Antennas to Heaven — Funnier With A Plank songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Funnier With A Plank" van Antennas to Heaven.
Songteksten
We decided to go through the fields with it — Stevie thinking it might be
embarrassing carrying a carpet along the roadside — and as we got to the first
gate we saw Mary coming the other way. «Just out for a walk then lads?» she said.
That’s right.
We always like to carry a full size floor carpet between us when we’re out
stretching our legs.
It wasn’t that hard actually.
Not heavy between us or anything, more awkward.
It sags in the middle, and has this course, scratchy underlay that itches your
arms and shoulders.
We didn’t really need a rest, but when we came to that Farm Tea Kitchen thing
we got a can each and had a sit down.
At which point that carpet came in pretty handy actually.
And Stevie’s watching these cows in a field and he says that places like farms
and zoos make him sick.
Keeping animals fenced in for our own enjoyment and everything.
I want to say that I’m not sure we should enforce a contemporary human
psychological perspective on what are only animals, but decided it would be
lost and instead concentrated on watching a cloud that looked like Wile E.
Coyote biting a monkey’s shoulder.
It wasn’t much further, but when we got it there I couldn’t helped but be
underwhelmed by the gratitude. «Just put it down there,» she says.
And that’s it.
A minute later we’re walking back.
I can still see Wile E.
Coyote and the monkey.
And as we’re going it starts to get cold in the fields and the wind starts to
pick up.
And out of nowhere, Stevie is gone.
Off over the fence and in with his cows.
I wait.
And I shout.
And then I think sod it and piss off home.
But the next morning, I’m in the newsagents getting some milk, and just as I
bloody well turn to leave, it’s there.
A whole one.
A real one.
Blocking my path.
Right in the doorway of a newsagents, eating the newspapers
Songtekstvertaling
We besloten er de velden mee door te gaan.
gênant om een tapijt langs de weg te dragen - en toen we bij de eerste
we zagen Mary de andere kant op komen. Even wandelen, jongens?"zei ze.
Dat klopt.
We dragen altijd graag een vloerbedekking tussen ons als we buiten zijn.
onze benen strekken.
Het was eigenlijk niet zo moeilijk.
Niet zwaar tussen ons of zo, meer ongemakkelijk.
Het zakt in het Midden, en heeft deze koers, krassende underlay dat je jeukt
armen en schouders.
We hadden niet echt rust nodig, maar toen we naar dat boerderij Tea Kitchen ding kwamen
we kregen elk een blik en gingen zitten.
Op dat moment kwam dat Tapijt eigenlijk wel van pas.
En Stevie kijkt naar deze koeien in een veld en hij zegt dat plaatsen als boerderijen
en dierentuinen maken hem ziek.
Dieren omheind houden voor ons eigen plezier en alles.
Ik wil zeggen dat ik niet zeker weet of we een eigentijdse mens moeten afdwingen.
psychologisch perspectief op wat alleen dieren zijn, maar besloten dat het zou zijn
verloren en in plaats daarvan geconcentreerd op het kijken naar een wolk die eruit zag als Wile E.
Coyote die in de schouder van een aap bijt.
Het was niet veel verder, maar toen we daar aankwamen kon ik er niets aan doen.
onder de indruk van de dankbaarheid. "Leg het daar maar neer", zegt ze.
En dat is het.
Een minuut later lopen we terug.
Ik kan nog steeds Wile E. zien.
Coyote en de aap.
En als we gaan begint het koud te worden in de velden en de wind begint te
halen.
En uit het niets, is Stevie weg.
Over het hek en naar binnen met zijn koeien.
Ik wacht.
En ik schreeuw.
En dan denk ik dat hij kan oprotten en rot op naar huis.
Maar de volgende ochtend, ben ik in de nieuwsagentschappen wat melk te krijgen, en net als ik
draai je om en ga weg, daar is het.
Een hele.
Een echte.
Mijn pad blokkeren.
Recht in de deuropening van een kiosk, die de kranten opeet.