Bal-Sagoth — Summoning The Guardians Of The Astral Gate songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Summoning The Guardians Of The Astral Gate" van Bal-Sagoth.
Songteksten
peaks of the great Mountain of Shadows, hides the aeon-weary threshold of the
Astral Gate… the portal from our world, to beyond… It is said that one who
holds the key and knows the empyreal incantation may stand within the ancient
ring of stones atop the mountain when the stars are correctly aligned, and
unlock the mystic gate, summoning its sidereal sentinels, thereby attaining
ultimate enlightenment and wisdom unparalleled…: The Invoking
(The Aspirant Reaches The Summit)
Keepers of the cosmic threshold, my ascent has been fraught with terror,
deathsteeped, storm-hammered. (These grim mountains are strewn with the bones
of the ill-fortuned dead.) O' Guardians of the Astral Gate, the spheres blaze
at last in trine… I hold the Key! (The trinity of stars shall touch the
circle of stones once more…) The incantation of Xuk’ul is known to me, the
Orb of Summoning earned with bloodshed! (The crystalline key to the Outer
Realms and the arcane rite to empower it are at last mine, Seized at swordpoint from the citadel of the Black Templars. Enlightenment awaits!)
Many years ago, the mystic Orb of Summoning was seized by the mysterious
Black Templars, a band of sombre, plunder seeking knights from the kingdoms to the east of the Great Sea. They wrested the sorcerous gem from the ancient
shrine of Azaimedes, where i t had lain hidden for countless centuries, its
true power and purpose known only to the dour shamans who tended to the elder
place of worship. It is said that the tapestry of slaughter woven that day was
unparalleled in its ferocity, and that the marble walls of the ancient shrine
were, and still remain, stained vivid crimson with the spilled blood of the
Orb’s keepers.
Ka-kur-ra, I summon thee,
Zul’tekh Azor Vol-thoth.
Mighty Xuk’ul arise,
Kur’oc Gul-Kor, come forth.
I hold aloft the pulsing orb, astral spheres, empower the mystic key.
Ring of elder stones entwined in prophecy, the Rite of Invocation enthralls
thine power. Replete from drinking deep of darkness, black shapes dancing
'twixt the stones, Lucent beams lancing forth from the gleaming, cepheid
stars, a creeping mist ensorcells my tongue…
A great stillness binds the moon-cloaked mountaintop in glooming
shackles… (High above, the myriad stars gleam bright against the night sky,
three more resplendently bedazzling than the others, their sidereal auras
engulfing the stones…) And the central stone of the ancient ebon ring begins
to pulsate with a darksome energy… A thunderous maelstrom ablaze with
writhing celestially spawned power then rends the stygian night… (A vast
shimmering aperture, a vortex of heliacal fire… the pathway to beyond
beckons!)
The Astral Gate is open…
The Guardians have awakened…
Xuk’ul: Impudent mortal! You dare summon us? If 'tis elucidation you
seek, you shall have it!
Such searingly terrible stellar majesty… my sanity is lashed like a vessel on a storm-wracked sea. What price this invocation? Shall the singing
stars claim my very mind?: The Journeying
To countless worlds we travel, riding the endless black seas 'twixt the
stars… the ebon oceans of infinity… flying through a thousand suns, then
watching their light fade, as if it were but a flickering candleflame snuffed
by the wind. As beings of p ure energy we become one with the vastness,
transcending the ethereal walls of time, spanning at once this celestial
eternity, and yet existing as no more than a mote of dust within the vista of its endlessness… Journeying beyond…
The threshold looms, (the star-way between dimensions stretches before
me…) The Gate To That Which Lies Beyond yawns wide… Unspeakable forces
gibber and pulsate in the Outer Darkness… Elder horrors dwell here, things
which were ancient and revelled in sublime galactic malevolence when even
Xuk’ul was naught but a bloated cosmic maggot, writhing and suckling at the
breast o f its amorphous mother… They-Who-Lurk-And-Breed-In-Limbo… the
squamous sovereigns of the elder void!
Primal terror drags my essence screaming back from the threshold. The
ichor of pestilent tongues clings to me, tendrils probing, the ire of fiends!
The ravening black worms of madness are devouring the shredded remnants
of sanity as I return to my slumbering steel-clad body… but as the
dream-veil lifts, I feel my limbs transform, flesh becoming cold stone…
enshrouded by a dark mantle of obsidian. And the laughter of the Guardians
echoes, carries upon the winds of this spectral eve. Such is the price of enlightenment. And so, a new brooding sentinel of stone joins the others on the nighted mountain top… Standing silently in the ancient circle of truth,
standing… waiting, Beneath the stars.
Songtekstvertaling
pieken van de grote berg van schaduwen, verbergt de aeon-vermoeide drempel van de
Astrale poort ... het portaal van onze wereld, naar buiten ... Er wordt gezegd dat iemand die
hij heeft de sleutel en weet dat de empyreale bezwering in de oudheid kan staan.
ring van stenen op de top van de berg wanneer de sterren correct uitgelijnd zijn, en
ontgrendel de mystieke poort, roep de sidereal sentinels op, en
ultimate verlichting en wijsheid ongeëvenaard...
(De Aspirant Bereikt De Top)
Hoeders van de kosmische drempel, mijn beklimming is beladen met terreur,
deathsteeped, storm-gehamerd. (Deze grimmige bergen zijn bezaaid met botten)
van de zieke doden. O bewakers van de astrale poort, de sferen branden
eindelijk in trine... heb ik de sleutel! (De drie-eenheid van sterren zal de
nogmaals cirkel van stenen...) de bezwering van Xuk ' UL is mij bekend, de
Orb van oproepen verdiend met bloedvergieten! (De kristallijn sleutel van de buitenste
Rijken en de arcane rite om het te bekrachtigen zijn eindelijk van mij, gevangen genomen bij zwaardpunt van de citadel van de Zwarte Tempeliers. Verlichting wacht!)
Vele jaren geleden, werd de mystieke bol van de oproeping in beslag genomen door de mysterieuze
Zwarte Tempeliers, een groep sombere, plunderen ridders uit de koninkrijken ten oosten van de Grote Zee. Ze hebben de sorcerous gem uit de ancient geworsteld.
het heiligdom van Azaimedes, waar ik ontelbare eeuwen verborgen heb gelegen,
ware macht en doel alleen bekend bij de dour sjamanen die zorgden voor de ouderen
plaats van aanbidding. Er wordt gezegd dat het tapijt van slachting geweven die dag was
ongeëvenaard in zijn wreedheid, en dat de marmeren muren van het oude heiligdom
waren, en nog steeds, gekleurd levendig karmozijnrood met het gemorste bloed van de
Orb ' s bewaarders.
Ka-kur-ra, ik roep u op.,
Zul ' tekh Azor Vol-thoth.
Machtige Xuk ' ul sta op,
Kur ' OC Gul-Kor, kom naar voren.
Ik hou de pulserende bol omhoog, astrale bollen, macht de mystieke sleutel.
Ring van oudere stenen verstrengeld in profetie, de Rite van Invocatie entralls
uw kracht. Vol van het drinken diep van de duisternis, zwarte vormen dansen
'naast de stenen, Lucent balken die uit de glanzende, koppige
sterren, een sluipende mist maakt mijn tong kapot…
Een grote stilte bindt de maan gecamoufleerde bergtop in duisternis
ketenen ... de myriad sterren stralen fel tegen de nachtelijke hemel.,
drie meer verachtelijk dan de anderen, hun siderische aura ' s.
de stenen verzwelgen...) en de centrale steen van de oude ebon ring begint
om te pulseren met een donkere energie ... een donderende maalstroom met
een kronkelende hemelse kracht ontketende dan de stygische nacht...
glinsterende diafragma, een vortex van heliacaal vuur ... de weg naar voorbij
wenkt!)
De astrale poort is open.…
De bewakers zijn ontwaakt.…
Brutale sterveling. Durf je ons op te roepen? Als het u verheldert
zoek, je zult het krijgen!
Zo ' n verschrikkelijke sterrenhemel... mijn gezond verstand is vastgesjord als een schip op een zee met stormen. Welke prijs is dit? Zal het zingen
beweren de sterren dat ik gek ben?: De Reis
Op ontelbare werelden reizen we, rijdend op de eindeloze Zwarte Zee tussen de
sterren... de ebon oceanen van oneindigheid ... vliegen door duizend zonnen, dan
hun licht zien vervagen, alsof het maar een flikkerende kaarslicht was.
bij de wind. Als wezens van pure-energie worden we één met de uitgestrektheid.,
overstijgend de etherische muren van de tijd, die tegelijkertijd deze hemelse
eeuwigheid, en toch bestaan als niet meer dan een stof in het zicht van zijn eindeloosheid ... reizen voorbij…
De drempel dreigt (de sterweg tussen dimensies strekt zich uit voor
ik...) de poort naar dat wat voorbij gaapt brede ... onuitsprekelijke krachten
Wartaal en pulseren in de buitenste duisternis ... oudere verschrikkingen wonen hier, dingen
die oud waren en genoten van de sublieme Galactische boosaardigheid toen zelfs
Xuk ' ul was niets anders dan een opgeblazen kosmische made, kronkelend en zogend aan de
borst van zijn amorfe moeder ... Ze-die-loeren-en-broeden-in-Limbo... de
plaveiselse vorsten van de oude leegte!
Oerterrorisme sleept mijn essentie schreeuwend terug van de drempel. De
ichor van de pestende tongen klampt zich aan mij vast, tendrils proberend, het ire van de duivels!
De razende zwarte wormen van waanzin verslinden de versnipperde restanten.
van gezond verstand als ik terugga naar mijn sluimerende stalen lichaam... maar als de
dream-sluier trekt op, Ik voel mijn ledematen veranderen, vlees wordt koude steen…
bedekt door een donkere mantel van obsidiaan. En het gelach van de bewakers
echo ' s, draagt bij aan de winden van deze spectrale Eva. Dat is de prijs van verlichting. En zo, een nieuwe broeiende Schildwacht van steen voegt zich bij de anderen op de geridderd bergtop ... stilstaand in de oude cirkel van waarheid,
staan ... wachtend, onder de sterren.