Antestor — Vale of Tears songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vale of Tears" van Antestor.
Songteksten
The assembler of souls absorbs all within his reach
His seemingly perpetual glance of doom
Would even make the smallest of serenities breach
As he rides he wind being the ghost of gloom
Running darkness all around
A knife in her hand
Fall, rising, screaming the name of her beloved
So weak, and so weary
Something blackening her thoughts
A cloud, a force, a weight
Finding her true love lying in red
Is this reality or just a vision in her head
To be the knife as well as the wound
Is all that concerns her
Overwhelmed by a burden, like hordes of fear
The obscurity of the vale of tears
Grasping for safety, which lies all so near
Incresent malice of the vale of tears
Wandering oblivious in the foggy twilight
Shades of an obelisk shines so bright
Incredulous thoughts, bewildering her mind
Is there really a god to find
Halting through the darkest of forests
The obese and extraneous at her tail
This haunting, lingering to the extreme
She is about to quail
Then a formless mass of black, went skyward
Stars began to fade behind a veil of dark blue velvet
She stopped, she listened, nothing
Silence, an eternity passed
The silhouettes of something unseen, a presence
Songtekstvertaling
De assembler van zielen absorbeert alles binnen zijn bereik.
Zijn ogenschijnlijk eeuwigdurende blik van verdoemenis
Zou zelfs de kleinste sereniteit doorbreken.
Terwijl hij rijdt is hij de wind de geest van somberheid
De duisternis is overal.
Een mes in haar hand
Vallen, opstaan, schreeuwen de naam van haar geliefde
Zo zwak en zo vermoeid
Iets verduistert haar gedachten.
Een wolk, een kracht, een gewicht
Haar ware liefde vinden in het rood
Is dit de realiteit of gewoon een visioen in haar hoofd?
Om zowel het mes als de wond te zijn.
Is alles wat haar aangaat
Door een last, als een groep van vrees.
De duisternis van de Vallei der tranen
Ze grijpen naar de veiligheid, die zo dichtbij ligt.
Incent malice of the vale of tears
Zwervend onbewust in de mistige schemering
Tinten van een obelisk schijnt zo helder
Ongelovige gedachten, verbijsterend haar geest
Is er echt een god te vinden
Stoppen door de donkerste bossen
De obesitas en vreemd aan haar staart
Dit spookt tot het uiterste.
Ze staat op het punt te kwartelen.
Toen ging een vormloze massa zwart de lucht in.
Sterren begonnen te vervagen achter een sluier van donker blauw fluweel
Ze stopte, ze luisterde, niets.
Stilte, een eeuwigheid ging voorbij
De silhouetten van iets ongeziene, een aanwezigheid