verlaten en verlaten te bedekken.
plaats, ik wacht alleen op de zonsopgang ik vrees dat ik nooit zal zien. In de schemering ontdekte ik een verborgen alkoof in de tijdrovende oppervlakte van de grote monoliet.
dat staat als een stomme sentinel voor de ingang van de kolossale tempel.;
een mos ingebed spleet verborgen voor de ogen van de mens want ik weet niet hoe
lang. Terwijl de duisternis zich over me verspreidde, leek een vreemde miasma mijn geest vast te houden.
in tenebrase tendrils, en ik zag dat verschrikkelijke en onheuglijke bouwwerk
ik voel me nu zeker dat ik ooit zijn duivelse schaduw op de poort van de
Zon. Het is allemaal waar, alles waar ik bang voor was, alles wat ik me durfde voor te stellen
alleen in de zwartste omhelzing van de meest verdovend kwaadaardigheid. Er zijn er zes.
Sleutels van de Onyx piramide, die een angstaanjagende waarheid verbergen die nooit bedoeld was om te worden begrepen door de jammerlijke fragiele geest van de mens. Ik bid nu dat geen ongelukkige
de ziel struikelt weer zo dicht als ik bij die cryptische axioma ' s die altijd liggen
in afwachting tussen de onstoffelijke sluiers van licht en schaduw. Ik zou een gebed aanbieden aan de goddelijkheid die ik ooit aanbad, maar ik weet dat het zou echo
haastig door de diepzee reiken van de onstuimige kosmos. Als ik krabbel dit
laatste vermelding in mijn dagboek, de zon zinkt met een koele finaliteit hieronder.
nu buitenaardse horizon. Ik weet dat de duistere figuren snel terugkomen om mij op te eisen.
Ik moet mezelf versterken voor het begin van de nacht.…