Anne Sylvestre — Un bateau mais demain songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un bateau mais demain" van Anne Sylvestre.

Songteksten

Un bateau s’est cassé, Baptiste,
Nous n’irons plus sur les rochers
Les gens de la côte sont tristes
Ils ont le cœur tout arraché
Un bateau s’est cassé, il sombre
Bien sûr, ce n’est pas le premier
Mais avec lui s’approche l’ombre
Nous n’irons plus jamais pêcher
Un bateau s’est cassé, Gaëlle,
II vomit du noir assassin
II tue la mer et avec elle
Tout ce qui vivait dans son sein
II endeuille à jamais les plages
II désespère les marins
Empoisonne les coquillages
Et les oiseaux mourront demain
On me dira «Reste à ta place
Occupe-toi donc des enfants»
Avec quoi veut-on qu’on les fasse
Ces chansons de vagues et de vent?
Avec quoi veut-on qu’on les berce
Tous ces enfants désenchantés?
Quand je pense à ce qu’on leur laisse
Je n’ose plus les regarder
Un bateau s’est cassé, Carole,
Un bateau empoisonne tout
Et les beaux poèmes s’envolent
On vit dans un monde de fous
Demain, ça en sera un autre
Et pourquoi ça s’arrêterait?
On se repassera la faute
La belle jambe que ça nous fait
Un bateau s’est cassé, Grégoire,
On veut déjà nous rassurer
Et pourtant, c’est la mer à boire
À boire et puis à en crever
Un bateau mais demain, Carine,
Puisqu’un bateau a pu faillir
Demain, ce sera une usine
Qui sera la mort à venir
On me dira «Vas-tu te taire !»
Mais demain tout sera foutu
Qu’auront-ils fait de notre terre?
Nous n’irons plus, nous n’irons plus,
Nous n’irons plus au bois, les mômes,
Tous les arbres sont défeuillés
Restera-t-il quelques fantômes
Pour dire «nous avons été»?
Un bateau s’est cassé, Armelle,
Et nous irons sur les rochers
Avec nos seaux, avec nos pelles
Comme si rien n’avait changé
Mais ça ne sera pas du sable
Nous n’y ferons pas de châteaux
Dans tout ce noir irréparable
L’espoir s’enlisera bientôt
Tout comme crèvent les oiseaux

Songtekstvertaling

Een boot brak, Baptiste.,
We gaan niet meer naar de rotsen.
De mensen aan de kust zijn verdrietig.
Hun hart is eruit gerukt.
Een boot brak, het is donker.
Natuurlijk, dit is niet de eerste
Maar bij hem komt de schaduw.
We gaan nooit meer vissen.
Er is een boot stuk, Gaëlle.,
Hij kotst zwarte Moordenaar.
Hij doodt de zee en daarmee
Alles wat in haar boezem leefde
Hij rouwt de stranden voor altijd
Hij wanhoopt de matrozen.
Gifschalen
En de vogels zullen morgen sterven.
Dan zeggen ze:
Zorg voor de kinderen.»
Waar willen we ze mee doen?
Deze liederen van golven en wind?
Waar willen we ze mee wiegen?
Al die ontgoochelde kinderen?
Als ik denk aan wat we hen nalaten
Ik durf ze niet meer aan te kijken.
Een boot is kapot, Carole.,
Een boot vergiftigt alles.
En de mooie gedichten vliegen weg
We leven in een gekke wereld.
Morgen is er weer een
En waarom zou het stoppen?
We geven elkaar de schuld.
Het mooie been dat ons maakt
Er is een boot stuk, Gregory.,
We willen ons al geruststellen.
En toch is het de zee om te drinken
Te drinken en dan te sterven
Een boot maar morgen, Carine. ,
Omdat een boot failliet had kunnen gaan.
Morgen is het een fabriek.
Wie zal de dood komen
Ik krijg te horen: "hou je mond !»
Maar morgen is alles verpest.
Wat hebben ze met ons land gedaan?
We gaan niet, we gaan niet.,
We gaan niet meer naar het bos, kinderen.,
Alle bomen zijn beschadigd.
Zullen er nog geesten overblijven?
Om "we waren"te zeggen?
Een boot brak, Armelle. ,
En we gaan naar de rotsen
Met onze emmers, met onze schoppen
Alsof er niets was veranderd.
Maar het zal geen zand zijn.
We zullen daar geen kastelen maken.
In al dat onherstelbare zwart
De hoop zal spoedig vastlopen.
Net als vogels sterven