Atahualpa Yupanqui — El Payador Perseguido songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El Payador Perseguido" van Atahualpa Yupanqui.
Songteksten
Con permiso, via a dentrar
Aunque no soy convida’o
Pero en mi pago, un asao
No es de naides y es de todos
Yo via cantar a mi modo
Después que haiga churrasquiao
No tengo Dios pa' pedir
Cuartiada en esta ocasión
Ni puedo pedir perdón
Si entuavía no hei falta’o;
Veré cuando haiga acaba’o;
Pero ésa es otra cuestión
Yo sé que muchos dirán
Que peco, de atrevimiento
Si largo mi pensamiento
Pa’l rumbo que ya elegí
Pero siempre hei sido así;
Galopiador contra el viento
Eso lo llevo en la sangre
Dende mi tatarabuelo
Gente de plata en el suelo
Fueron mis antepasaos;
Criollos de cuatro provincias
Y con indios misturaos
Mi aguelo fue carretero
Mi tata fue domador;
Nunca se buscó dotor
Pues se curaban con yuyos
O escuchando los murmullos
De un estilo de mi flor
Como buen rancho paisano
Nunca falto una encordada
De ésas que parecen nada
Pero que son sonadoras
Según el canto y la hora
Quedaba el alma sobada
Mi tata era sabedor
Por lo mucho que ha roda’o
Y después que había canta’o
Destemplaba cuarta prima
Y le echaba un poncho encima
«pa' que no hable demasiado…»
La sangre tiene razones
Que hacen engordar las venas
Pena sobre pena y pena
Hacen que uno pegue el grito
La arena es un puñadito
Pero hay montañas de arena
No sé si mi canto es lindo
O si saldrá medio triste;
Nunca fui zorzal, ni existe
Plumaje más ordinario
Yo soy pájaro corsario
Que no conoce el alpiste
Vuelo porque no me arrastro
Que el arrastrarse es la ruina;
Anido en árbol de espina
Lo mesmo que en cordilleras
Sin escuchar las zonceras
Del que vuela a lo gallina
No me arrimo así nomás
A los jardines floridos
Sin querer vivo alvertido
Pa' no pisar el palito
Hay pájaros que solitos
Se entrampan por presumidos
Aunque mucho he padecido
No me engrilla la prudencia
Es una falsa experiencia
Vivir temblándole a todo
Cada cual tiene su modo;
La rebelión es mi ciencia
Pobre nací y pobre, vivo
Por eso soy delica’o
Estoy con los de mi la’o
Cinchando tuitos parejos
Pa' hacer nuevo lo que es viejo
Y verlo al mundo cambia’o
Yo soy de los del montón
No soy flor de invernadero
Soy, como el trébol pampero
Crezco sin hacer barullo
Me aprieto contra los yuyos
Y así a aguanto al pampero
Acostumbra’o a las sierras
Yo nunca me sé marear
Y si me siento alabar
Me voy yendo despacito
Pero aquel que es compadrito
Paga pa' hacerse nombrar
Si alguien me dice señor
Agradezco el homenaje;
Mas, soy gaucho entre el gauchaje
Y soy nada entre los sabios
Y son pa' mi los agravios
Que le hagan al paisanaje
La vanidá es yuyo malo
Que envenena todo huerta
Es preciso estar alerta
Manejando el azadón
Pero no falta el varón
Que la riegue hasta en su puerta
El trabajo es cosa buena
Es lo mejor de la vida;
Pero la vida es perdida
Trabajando, en campo ajeno
Unos trabajan de trueno
Y es para otros la llovida
Trabajé en una cantera
De piedritas de afilar
Cuarenta sabían pagar
Por cada piedra pulida
Y era a seis pesos vendida
En eso del negociar
Apenas el sol salía
Yo estaba a los martillazos
Y entre dos a los abrazos
Con los tamaños piegrones
Y por esos moldejones
Las manos hechas pedazos
Otra vez fui panadero
Y hachero en un quebrachal;
He carga’o bloques de sal
Y también he pela’o cañas
Y un puñado de otras hazañas
Pa' mi bien o pa' mi mal
Buscando de desasnarme
Fui pinche de escribanía
La letra chiquita hacía
Pa' no malgastar sella’o
Y, era también apreta’o
El sueldo que recibía
Cansa’o de tantas miserias
Me largué pa’l Tucumán
Lapacho, aliso, arrayán
Y hacha con los algarrobos
¡Por dos cincuenta! Era robo
Pa' que uno tenga ese afán
Sin estar fijo en un la’o
A toda labor le hacía
Y así sucedió que un día
Que andaba de benteveo
Me topé con un arreo
Que dende Salta venía
Me picó ganas de andar
Y apalabré al capataz
Y así, de golpe nomás
El hombre me preguntó:
-¿Tiene mula? — Cómo no
-le dije-.Y hambre, de-más
A la semana de aquello
Repechaba cordilleras
Faldas, cuestas y laderas
Siempre pa’l la’o del poniente
Bebiendo agua de vertiente
Y aguantando las soleras
Tal vez otro habrá roda’o
Tanto como he roda’o yo
Y le juro, creameló
Que he visto tanta pobreza
Que yo pensé con tristeza:
Dios por aquí no pasó
Se nos despeñó una vaca
Causa de la cerrazón
Y nos pilló la oración
Cueriando y haciendo asao;
Dende ese día, cuña'o
Se me gastó mi facón
Me sacudí las escarchas
Cuando bajé de los Andes
Y anduve en estancias grandes
Cuidando unos parejeros;
Trompeta, tapa y sombrero
Pero pa' los peones, de ande
La peonada, al descampa’o
El patrón, en Guenos Aires
Nosotros, el cu… ello al aire
Can las caronas mojadas
Y la hacienda de invernada
Más relumbrosa que un fraile
El estanciero tenía
También sus cañaverales
Y en los tiempos otoñales
Juntábamos los andrajos
Y nos íbamos p’abajo
Dejando los pedregales
Allí nos amontonaban
En lote con otros criollos
Coda cual buscaba un hoyo
Ande quinchar su guarida
Y pasábamos la vida
Rigoriaos y sin apoyo
Faltar, no faltaba nada:
Vino, café y alpargatas
Si habré revoliao las patas
En gatos y chacareras
Recién la cosa era fiera
Al dir a cobrar las latas
¡Qué vida más despareja!
Todo es ruindad y patraña;
Pelar caña es hazaña
Del que nació pa’l rigor
Allá había un solo dulzor
Y estaba adentro 'e la caña
Era un consuelo pa’l pobre
Andar jediendo a vinacho
Hombres grandes y muchachos
Como malditos en vida
Esclavos de la bebida
Se lo pasaban borrachos
¡Tristes domingos del surco
Los que yo he visto y vivido!
Desparramados y dormidos
En la arena amanecían
A lo mejor soñarían
Con la muerte o el olvido…
Riojanos y santiagueños
Salteños y tucumanos
Con el machete en la mano
Volteaban cañas maduras
Pasando sus amarguras
Y aguantando como hermanos
¡Rancho techa’o con maloja
Vivienda del pelador!
En medio de ese rigor
No faltaba una vihuela
Con que el pobre se consuela
Cantando coplas de amor
Yo también, que desde chango
Unido al canto crecí
Más de un barato pedí
Y pa´ los piones cantaba
¡Lo que a ellos les pasaba
También me pasaba a mí
Cuando yo aprendí a cantar
Armaba con pocos rollos
Y en la orilla de un arroyo
Bajo las ramas de un sauce
Crecí mirando en el cauce
Mis sueños de pobre criollo
Cuando sentí una alegría;
Cuando el dolor me golpió;
Cuando una duda mordió
Mi corazón de paisano
Desde el fondo de los llanos
Vino un canto y me curó…
En esos tiempos pasaban
Cosas que no pasan ya
Cada cual tenía un cantar
O copla de anochecida
Formas de curar la herida
Que sangra en el trajinar
Algunos cantaban bien
Otros, pobres, más a menos…
Mas no eran cantos ajenos
Aunque marca no tenían
Y todos se entretenían
Guitarreando hasta el desvelo
Por ahí se allegaba un máistro
De esos puebleros letrao’s;
Juntaba tropa e versiao’s
Que iban después a un libraco
Y el hombre forraba el saco
Con lo que otros han pensa’o
Los peones formaban versos
Con sus antiguos dolores
Después vienen los señores
Con un cuaderno en la mano
Copian el canto paisano
Y presumen de escritores
El criollo cuida su flete
Su guitarra y su mujer;
Siente que enfrenta un deber
Cada vez que da la mano;
Y aunque pa’todo es baquiano
Sólo el canto ha de perder
¡Coplas que lo acompañaron
En las quebradas desiertas
Aromas de flores muertas
Y de patriadas vividas
Fueron la luz encendida
Para sus noches despiertas…
Se aflije si se le pierde
Un bozal, un maneador
Pero, no siente furor
Si al escucharle una trova
Viene un pueblero y le roba
Su mejor canto de amor
De seguro, si uno piensa
Le halla el nudo a la a madeja
Porque la copla más vieja
Coma la raíz de la vida
Tiene el alma par guarida
Que es ande anidan las quejas
Por eso el hombre al cantar
Con emoción verdadera
Echa su pena p’ajuera
Pa que la lleven los vientos
Y así, siquiera un momento
Se alivia su embichadera
No es que no ame a su trova
Ni que desprecie su canto
Es como cuando un quebranto
En la noche de los llanos
Hace aflojar al paisano
Y el viento le lleva el llanto
En asuntos del cantar
La vida nos va enseñando
Que sólo se va volando
La copla que es livianita
Siempre caza palomitas
Cualquiera que anda cazando…
Pero si el canto es protesta
Contra la ley del patrón
Se arrastra de peón a peón
En un profundo murmullo
Y marcha al ras de los yuyos
Corno chasque en un malón
Se pueden perder mil trovas
Ande se canten quereres
Versos de dichas, placeres
Carreras y diversiones;
Suspiros de corazones
Y líricos padeceres
Pero si la copla cuenta
Del paisanaje la historia
Ande el peón vueltea la noria
De las miserias sufridas
Ésa, se queda prendida
Como abrojo en la memoria
Lo que nos hizo dichosos
Tal vez se pueda olvidar;
Los años en su pasar
Mudarán los pensamientos
Pero angustias y tormentos
Son marcas que han de durar…
Estas cosas que yo pienso
No salen par ocurrencia
Para formar mi esperencia
Yo masco antes de tragar
Ha sido largo el rodar
De ande saqué la alvertencia
Si uno pulsa la guitarra
Pa cantar coplas de amor
De potros, de domador
De la sierra y las estrellas
Dicen: ¡ Qué cosa más bella!
¡Si canta que es un primor!
Pero si uno, como Fierro
Por ahí se larga opinando
El pobre se va acercando
Con las orejas alertas
Y el rico vicha la puerta
Y se aleja reculando
Debe trazar bien su melga
Quien se tengo par cantor
Porque sólo el impostor
Se acomoda en toda huella
Que elija una sola estrella
Quien quiera ser sembrador…
En el trance de elegir
Que mire el hombre p’adentro
Ande se hacen los encuentros
De pensares y sentires
Después… que tire ande tire
Con la conciencia por centro
Hay diferentes montones
Unos grandes, y otros chicos
Si va pa’l montón del rico
El pobre que piensa poco
Detrás de los equívocos
Se vienen los perjudicos
Yo vengo de muy abajo
Y muy arriba no estoy
Al pobre mi canto doy
Y así lo paso contento
Porque estoy en mi elemento
Y ahí valgo por lo que soy
Si alguna vuelta he canta’o
Ante panzudos patrones
He picanea’o las razones
Profundas del pobrerío
Yo no traiciono a los míos
Por palmas ni patacones
Aunque canto en todo rumbo
Tengo un rumbo preferido
Siempre canté estremecido
Las penas del paisanaje
La explotación y el ultraje
De mis hermanos queridos
Pa que cambiaran las cosas
Busqué rumbo y me perdí;
Al tiempo, cuenta me dic
Y agarré por buen camino
¡Antes que nade, argentino;
Y a mi bandera seguí!!!
Yo soy del norte y del sur
Del llano y del litoral;
Y nadie lo tome a mal
Si hay mil gramos en el kilo
Ande quiera estoy tranquilo
Pero ensilla’o, soy bagual
El cantor debe ser libre
Pa desarrollar su ciencia
Sin buscar la convenencia
Ni alistarse con padrinos
De esos oscuros caminos
Yo ya tengo la experiencia
Yo canto, por ser antiguos
Cantos que ya son eternos
Y hasta parecen modernos
Por lo que en ellos vichamos
Con el canto nos tapamos
Para entibiar los inviernos…
Yo no canto a los tiranos
Ni por orden del patrón
El pillo y el trapalón
Que se arreglen por su lado
Con payadores comprados
Y cantores de salón
Por la fuerza de mi canto
Conozco celda y penal
Con fiereza sin igual
Más de una vez fui golpiao
Y al calabozo tira’o
¡como tarro al basural!
Se puede matar a un hombre
Pueden su rostro manchar
Su guitarra chamuscar
¡Pero el ideal de la vida
Esa es leñita prendida
¡que naide ha de apagar!
Los males se van alzando
Todo lo que hallan por ahí;
Como granitos de maíz
Siembran los peores ejemplos
Y se viene abajo el templo
De la decencia del país
Detrás del ruido del oro
Van los maulas como hacienda;
No hay flojo que no se venda
Por una sucia moneda;
Mas, siempre en mi tierra queda
Gauchaje que la defienda
Cantor que cante a los pobres
Ni muerto se ha de callar
Pues ande vaya a parar
El canto de ese cristiano
No ha de faltar el paisano
Que lo haga resucitar
El estanciero presume
De gauchismo y arrogancia
El cree que es extravagancia
Que su peón viva mejor
Mas, no sabe ese señor
Que por su peón tiene estancia
Aquel que tenga sus reales
Hace muy bien en cuidarlos
Pero si quiere aumentarlos
Que a la ley no se haga el sordo
Que en todo puchero gordo
Los choclos se vuelven marlos
Una vuelta, sin trabajo
Andaba par Tucumán
Y en una fonda, ande van
Cantores de madrugada
Me acerqué pa la payada
Que siempre ha sido mi afán
Aunque extrañando la monta
Me le apilé a un instrumento
Y al cabo de algún momento
Le di puerta a una baguala
Con una coplita rala
De esas que llevan los vientos
Tal vez fuera la guitarra
¡Tan lindo como sonaba!
Mi corazón remontaba
Tristezas de los caminos
Y lo maldije al destino
Que tantas penas me daba
Un hombre se me acercó
Y me dijo: — ¿Qué hace acá?
Viaje pa la gran ciudad
Que allá lo van a entender;
Ahí tendrá fama, placer
Y plata pa regalar
¡Para qué lo habré escucha’o!
¡Si era la voz del mandinga!
Buenos Aires, ciudá gringa
Me tuvo muy apreta’o
Tuitos se me hacían a un la’o
Como cuerpo a la jeringa
Y eso que no vine pobre
Pues traiba alpargatas nuevas
Las viejas… pa cuando llueva
En la alforja las metí;
Un pantalón color gris
Y un saco tirando a leva
Saltando de radio en radio
Anduve, figuresé
Cuatro meses me pasé
En partidas malogradas;
Naide aseguraba nada
Y sin plata me quedé
Vendí mis lindas alforjas
Mi guitarra, ¡la vendí !
En mi pobreza, ay de mí
Me hubiera gusta’o guardarla
¡Tanto me ha costa’o comprarla!
Pero, en fin… todo perdí
¡Vihuela, dónde andarás
Qué manos te están tocando
Noches enteras pensando
Siquiera como consuelo
Que sea un canto de este suelo
Lo que están arrancando!!!
Cuando el maíz esta en barbecho
Luce un color brillantón;
Las hebras, como un nailón
Presumen con sus lindezas
Pero agachan la cabeza
Si las agarra el carbón
Igual me pasaba a mí
En aquellos tiempo idos;
Joven, fuerte, presumido
Y cuando se acabó el queso
Volví en un triste regreso
Poblada l´alma de olvidos
Cosas de la juventud…
¡Malhaya, dónde andarás!!!
Aura que estoy bataráz
De tanto cambiar el pelo
Recuerdo aquellos desvelos
Pero no miro p’atras
Me volví pa’l Tucumán
Nuevamente a padecer
Y en eso de andar y ver
Se pasaron muchos años
Entre penas, desengaños
Esperanzas y placer
Mas, no jué tiempo perdido
Asegún lo ví después
Porque supe bien como es
La vida de los paisanos
De todos me sentí hermano
Del derecho y del revés
Siempre recuerdo los tiempos
En que guapiando pasé
Los cerros que atravesé
Buscando lo que no hallaba
Y hasta a veces me quedaba
Por esos campos de a pie
La vida me fue enseñando
Lo que vale una guitarra;
Por ella anduve en las farras
Tal vez hecho un estropicio
Y casi me agarra el vicio
Con sus invisibles garras
Menos mal que llevo adentro
Lo que la tierra me dio
Patria, raza o que sé yo
Pero que me iba salvando
Y así, seguí caminando
Por los caminos de Dios
La cosa estaba en pensar
Que al pulsar un instrumento
Hay, que dar con sentimiento
Toda la fuerza campera
Pero nadie larga afuera
Si no tiene nada adentro…
La guitarra es palo hueco
Y pa tocar algo bueno
El hombre debe estar lleno
De claridades internas
¡Pa sembrar coplas eternas
La vida es un buen terreno!!!
Si el rezar brinda consuelos
Al que consuelo precisa
Igual que cristiano en misa
O matrero en medio el monte
Yo rezo en los horizontes
Cuando la tarde agoniza
Queda callada la pampa
Cuando se ausenta la luz
El chajá y el avestruz
Van buscando la espesura
Y se agranda en la llanura
La soledad del ombú
Entonces, igual que un poncho
A uno lo envuelve la tierra
Desde el llano hasta la sierra
Se va una sombra extendiendo
Y el alma va comprendiendo
Las cosas, que el mundo encierra
Ahí está el justo momento
De pensar en el destino
Si el hombre es un peregrino
Si busca amor a querencia
O si cumple la sentencia
De morir en los caminos
En el Norte vide cosas
Que ya nunca he de olvidar
Yo vide gauchos peliar
Con facones carroñeros
O con machetes cañeros
Que al verlos hacia temblar
Rara vez mata el paisano
Porque ese instinto no tiene
Al duelo criollo se aviene
Por no recular ni un tranco
Hace saber que no es manco
Y en el peliar se entretiene
No hay serrano sanguinario
Ni coya conversador;
El más capaz domador
Jamás cuenta sus hazañas
Y no les tienta la caña
Porque el «tintillo» es mejor
Cada pago se aficiona
A una forma de peliar
Y aquel que quiera guapear
Antes tendrá que alvertir
Que para poder salir
Hay que aprender a dentrar
Se aparran a puñetazos
Igual que en cualquier parte;
Pero es una cencia aparte
Usar los modos del pago
Ahí se pone fiero el trago
Como dijo don Narvarte
Cordobés, pa la pegrada
Riojano, pa’l rebencaso
Chileno, pa’l caballaso
Salteño, con daga en mano
Y es un rey el tucumano
Pa peliar a cabezasos
Siempre el criollo ha de peliar
De noche y medio machao
Es una pena, cuña'o
Que a veces por una tuna
Se nublen noches de luna
Y cielitos estrellaos
Una canción sale fácil
Cuando uno quiere cantar
Cuestión de ver y pensar
Sobre las cosas del mundo
Si el río es ancho y profundo
Cruza quien sabe nadar
Que otros canten alegrías
Si es que alegres han vivido
Que yo también he sabido
Dormirme en esos engaños
Pero han sido más los años
De porrazos recibidos
Nadie podrá señalarme
Que canto por amarga’o
Si he pasa’o lo que he pasa’o
Quiero servir de alvertencia
El rodar no será cencia
Pero tampoco es peca’o
Yo he camina’o por el mundo
He cruza’o tierras y mares
Sin fronteras que me pare
Y en cualesquiera guarida
Yo he canta’o, tierra querida
Tus dichas y tus pesares
A veces, caiban al canto
Como vacaje a la aguada
Para escuchar mis versadas
Hombres de todos los vientos
Trenzando sus sentimientos
Al compás de mi encordada
Pobre de aquel que no sabe
Del canto las hermosuras
La vida, la más oscura
La que tiene más quebrantos
Hallará siempre en el canto
Consuelo pa su tristura
Dicen que no tienen canto
Los ríos que son profundos
Mas yo aprendí en este mundo
Que el que tiene mas hondura
Canta mejor por ser hondo
Y hace miel de su amargura
Con los tumbos del camino
Se entran a torcer las cargas
Pero es ley que en huella larga
Deberán acomodarse
Y aquel que llega a olvidarse
Las ha de pasar amargas
Amigos, voy a dejar
Está mi parte cumplida
En la forma preferida
De una milonga pampeana
Canté de manera llana
Ciertas cosas de mi vida
Aura me voy. No sé adónde
Pa mí todo rumbo es gueno
Los campos, con ser ajenos
Los cruzo de un galopito
Guarida no necesito
Yo sé dormir al sereno.
Siempre hay alguna tapera
En la falda de una sierra
Y mientras siga esta guerra
De injusticias para mí
Yo he de pensar desde allí
Canciones para mi tierra
Y aunque me quiten la vida
O engrillen mi libertad
¡Y aunque chamusquen quizá
Mi guitarra en los fogones
Han de vivir mis canciones
En l´alma de los demás!
¡No me nuembren, que es peca’o
Y no comenten mis trinos
Yo me voy con mi destino
Pa’l la’o donde el sol se pierde
¡Tal vez alguno se acuerde
Que aquí cantó un argentino!
Songtekstvertaling
Pardon, ik kom eraan.
Maar ik ben niet uitgenodigd.
Maar in mijn betaling, een asao
Het is niet van naides en het is van iedereen.
Ik zong altijd op mijn manier.
Na haiga churrasquiao
Ik heb geen God om te vragen.
Quartiada bij deze gelegenheid
Ik kan niet eens om vergeving vragen.
Als ik het niet zou missen;
Ik zal zien wanneer haiga klaar is.;
Maar dat is een andere zaak.
Ik weet dat velen zullen zeggen
Wat een zonde, van DURF.
Als ik lang denk
De koers die ik al gekozen heb
Maar ik ben altijd zo geweest.;
Galoper tegen de wind
Dat zit in mijn bloed.
Dende mijn overgrootvader
Zilveren mensen op de grond
Het waren mijn voorouders.;
Creolen van vier provincies
En met Indianen mengen
Mijn aguelo was een wheeler.
Mijn oppas was een tammer.;
Je hebt nooit naar dotor gezocht.
Ze zijn genezen met yuyos.
Of luisteren naar het gemompel
Van een stijl van mijn bloem
Als een goede boerenboerderij
Ik mis nooit een touwtje.
Van hen die er niet uitzien
Maar ze klinken
Volgens het lied en het uur
De ziel bleef bezweet
Mijn tata was wijs.
Zo veel heeft Roda ' o
En dan was er Canta ' o
Destemplaba vierde premie
En geef hem een poncho.
want ik praat niet te veel.…»
Bloed heeft redenen.
Die de aderen vet maken
Straf op straf en straf
Ze maken er een die de schreeuw slaat
Het zand is een handvol
Maar er zijn bergen van zand
Ik weet niet of mijn zingen leuk is.
Of als het half triest blijkt;
Ik ben nooit zorzal geweest.
Meer gewoon verenkleed
Ik ben Corsair bird.
Wie kent de kanarie niet?
Ik vlieg omdat ik niet kruip.
Dat kruipen is ruïne.;
Nest in doornboom
Hetzelfde als in cordilleras
Zonder naar de zonceras te luisteren
Van degene die vliegt naar de kip
Ik stop niet zomaar.
Naar de tuinen van de gelukzaligheid.
Zonder alverte leven
Niet op de stok staan.
Er zijn vogels die alleen
Ze houden zichzelf gevangen voor aanmatigend.
Hoewel ik veel geleden heb
Kan me niet schelen.
Het is een valse ervaring.
Alles schudden
Iedereen heeft zijn eigen zin.;
Rebellie is mijn wetenschap.
Arme ik ben geboren en arm, levend
Daarom ben ik Delica ' o.
Ik ben bij mijn LA ' O
Cinchando twittert zelfs.
Pa 'make New what' s old
En de wereld zien veranderen
Ik hoor bij de groep.
Ik ben geen kasbloem.
Ik ben net als de Shamrock pampero.
Ik ben opgegroeid zonder geluid te maken.
Ik druk tegen de yuyos.
En dus pikte ik de pampero
Hij is gewend aan zagen.
Ik kan nooit duizelig worden.
En als ik lof voel
Ik vertrek langzaam.
Maar hij die compadrito is
Aan te wijzen beloning
Als iemand me dat vertelt, meneer.
Ik waardeer het eerbetoon;
Maar, ik ben gaucho onder gauchaje
En ik behoor niet tot hen die verstandig zijn.
En het is pa ' mi de grieven
Dat doen ze met het landschap
Ijdelheid is yuyo malo
Dat vergiftigt de hele boomgaard.
We moeten alert zijn.
Behandeling van de hoe
Maar de man is niet vermist
Laat hem het aan zijn deur water geven.
Werk is goed.
Het is het beste in het leven;
Maar het leven is verloren.
Werken op een buitenlands gebied
Sommige werken donder
En het is voor anderen de regen
Ik werkte in een groeve.
Van scherpstenen
Veertig wist te betalen.
Voor elke gepolijste steen
En het was zes pesos verkocht
Over onderhandelen
Zodra de zon opkwam
Ik was dronken.
En tussen twee en knuffels.
Met krimpformaten
En voor die lijstjes
Gebroken handen
Ik was weer Bakker.
En hachero in een quebrachal;
Ik heb zoutblokken geladen.
En ik heb ook pela ' o riet.
En een handvol andere dingen.
Pa 'MI bien of PA' MI mal
Op zoek om me los te maken
Ik was een schrijver.
De kleine brief was
Pa 'Verspil geen zadel' o
En, het was ook strak ' o
Het salaris dat hij ontving
Moe van zoveel ellende.
Ik ging naar Tucuman.
Lapacho, Alder, Arrayan
En axe met de carob
Voor 250. Het was een overval.
Voor iemand die gretigheid heeft
Zonder gefixeerd te worden in a la ' o
Elke klus die hij deed
En zo gebeurde het dat op een dag
Die benteveo liep
Ik liep tegen een harnas aan.
Die dende sprongen kwamen eraan.
Ik had zin om te lopen.
En ik versloeg de voorman.
En zomaar ineens ...
De man vroeg me:
Heb je een muilezel? - Hoe niet ?
- Ik heb het hem verteld.En honger, van-meer
Naar de week van die
Hij gebruikte om bergketens te herpechen.
Rokken, hellingen en hellingen
Altijd PA 'i La' o van het Westen
Drinkwater uit de overloop
En de zolen vasthouden
Misschien is een andere Roda ' o
Zoveel als ik Roda ' o heb.
En ik zweer het, creameload.
Dat ik zoveel armoede heb gezien
Dat dacht ik helaas.:
God is hier niet geweest.
We werden overreden door een koe.
Oorzaak van sluiting
En Hij ving ons gebed.
Cuering en doen asao;
Dende die dag, schoonzuster.
Ik heb mijn machete Versleten.
Ik schudde de vorst
Toen ik uit de Andes kwam
En ik liep in grote kamers
Zorgen voor een paar;
Trompet, pet en hoed
Maar pa ' de pionnen, van ande
La peonada, Al descampa ' o
De patroon, in Guenos
Wij, de cu ... het in de lucht
Kan de natte ritjes
En de overwinteringsboerderij
Meer glinsterend dan een broeder
De boekenplank had
Ook de Rietvelden
En in de herfst
We hadden vroeger de vodden bij elkaar.
En we gingen naar beneden
Het verlaten van de keien
Daar waren we opgestapeld.
In batch met andere Creolen
Coda die op zoek was naar een gat
Ga naar quinchar zijn hol
En we brachten ons leven door
Rigor jezelf en zonder steun
Er ontbrak niets.:
Wijn, koffie en espadrilles
Als ik mijn benen heb gedraaid
Bij katten en chacareras
Alleen het ding was woest.
Door te zeggen om de blikken te verzamelen
Wat een oneven leven!
Het is allemaal ruïne en onzin.;
Pellen is een prestatie.
Van wie PA ' l rigor is geboren
Er was maar één zoetheid.
En het was in ' e De Riet
Het was een troost PA ' i arm
Walking jediendo a vinacho
Grote mannen en jongens
Zo vervloekt in het leven
Drink slaven.
Ze waren dronken.
Trieste zondag van de groef
Degene die ik heb gezien en geleefd!
Verstrooid en in slaap
In het zand daagden ze
Misschien zouden ze dromen.
Met de dood of vergetelheid…
Riojanos en santiagueños
Salta en tucumanos
Met machete in de hand
Ze hebben gerijpt riet.
Zijn bitterheid voorbij laten gaan
En vasthouden als broers
Ranch Techa ' O met maloja
Peeler behuizing!
In het midden van die lijkstijfheid
Er was geen tekort aan een vihuela.
Waarmee de arme man getroost wordt
Zingende liefdes couplets
Ik ook, dat sinds chango
Verbonden met het lied dat ik groeide
Meer dan een goedkope die ik bestelde
En pa de pions zongen
Wat is er met hen gebeurd?
Het is mij ook overkomen.
Toen ik leerde zingen
Hij speelde met een paar rollen.
En op de oever van een beek
Onder de takken van een wilg
Ik ben opgegroeid op de rivierbedding.
Mijn dromen over arme criollo
Toen ik een vreugde voelde;
Toen de pijn me raakte;
Als er twijfel is
Mijn hart in burger
Vanaf de bodem van de vlakte
Een lied kwam en genas me…
In die dagen gingen ze voorbij.
Dingen die niet meer gebeuren.
Iedereen had een liedje.
The Nightfall copla
Manieren om de wond te genezen
Dat bloedt in de trajinar.
Sommigen zongen goed.
Anderen, arm, meer tot minder…
Maar het waren geen liedjes van anderen.
Hoewel merk niet
En iedereen was vermaakt
Gitariseren voor de onthulling
Er was daar een meester.
Van die dorpelingen van letrao.;
Hij sloot zich aan bij troepen en versiao ' s
Dat ze dan naar een weegschaal zouden gaan
En de man zat in de zak.
Met wat anderen dachten
De pionnen vormden verzen
Met zijn vroegere pijnen
Dan komen de heren
Met een notitieboekje in de hand
Ze kopiëren de plainclothes zingen
En zij verheugen zich over de schrijvers.
De Creools zorgt voor zijn vracht
Zijn gitaar en zijn vrouw;
Hij voelt dat hij een plicht heeft.
Elke keer als hij zijn hand schudt;
En hoewel PA ' todo baquian is
Alleen zingen mag verliezen.
Couplas die hem vergezelde
In de verlaten ravijnen
Aroma ' s van dode bloemen
En levende patriaden
Was het licht aan
Voor je wakende nachten…
Tref als je ze kwijtraakt.
Een muilkorf, een handvat
Maar hij voelt geen woede.
Als je naar haar luistert
Een boer komt en steelt van hem.
Je beste liefdeslied
Zeker, als je denkt
Hij vindt de knoop in de A madeja
Omdat de oudere copla
Eet de wortel van het leven
Heeft de ziel paar lair
Dat is ande nest klachten.
Daarom zingt de man
Met echte emotie
Zet je verdriet opzij.
Te dragen door de winden
En dus, zelfs een moment
Het kalmeert je emblemen.
Het is niet dat ik niet van je trova hou.
Noch dat hij zijn gezang veracht
Het is als een pauze
Op de nacht van de vlakten
Maakt de Boer los
En de wind brengt hem tranen
Op het gebied van zingen
Het leven leert ons
Dat gaat gewoon vliegen.
De copla die licht is
Hij jaagt altijd op popcorn.
Iedereen die jaagt.…
Maar als zingen protest is
Tegen de wet van de werkgever
Kruipt van pion naar pion
In een diep gemompel
En marcheren met de yuyos
Hoornklik op een Malon
Duizend trovas kunnen gemist worden
Loop als je wilt zingen
Verzen van verhalen, genoegens
Racen en amusement;
Zuchten van harten
En lyrisch lijden
Maar als de copla telt
Landschapsgeschiedenis
Loop de pion draai het reuzenrad
Van de geleden ellende
Die zit vast.
Als een abrogatie in het geheugen
Wat ons gelukkig maakte
Misschien kun je het vergeten.;
De jaren in het verleden
Zal gedachten veranderen
Maar angst en kwelling
Dit zijn tekens die moeten blijven…
Deze dingen denk ik
Kom niet uit paar voorkomen
Om mijn hoop te vormen
Ik kauw voordat ik slik
Het was een gok.
Van ande trok ik alertheid
Als je op de gitaar drukt
Pa sing love couplets
Van veulens, van Tamer
Van de bergen en de sterren
Zij zeggen: "wat een mooi ding!
Als hij zingt, is het de eerste keer.
Maar als een, zoals ijzer
Het is een lange weg.
De arme man komt dichterbij.
Met aandacht voor de oren
En de rijke vicha de deur
En hij trekt zich terug
Je moet je melga goed traceren.
Wie heeft er een zanger paar?
Omdat alleen de bedrieger
Het past in elke voetafdruk.
Kies een enkele ster
Wie wil er een zaaier zijn?…
In de trance van de keuze
Laat de man binnen kijken.
Andde vergaderingen worden gehouden
Om na te denken en te voelen
Na ... Trekken en trekken
Met bewustzijn per centrum
Er zijn verschillende stapels
Een paar grote, en een paar jongens.
Als je naar de rijke stapel gaat
De arme man die weinig denkt
Achter de misvattingen
Het kwaad komt eraan.
Ik kom van zeer laag
En zeer hoog ben ik niet
Aan de armen geef ik mijn lied
En dus ben ik gelukkig.
Omdat ik in mijn element ben
En dat is waar ik sta voor wie ik ben
Als er een draai is die ik heb gezongen
Voor panzudos patronen
Ik heb gestoken of de redenen
Diepe armoede
Ik verraad de mijne niet.
Met palmen of pataconen
Hoewel ik in elke richting zing
Ik heb een voorkeurscursus
Ik zong altijd rillingen.
De sancties van landschapsarchitectuur
Uitbuiting en verontwaardiging
Van mijn lieve broeders
Om dingen te veranderen
Ik zocht richting en verdwaalde.;
Op dat moment, zeg ik je
En ik zat op het juiste spoor.
Voor ik zwem, Argentijn;
En ik volgde mijn vlag!!!
Ik kom uit het noorden en het zuiden.
Van de vlakte en de kust;
En niemand nam het verkeerd op.
Als er duizend gram in de kilo zit
Kom op, Ik ben kalm.
Maar saddle ' O, ik ben bagual
De zanger moet vrij zijn.
Om uw wetenschap te ontwikkelen
Zonder het Verdrag in te roepen
Of dienst nemen bij peetouders
Van die donkere paden
Ik heb de ervaring al.
Ik zing, omdat ik oud ben.
Liederen die al eeuwig zijn
En ze zien er zelfs modern uit.
Zo bederven wij in hen
Met zingen bedekken we onszelf
Om de winters te verwarmen…
Ik zing niet voor tirannen.
Noch in volgorde van het patroon
De deugniet en de deugniet
Dat zij aan hun kant staan
Met aangekochte betalers
En zangers van de lounge
Bij de kracht van mijn lied
Ik ken cel en straf.
Met ongeëvenaarde felheid
Meer dan eens was ik golpiao.
En werp hem in de kerker.
als een vuilnisbak.
Je kunt een man doden.
Kan je gezicht vlekken
Je gitaar scorch
Maar het ideaal van het leven
Dat is brandhout.
die naide moet uit.
Het kwaad stijgt.
Alles wat ze daar vinden;
Zoals maïskorrels
Ze zaaien de ergste voorbeelden.
En de tempel komt naar beneden
Van het fatsoen van het land
Achter het geluid van goud
Ga de Maula ' s als hacienda;
Er is geen speling die niet verkoopt
Voor een vuile munt;
Maar altijd in mijn land blijft
Linkshandig om het te verdedigen.
Singer to sing to the poor
Niet dood om te zwijgen.
Ga door. stoppen.
Het lied van die Christen
Mis de landman niet.
Om hem weer tot leven te brengen.
De winkelier neemt aan dat
Van gauchisme en arrogantie
Hij vindt het extravagant.
Moge uw pion beter leven.
Maar hij weet het niet.
Wie voor zijn pion blijft
Degene die zijn realen heeft
Het doet er goed aan om voor ze te zorgen.
Maar als je ze wilt verhogen
Laat de wet niet doof zijn.
Dat in elke Dikke pruillip
De choclos worden marlos.
Eén ronde, geen werk.
Ik liep door Tucuman.
En in een Fundação, ande van
Vroege zangers
Ik benaderde pa La payada.
Dat is altijd mijn zorg geweest.
Hoewel de Mount ontbreekt
Ik heb het op een instrument gestapeld.
En na enige tijd
Ik heb plaats gemaakt voor een baguala.
Met een copliet rala
Van hen die de winden dragen
Misschien was het de gitaar.
Hoe schattig het ook klonk!
Mijn hart ging omhoog
Road sorrows
En ik vervloekte het lot.
Dat het me zoveel verdriet gaf.
Een man benaderde me.
En hij zei: "wat doe jij hier?"
Reizen naar de grote stad
Dat zij het maar zullen begrijpen.;
Daar zul je roem en plezier hebben.
En silver PA weggeven
Waarom zou ik naar hem luisteren?
Het was de stem van de mandinga!
Buenos Aires, ciudá gringa
Hij had me goed te pakken.
Tweets made me a la ' o
Als lichaam tot spuit
En dat ik niet arm kwam
Neem nieuwe espadrilles mee.
Oude... pa als het regent
Ik heb ze in de zadeltas gedaan.;
Grijze broek
En een zak die een camera trekt
Van radio naar radio springen
Anduve, figurese
Vier maanden heb ik doorgebracht
In mislukte items;
Naide verzekerde niets.
En zonder geld bleef ik.
Ik heb mijn schattige zadeltassen verkocht.
Mijn gitaar, Ik heb hem verkocht !
In mijn armoede, wee mij
Ik wil het graag houden.
Het kostte me zoveel om het te kopen!
Maar goed ... Ik ben alles kwijt.
Vihuela, waar ga je heen?
Welke handen raken je aan?
Hele nachten nadenken
Zelfs als een troost
Laat het een hoek van deze verdieping zijn
Wat ze scheuren!!!
Als de maïs braakliggend is
Het ziet er helder uit.;
De strengen, als een nylon
Ze zijn trots op hun schoonheid.
Maar ze buigen hun hoofd
Als de kolen ze grijpen
Het is mij toch overkomen.
In die dagen verdwenen;
Jong, sterk, zelfvoldaan
En toen de kaas op was
Ik kwam terug in een trieste comeback
Bevolkte lalma van vergetelheid
Dingen van de jeugd…
Malhaya, waar ga je heen?!!
Aura dat ik bataraz ben
Van zoveel ander haar.
Ik herinner me die openbaringen.
Maar ik kijk niet achterom.
Ik werd Tucuman PA ' l.
Opnieuw te lijden
Bij het lopen en het zien.
Vele jaren gingen voorbij
Tussen verdriet, teleurstellingen
Hoop en plezier
Maar ik heb geen tijd verspild.
Ik zei dat ik hem later zag.
Omdat ik wist hoe het was.
Het leven van de boeren
Van alles wat ik voelde broeder
Achteruit en achteruit
Ik herinner me altijd de tijden.
In welk guapiando ik geslaagd ben
De heuvels die ik overstak
Op zoek naar wat hij niet kon vinden
En soms bleef ik ook.
Bij de weidegronden.
Het leven Leerde me
Wat een gitaar waard is;
Voor haar liep ik in de farras
Misschien heb ik er een puinhoop van gemaakt.
En ik raakte bijna verstrikt in zeden.
Met hun onzichtbare klauwen
Maar goed dat ik daar ben.
Wat de aarde me gaf
Homeland, ras of wat ik weet
Maar ik redde mezelf.
En dus bleef ik lopen.
In de wegen van God
Het ding was om te denken
Dat als je op een instrument drukt
Daar, om te geven met gevoel
De hele campera force
Maar niemand lang buiten
Als er niets in zit…
De gitaar is hollow stick.
En om iets goeds te spelen
De man moet vol zijn.
Interne duidelijkheid
Om eeuwige coupletten te zaaien
Het leven is een goede grond!!!
Als gebed troost brengt
Voor wie je troost nodig hebt
Als een christen bij de mis
O matrero in het midden van de berg
Ik bid aan de horizon
Wanneer de avond gekweld wordt
De pampa ' s zwijgen.
Wanneer het licht afwezig is
De Chaja en de struisvogel
Ze zijn op zoek naar de dikke
En het wordt groter in de vlakte
De eenzaamheid van de Ombu
Dus, net als een poncho
De ene is door de aarde omhuld.
Van de vlakte naar de sierra
Het gaat een schaduw die zich uitbreidt
En de ziel is begripvol.
Dingen die de wereld omsluit
Daar is het juiste moment.
Aan het denken over het lot
Als de man een pelgrim is
Als je op zoek bent naar liefde in querencia
Of als hij aan de zin voldoet
Van sterven op de wegen
In het noorden zag ik dingen.
Dat ik nooit zal vergeten
Ik zag Gauchos peliar.
Met aaseters
Of met rietsuiker-machetes
Dat ik ze zie beven
Doodt zelden de landman.
Want dat instinct heeft niet
Het criollo duel is avien.
Omdat je geen stap terug deed.
Laat hem weten dat hij niet stom is.
En in de peliar hij vermaakt
Er is geen bloeddorstige serrano.
Noch coya conversationalist;
De meest capabele Tamer
Hij vertelt nooit zijn daden.
En de staaf verleidt ze niet.
Omdat de Kuifje beter is.
Elke betaling is fondsgelden
Naar een manier van bekeren
En degene die er mooi wil uitzien
Eerst moet je achteruit.
Dat om eruit te komen
Je moet leren om binnen te komen.
Ze slaan elkaar.
Net als overal.;
Maar het is een aparte Cence.
Gebruik van betalingswijzen
Daar wordt de drank woest.
Zoals don Narvarte zei.
Cordoba, pa La pegrada
Riojano, PA ' l rebencaso
Chileens, PA ' i caballaso
Salteño, met dolk in de hand
En hij is een koning de Tucuman
Hoofdhuid
Altijd moet de Creoolse vechten.
Anderhalve nacht machao
Het is jammer, schoonzuster.
Dat soms voor een tonijn
Bewolkte maannachten
En sterrenhemel
Een lied komt er makkelijk uit
Als men wil zingen
Kwestie van zien en denken
Over de dingen van de wereld
Als de rivier breed en diep is
Cross wie weet hoe te zwemmen
Laat anderen vreugdevol zingen
Als ze nog lang en gelukkig leefden
Dat heb ik ook geweten.
Om te slapen in deze misleidingen
Maar het is meer de jaren
Ontvangen batons
Niemand kan me aanwijzen.
Wat een lied van amarga ' o
Als ik ben geslaagd wat ik ben gepasseerd
Ik wil als een waarschuwing dienen.
Het rollen zal niet Cence zijn
Maar het is Peca ' O ook niet.
Ik heb de wereld bewandeld
Hij kruist land en zee.
Geen grenzen om me tegen te houden
En in elke hol
Ik heb gezongen, lieve land
Uw gezegden en uw verdriet
Soms vallen ze in het lied
Als vakantie naar La aguada
Om mijn versed te horen
Mannen van alle winden
Je gevoelens vlechten
Naar de beat van mijn string
Arm van degene die het niet weet
Van het lied the beauties
Life, the darkest
The one with the most breaks
Je zult het altijd vinden in het lied
Troost voor je verdriet
Ze zeggen dat ze niet zingen.
De rivieren die diep zijn
Maar ik leerde in deze wereld
Than the one with more depth
Zing beter omdat je diep bent
En hij maakt honing van Zijne bitterheid.
Met de tumbles van de weg
Ze gaan naar binnen om de ladingen te draaien.
Maar het is de wet dat in de lange voetafdruk
Zij moeten worden ondergebracht
En degene die vergeet
Het moet bitter zijn.
Vrienden, Ik ga weg.
Mijn deel is gedaan.
In de gewenste vorm
Van een pampeaanse milonga
Ik zong duidelijk.
Bepaalde dingen in mijn leven
Aura ik ga weg. Ik weet niet waar.
Pa me all direction is gueno
The fields, with being strangers
Ik galop over ze heen
Lair heb ik niet nodig.
Ik kan rustig slapen.
Er is altijd dekking.
In de rok van een zaag
En zolang deze oorlog voortduurt
Van onrecht voor mij
Ik moet vanaf daar denken.
Liedjes voor mijn land
En zelfs als ze mijn leven nemen
Of maak mijn vrijheid gereed.
En zelfs als ze verschroeien misschien
Mijn gitaar op het fornuis
Ze moeten mijn liedjes leven.
Aan de genade van anderen!
Herinner me er niet aan, het is Peca ' o
En geen commentaar op mijn trills.
Ik vertrek met mijn lot.
PA 'i La' o waar de zon verloren is
Misschien herinnert iemand zich
Dat hier een Argentijn zong!