Asmodeus — Odland songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Odland" van Asmodeus.
Songteksten
The wind streaks the last green and the summer days have passed
Fog engulfs the forest, in odor andtwilight world descends
A last ray of the old bliss trickles over the valley
And scathes the darkened site, forest and heath shine
Like a spring days reflection glistens on the skin of winter
Why should this all fade away?
Wandering through a deep glen, where no
Rememberance of bright days is left
Leaves are melting the moisture of the air
Languishing for the last elixir of life
Soon only drought boughs will rise
To the welkin at dusk
To demand a ray of dying life
Shadows, who have been holding their protecting hands over this idyll
Grow pale in this embrace of final salvation
While this evening is dozing
I bestow my favour on the discord of this ambience
The autumnal wind endresses the universe in shroud and his moaning dies away in
eternity
Coldness enthrones the warming fulfillment
Which spoiled me and draws the veil of oblivion over the scene
A last breath is being exhausted to bottomless abyss
And the land drowns down in everlasting dust
Songtekstvertaling
De wind strekt de laatste groene en de zomerdagen zijn voorbij
Mist overspoelt het bos, in de geur en de donkere wereld daalt neer.
Een laatste straal van de oude zaligheid druppelt over de vallei
En de donkere plaats, het bos en de heide schijnen.
Als een lente dagen glinstert de reflectie op de huid van de winter
Waarom zou dit allemaal vervagen?
Dwalend door een diepe glen, waar geen
De herinnering aan de heldere dagen is over
Bladeren smelten het vocht van de lucht
Kwijnend voor het laatste levenselixer
Binnenkort zullen alleen de droogtepersen stijgen.
Naar de welkin in de schemering
Om een straal van stervend leven te eisen
Schaduwen, die hun beschermhanden vasthouden over deze idylle.
Word bleek in deze omarming van de uiteindelijke verlossing.
Terwijl deze avond in slaap valt
Ik verleen mijn gunst aan de verdeeldheid van deze sfeer
De herfstwind eindigt het universum in een lijkwade en zijn gekreun sterft weg in
eeuwigheid
De kou maakt de opwarmende vervulling mee.
Wat mij verwende en de sluier van vergetelheid over de scène trekt.
Een laatste adem is uitgeput tot een bodemloze afgrond.
En het land verdronk in het eeuwige stof.