Architects — From The Wilderness songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "From The Wilderness" van Architects.
Songteksten
There is no end game, so whisper the truth and pass on the blame.
Just put us out of our misery.
This defeat is a victory.
We’re burning out, we’re fading away.
A failed evolution.
Is the problem the solution that they’ve been searching for?
We’re waiting for the world to save itself.
'Cause nothing is built to last.
We’re writing our epitaph.
So reset and start again.
'Cause we all know how this ends,
Before long we’ll be dead and gone.
A thorn in the side of the earth.
Where do you draw the line?
A flaw in the design.
The rest is history.
This defeat is a victory.
We’re burning out, we’re fading away.
We’re all guilty as sin.
I feel it, I feel it under my skin.
Always up in arms, without lifting a finger.
Lifting a finger.
We may be infinite, but this world is not.
Something that we once knew, that we long forgot.
We’re waiting for the world to save itself.
'Cause nothing is built to last.
We’re writing our epitaph.
So reset and start again.
'Cause we all know how this ends,
Before long we’ll be dead and gone.
We’re all guilty as sin.
I feel it, I feel it under my skin.
Always up in arms, without lifting a finger.
Lifting a finger.
We may be infinite, but this world is not.
Something that we once knew, that we long forgot.
Songtekstvertaling
Er is geen eindspel, dus fluister de waarheid en geef de schuld door.
Verlos ons uit onze lijden.
Deze nederlaag is een overwinning.
We branden op, We vervagen.
Een mislukte evolutie.
Is het probleem de oplossing die ze zoeken?
We wachten tot de wereld zichzelf redt.
Want niets is gebouwd om te blijven bestaan.
We schrijven ons grafschrift.
Dus reset en begin opnieuw.
Want we weten allemaal hoe dit afloopt .,
Binnenkort zijn we dood en weg.
Een doorn in de zijkant van de aarde.
Waar trek je de grens?
Een fout in het ontwerp.
De rest is geschiedenis.
Deze nederlaag is een overwinning.
We branden op, We vervagen.
We zijn allemaal schuldig.
Ik voel het, Ik voel het onder mijn huid.
Altijd in de armen, zonder een vinger uit te steken.
Een vinger uitsteken.
We zijn misschien oneindig, maar deze wereld niet.
Iets dat we ooit wisten, dat we lang zijn vergeten.
We wachten tot de wereld zichzelf redt.
Want niets is gebouwd om te blijven bestaan.
We schrijven ons grafschrift.
Dus reset en begin opnieuw.
Want we weten allemaal hoe dit afloopt .,
Binnenkort zijn we dood en weg.
We zijn allemaal schuldig.
Ik voel het, Ik voel het onder mijn huid.
Altijd in de armen, zonder een vinger uit te steken.
Een vinger uitsteken.
We zijn misschien oneindig, maar deze wereld niet.
Iets dat we ooit wisten, dat we lang zijn vergeten.